Warsaw Calling

Rachael - Add a Little bit of Tobacco

2010-12-26T12:08:00.001+01:00

Dawno nie pisałem, ale jest okazja. Od paru dni można ściągnąć z sieci drugą EPkę warszawskiej grupy Rachael zatytułowaną Add a Little bit of Tobacco. Tak jak poprzednim razem, za frajer.
Wbijajcie na www.rachael.pl, bierzcie i dzielcie się ;)

Ps. Mie się ta płytka podoba ;)

Grabek - So Vulgar

2010-11-08T21:43:00.002+01:00

(foto: Kamil Strudziński edycja: Igor Morski)

Po dość długim czasie wreszcie znamy szczegóły nadchodzącego długogrającego wydawnictwa Grabka.

1. Płyta zatytułowana "8" ukaże się 29 listopada 2010.

2. Płytę będziecie mogli ściągnąć za dowolną sumę albo nawet za frajer (podobnie jak było w przypadku Saula Williamsa czy Radiohead.

3. Jak nie lubicie kupować emetrójek to po Bożym Narodzeniu będzie możliwość nabycia CD.

4. Na płycie gościnnie pojawią się: Carolyn Trotman, Dagmara Gregorowicz, Tomasz "Ragaboy" Osiecki, Agata Klonecka, Barbara Karlik..

5. A już teraz zachęcam do pobrania pierwszego singla, czyli So Vulgrar z tej oto strony: http://soundcloud.com/grabek/sets/sovulgar/s-kuDkk (dodatkowo dostajemy remix Rosemary).

Teraz pozostaje już tylko czekać do 29 listopada!

Off Festival 6-8.08.2010 Katowice

2010-08-10T22:11:00.002+02:00

Zacznę od najważniejszego, czyli od koncertów, na koniec będzie trochę uwag ogólnych. Dodam tylko, że na festiwal przyjechałem z konkretnymi planami, dokładnie wiedziałem, które występy chcę zobaczyć i prawie w 100% wyszło tak jak sobie wymyśliłem. Relacje będą raczej krótkie, bo inaczej musiałbym napisać książkę. Niestety nie mam na to czasu ;)

Dzień 1.
Na miejsce dotarłem dopiero późnym popołudniem więc przegapiłem kilka koncertów rozpoczynających trzydniową zabawę. Zacząłem od brytyjskiego The Horrors. Ponoć ulubieńcy Trenta Reznora. Nie dziwię się. Chłopaki zagrali znakomity gig. Setlistę zdominowały utwory z wydanego w ubiegłym roku, świetnego albumu, Primary Colours. Ich muzyka na żywo brzmi co najmniej dobrze. Wszystko było ładnie słychać, wszystko było ładnie widać, światła na plus, ale na największe pochwały zasługuje wokalista, który naprawdę dobrze śpiewał.
Po Horrorsach (zagrali na dużej scenie mBanku) przyszedł czas na Fennesza. Austriacki muzyk wystąpił na scenie eksperymentalnej, czyli w malutkim namiocie. No i tutaj mam pierwszą uwagę co do organizacji. Namiot ten był po prostu zbyt mały. Nie udało mi się dostać do środka, a z zewnątrz koncert jakoś nie robił na mnie wrażenia. Szkoda, bo byłem bardzo ciekawy tego fenneszowo-chopinowskiego koncertu. Cóż, może jeszcze kiedyś będę miał szansę spotkać Christiana. Kolejny interesujący mnie koncert zaczynał się o północy więc wykorzystałem ten czas na ogarnięcie spraw bieżących. Na teren festiwalu wróciłem zobaczyć A Place to Bury Strangers. Zagrali oni w namiocie Trójki, zdecydowanie większym niż śmiesznie mały eksperymentalny. Widziałem ich koncert na początku maja w warszawskim Powiększeniu i wiedziałem czego się spodziewać. Pech chciał, że zapomniałem o zatyczkach do uszu. Po majowym koncercie świszczało mi w uszach przez dwa dni, z czego przez pierwsze 24 godziny nie słyszałem prawie niczego. Teraz chciałem stanąć sobie gdzieś z tyłu, bo przede mną były jeszcze dwa dni festiwalu. Jednak jakaś szatańska moc zaciągnęła mnie prawie pod samą scenę. Pomyślałem wtedy, mam słuchawki dokanałowe, skorzystam. Zatkałem nimi uszy, chłopaki wyszli, zaczęli hałasować w swoim stylu, ale szybko się okazało, że mój sprzęt zbyt mocno izoluje. Po wyjęciu słuchawek potężnie oberwałem po narządach słuchu i szybciutko wycofałem się w dalsze rejony namiotu. Kilka głośnych kawałków później, kumpel powiedział, że idzie na Tindersticks. Też postanowiłem iść. Posłuchałem ich z 15 minut. Całkiem fajnie grali, perkusista wymiatał! Mam tylko jedno 'ale'. Nie była to dobra godzina na takie granie. Mimo, że było ciekawie to ich melancholijna muzyka spowodowała u mnie ziewanie. Po takim rozwoju sytuacji wróciłem na 'Plejsów'. Tym razem na koniec namiotu. Było mega! Jest hałas, jest dobry koncert. Ackermann rzucał się po scenie i publiczności, perkusista jakieś cuda czynił, większe niż w Powiększeniu. Do tego doszły konkretne światła. Jakość koncertu porównywalna z tym majowym. I w sumie miałem wracać już do namiotu, gdy przyszła myśl 'hmm, może warto zobaczyć co się dzieje w namiocie eksperymentalnym. Grali tam Trans Am. I było to do cholery jedno z największych odkryć festiwalu! No fenomenalny gig! Rockowa moc połączona z kraftwerkową elektroniką. Nie znałem ani pół kawałka, a kupili mnie od samego początku. Co prawda nie zostałem do końca, bo chciałem jeszcze sprawdzić Raekwona, ale chłopakom należy się medal! A Raekwon? No cóż, nie jestem fanem murzyńskiego hip hopu. Widziałem tylko dwa ostatnie kawałki oraz przemowę rapera na tematy różne, od propagowania rapu po pierdolenie policji (zacytuję, bo zapadło mi to w pamięć "hip hop is everywhere, hip hop is for everyone, fuck policja"). Muzycznie mnie jakoś nie porwał, ale było przyzwoicie. Tyle z dnia pierwszego, na Jokera już nie miałem siły.

Dzień 2.
Moim zdaniem to był najsłabszy dzień festiwalu. Uważam jednak, że taki był potrzebny coby zebrać siły na finał. Zacząłem o 17 od rodzimego Tides from Nebula. Lubię ich debiutancką płytę, wcześniej było mi dane zobaczyć ich tylko raz, jak supportowali szwedzkie pg.lost. Tamten występ był bardzo fajny więc jakieś oczekiwania miałem. Tym razem było jeszcze lepiej. Utwory z Aury wypadły znakomicie, publiczność dopisała, szczelnie zapełniła namiot eksperymentalny. Ciekawostką były kawałki, które znajdą się na drugim krążku warszawskiego zespołu. Po jednorazowym kontakcie z tymi kompozycjami mam wrażenie, że album może być trochę przekombinowany, choć wolałbym się mylić. Co by jednak nie mówić Tajdsi dali mocny koncert, wyrastają chłopaki na prawdziwą gwiazdę polskiej muzyki. Zasługują na to!
Później czekał mnie ciężki wybór. Mouse on Mars czy Archie Bronson Outfit. Na początku pomyślałem, że zobaczę sobie po pół. Zacząłem od Archiego... i tak mi się spodobało, że zostałem do końca. Panowie wyszli na scenę ubrani w dziwaczne stroje. Nawet strzeliłem kilka zdjęć:

Może nie było jakoś dużo ludzi podczas ich koncertu, ale ci co przyszli nie powinni żałować. Zespół zaprezentował godzinną dawkę żywiołowego, energicznego garażowo-psychodelicznego rocka. Nogi same się ruszały. Zagrali utwory z różnych płyt, najfajniej wypadły chyba te z Derdang Derdang. Gdy po około 50 minutach schodzili ze sceny miałem chęć na co najmniej drugie tyle. Moim skromnym zdaniem był to jeden z najlepszych występów na tegorocznych Offie. Mouse on Mars też ponoć było mocne, ale ani trochę nie żałuję, iż odpuściłem ich koncert. Następnie chciałem trochę odpocząć, ale zagnało mnie na do namiotu Trójki na A Hawk and a Hacksaw. Przyznam, że folk nie jest tym co lubię najbardziej, ale tutaj wypadł całkiem w pytkie. Z kumplem stwierdziliśmy, że zagrali w takim fajowskim żydowskim klimacie. Nie zostałem na cały występ, chociaż bardzo przyjemnie spędziłem kilkadziesiąt minut. Potem przyszedł czas na Mew. I tutaj pierwsze rozczarowanie. Tylko mnie uśpili. Muzycznie może i było fajnie. Za to wokal jakoś zupełnie mi nie pasował. Ponoć Mew, podobnie jak The Horrors, są ulubieńcami Trenta R. Nie rozumiem tego uwielbienia. Dla mnie ten koncert był najwyżej średni, a w porównaniu z innymi offowymi wykonawcami można rzec słaby (jednakże nie najsłabszy - o tym później). Dinosaur Jr. odpuściłem, żeby zregenerować siły przed finałem finałów, czyli ostatnim dniem.

Dzień 3.
O ile napisałem, że drugi dzień był najsłabszy to trzeci można nazwać zdecydowanie najmocniejszym. Miałem zacząć od Ed Wood, ale nie zdążyłem i dotarłem dopiero na Pulled Apart by Horses. No i to był rozkurw! Świetny kontakt z publicznością, akrobatyczne popisy, skoki z głośników, rzucanie się po scenie, a do tego darcie mordy i mięsiste gitary, czyli miodny post hardcore. Do tego momentu był to najbardziej agresywny koncert festiwalu jaki dane było mi zobaczyć. Mieli do dyspozycji tylko pół godziny i wykorzystali je w 100%. MEGA! Chłopaki zajęli wysokie miejsce w moim top ileśtam tegorocznego Offa. Kolejnym punktem programu byli Pablopavo i Ludziki. Widziałem ich jakiś czas temu w warszawskich Hybrydach, zagrali poprawnie, bez żadnej rewelacji. Tutaj podobało mi się dużo bardziej. Jakoś wszystko lepiej się zgrało. Jedynym mankamentem był czas. Nie starczyło go na wszystkie oczekiwane przeze mnie utwory. Wolałem Jurka Mecha, a nie Do Stu na zakończenie. Niestety nie można mieć wszystkiego. Byłem też bardzo ciekawy jak publiczność przyjmie taką typowo warszawską muzykę. Okazało się, że naprawdę nieźle. Aha, jeszcze jedno. Pablo troszkie oszukiwał. Niby grali nowe utwory ponoć pierwszy raz, ale to była ściema, bo w Hybrydach również można było je usłyszeć. (EDIT: A może to ja trochę przekłamałem? "elo w hybrydach zagralismy jeden z 3 nowych. pozdrawiam"). Po Pablo zrobiłem sobie małą przerwę. Potem kilka minut Ostrego, tym razem nie bardzo mi się podobało. Troszkę przejadła mi się jego muzyka więc ruszyłem na Bear in Heaven do namiotu Trójki. Całkiem niezły był to występ. Takie psychodeliczno-elektroniczne granie. Nie urywało jaj, jednak z przyjemnością posłuchałem ich występu. No, może nie do końca z przyjemnością, bo w namiocie było gorąco jak w saunie. Suma sumarum gig na plus. Dalej polazłem niby na scenę leśna, właściwie to bardziej usiadłem sobie z boku. W celu posłuchać Casiokids i odpocząć przed kilkoma nadchodzącymi koncertami. Całkiem spoko to Casiokids było. Miło się słuchało ich grania jako tła do rozmowy ze znajomymi, pozwoliło ciutkę się odprężyć. Potem przyszedł czas na pierwszy z moich prywatnych finałów festiwalu. Mowa o Dum Dum Girls. Z płyty mie się podoba więc liczyłem na dobry gig. A tu dupa. Wielka dupa. Dziewczyny dały dupy. I było do dupy. Stały na tej scenie jak słupy soli, a muzyka okazała się nudnym indie srindi pitoleniem. Mówię nie dla takiego grania. Po pół godziny obraziłem się i sobie poszedłem. Zresztą nie tylko ja, bo o ile na początku namiot Trójki był szczelnie zapełniony to z każdym kawałkiem ilość ludzi topniała, a gdy ja opuszczałem lokal, została może połowa publiczności. Udałem się na Grolscha lub dwa i oczekiwałem na The Raveonettes. Zespół pojawił się punktualnie o 21:40. No i od samego początku, w przeciwieństwie do Dum Dum Girls, które przypomnę dały dupy, zagrali rewelacyjnie. Duński zespół narobił sporo hałasu. Co tu dużo mówić, większość uwagi ściągała na siebie blondwłosa Sharin Foo. Śpiewała, zagrała na gitarze, a nawet trochę czasu spędziła za perkusją. Może teraz o perkusji dwa słowa. Trudno o skromniejszy zestaw. Dwa bębny i blacha. Wystarczyło w 100%. Wspomniane hałaśliwe momenty idealnie współgrały ze spokojniejszymi. Cudny występ. Szkoda tylko, że zagrali 10 minut krócej niż powinni. Kolejny z moich topów. Po The Raveonettes zostałem już pod główną sceną coby oczekiwać na główną gwiazdę festiwalu. O The Flaming Lips mowa. Już długi czas przed rozpoczęciem koncertu pod sceną panowała świetna atmosfera. Okrzyki, śpiewy, latające balony. Nawet Wayne Coyne pojawiał się co chwilę na scenie, zachęcał publiczność do zabawy, robił zdjęcia, strzelał serpentynami. Zbliżała się północ, a tłum pod sceną coraz bardziej gęstniał. W końcu zrobiło się naprawdę tłoczno. W pewnym momencie zgasły światła i rozpoczęło się show. Z głośników popłynęły dźwięki intra, a na telebimie ustawionym z tyłu sceny pojawiły się wizualizacje. Dokładniej mówiąc tańcząca naga kobieta. Chwilkę później na scenie pojawili się muzycy, którzy wyszli z... żeby ładnie zabrzmiało to powiem jej narządów płciowych. Ciekawa idea ;) Zaraz potem Coyne wgramolił się do wielkiej dmuchanej kuli i pobiegał w niej po publiczności. Skończyło się intro, a muzycy od razu zaczęli grać Worm Mountain. No i maszynka ruszyła. Po bokach sceny ustawili się tancerze (nie wiem czy to dobre słowo, może powinienem powiedzieć 'nakręcacze'?), z armatek posypały się olbrzymie ilości konfetti, a wśród publiczności pojawiły się balony. Niezapomniane show. Poza wyżej wymienionymi atrakcjami były też olbrzymie ręce, z których puszczono wiązki lasera, wielkie misie, robot, obcy i nie wiadomo co jeszcze. Cudo po prostu. Poza tem warto dodać, iż na scenie wszystko miało kolor pomarańczowy (łącznie z tancerzami). Za plecami zespołu, o czym już wspomniałem, stał wielki ekran. Po wizualizacjach w kilku pierwszych utworach, włączono kamerę na statywie Coyna, od tego momentu można było obserwować z bliska jego twarz. Efekt był niesamowity. Nie ma co więcej pisać. To największe show jakie w życiu widziałem. Może teraz trochę o muzyce. Duża część utworów pochodziła z GENIALNEJ płyty jaką jest Embryonic, ale panowie cofnęli się też do starszych rzeczy. Łącznie zagrali 12 kawałków, zajęło im to 80 minut, czyli dyszkie więcej niż powinni. I bardzo dobrze, bo miałem ochotę, żeby grali i grali. Wszystko brzmiało doskonale. Co prawda mam wrażenie, że momentami więcej uwagi zwracałem na oprawę wizualną niż na dźwięki, ale i tak do tej pory jestem zachwycony całością. Muszę też przyznać, że Coyne jest urodzonym frontmanem i szołmenem. Cały czas nakłaniał publiczność do zabawy. Świetnie pokazał to w I Can Be a Frog, gdzie kazał ludziom wydawać z siebie dźwięki wymienianych zwierząt. Widać było, że nie tylko tłum dobrze się bawi, ale sami zainteresowani też byli ciągle uśmiechnięci. Na koniec zagrali Do You Realize?? i sobie poszli. Ludzie zostali zaś z niesamowitym koncertem w pamięci! Idealne zakończenie festiwalu. Dla mnie osobiście też chyba jeden z najlepszych koncertów w życiu. Zaraz obok QOTSA z 2005 i NIN z ubiegłego roku.
Ale zaraz... Na The Flaming Lips Off się nie skończył. Szybko przetransportowałem się na norweskie Shining do małego namiotu eksperymentalnego. Tam to była już maksymalna sieczka. Połamane połączenie jazzu z brutalnym black metalem. Coś takiego uwielbiam! Co prawda nie widziałem całego występu, bo po 30 minutach górę nad chęciami wzięło zmęczenie, ale koncert dali wyborny. W ten oto sposób zakończyłem swój udział na piątej edycji Off Festivalu. No dobra, posłuchałem sobie jeszcze trochę dubstepów Darkstara, ale już w pozycji leżącej, w namiocie.

Podsumowując:
Najlepsze:
1. The Flaming Lips
2. The Raveonettes
3. Pulled Apart by Horses
4. The Horrors
5. Archie Bronson Outfit
Odkrycie:
Trans AM
Najsłabsze:
1. Dum Dum Girls
2. Mew

A teraz obiecane kilka słów o organizacji. Ładna, zielona miejscówka, niezłe połączenie z centrum Katowic (ale od godziny 13, bo wcześniej autobus jeździł co godzinę), dobre rozstawienie scen, plus za czystość, nawet tojki dały radę, 8 zł za butelkę Grolscha to moim zdaniem uczciwa cena, bo w Warszawie w knajpie musiałbym najmarniej dychę wyłożyć. Nie przeszkadzał mi zakaz wnoszenia alkoholu na pole, bo można było się napić wszędzie dookoła, nie przeszkadzała mi cena żarcia, bo można było się w wielu miejscach posilić. Dobrze, że niedaleko był Real, gdyż to ułatwiało poranki. Minusy? Za mała scena eksperymentalna, zakaz wynoszenia wody ze strefy gastronomicznej, do wejścia na pole trzeba było przejść ładny kawałek. Trochę to niewygodne po wielu godzinach koncertów i przy bolących już nogach. Nie było płyty Pulled Apart by Horses w merchu.
Kurcze, było prawie idealnie! Jaram się do tej pory ;)

Eldo - Zapiski z 1001 nocy

2010-07-06T20:12:00.000+02:00

Eldo, a właściwie Leszek Kaźmierczak wystawił swoich fanów na ciężką próbę. Premiera „Zapisków” była wiele razy przekładana. Najpierw miała być wiosna, kwiecień, maj, kilka czerwcowych dat. W końcu staneło na 29 czerwca, choć płyta pokazała się na rynku parę dni wcześniej. Opłaciło się czekać, gdyż mamy do czynienia z płytą fenomenalną, być może najlepszą w solowej dyskografii Eldoki.
Zacznę od okładki. Prostej, ale ciekawej, wzorowanej na Koranie.

Za jej projekt odpowiada Patryk Skoczylas, bardziej znany jako Diox, wieloletni już towarzysz Eldoki, członek HI-FI Bandy oraz Mateusz Andrzejewski. Książeczkę dołączoną do krążka należy nazwać oszczędną. Raper ograniczył się do dedykacji, tracklisty i podziękowań.
Przechodząc już do zawartości muzycznej, warto zauważyć, że tym razem Eldo zrezygnował z zapraszania gości (jedynym wyjątkiem jest Daniel Drumz, który zagrał na trąbce w singlowym Pożycz mi płuca. Nie uświadczymy jednak ani jednego rapowanego featuringu).
Trzy rzeczy decydują o mocy tego albumu.
Po pierwsze bity, zrobione przez duet producencki The Returners. Mega! Jestem pod olbrzymim wrażeniem umiejętności chłopaków! Już otwierającz krążka, czyli Jam niszczy podkładem. Żywym, świetnie brzmiącym, zapadającym w pamięć. Trzeba powiedzieć, że bity pojawiające się na płycie są bardzo różnorodne, acz słychać, że zrobione przez tych samych ludzi. Weźmy dla porównania drugi utwór – Dlaczego siedziesz do północy. Tym razem muzyka jest bardziej refleksyjna. Takie przeplatańce pojawiają się kilkakrotnie, dzięki czemu płyta nie nudzi. Prawdziwy niszczyciel został jednak na koniec! Na maksa to prawdopodobnie najciekawszy kawałek pod względem muzycznym. Genialny bit z pojawiającymi się w refrenach fletami(albo czymś fletopodobnym)! Cudo. Trzeba przyznać, że wybór The Returners na producentów był strzałem w dziesiątkę.
Rzecz druga, teksty. Nie ma co ukrywać, to zawsze była mocna strona Eldoki. Począwszy od Eternii aż po Nie pytaj o Nią raper urzekał warstwą liryczną (nie wiem jak było na solowym debiucie, bo nie stać mnie na tę płytę ;) Tym razem Eldo złożył do kupy najmocniejsze momenty z poprzednich albumów, a więc bardziej filozoficzne, zaangażowane rozkminki z Eternii czy CKCUA, wspomina o nieco zapomnianych we współczesnym świecie wartościach takich jak szacunek, moralność, dokłada ukochaną Warszawę i krytykę konsumcjonizmu, konformizmu, showbiznesu bardziej z dwóch ostatnich płyt. Poza tym raper porusza masę innych tematów ani przez moment nie zanudzając słuchacza. Od strony tekstowej najciekawszym momentem Zapisków jest zdecydowanie Pamiętniku, złożone z kilku miniatur. Eldo zahacza w nim o wiele problemów. Mówi trochę o sobie, trochę o kondycji rapu, o fanach, mediach, ale też atakuje obrońców Romana Polańskiego i samego reżysera. Po prostu mistrzostwo. Kapitalnie wypadają Tańczę z Nią czy też Miejski Folklor, czyli kolejny hołd dla Stolicy. Tak naprawdę mógłbym wymienić wszystkie 18 utworów, bo nie znajduję żadnego słabego punktu. Brawo! Zdarzają się co prawda fragmenty, w których nie zgadzam się z poglądami Leszka, ale mam do tego prawo, a całość mimo wszystko wypada wybornie.
Punkt trzeci, a zarazem największe zaskoczenie na Zapiskach – flow. Eldo nigdy nie powalał w tej kwestii. Daleko mu było do takiego Ostrego czy Mesa. Cały czas nie jest to ich poziom, ale muszę przyznać, że raper uczynił duży krok do przodu. Na bitach Returnersów, jak to się ładnie mówi, po prostu płynie. Czuć olbrzymie emocje, wielkie zaangażowanie. Rap Eldoki wreszcie nie jest jednostajny. Czasami przyspiesza, żeby za chwilę zwolnić. Utwory dzięki temu nie zbijają się w całość, a różnorodność tej płyty to nie tylko zasługa bitów, ale również flow.
Na koniec jeszcze takie drobne spostrzeżenie. Zapiski wydają się być pewnego rodzaju złotym środkiem. Eternia i CKCUA to płyty, które wymagają od słuchacza szczególnego nastroju, a na 27 i przede wszystkim Nie pytaj o Nią zdarzyły się kawałki, które z premedytacją przeskakiwałem, bo po prostu mi się nie podobały. Tym razem otrzymujemy materiał nie wymagający wspomnianego specjalnego nastroju, a i nie naszła mnie jeszcze ani razu chęc przerzucenia jakiegoś utworu. Łykam ten album całościowo. Dokładnie na to czekałem.
Reasumując, dostaliśmy dzieło skończone. Jak dotąd jest to zdecydowanie najlepsza polska płyta tego roku bez podziału na gatunki muzyczne. Eldo kolejny raz udowadnia, że należy mu się miano najlepszego rodzimego tekściarza (na drugim miejscu jest Pablopavo ;), a Returnersi wspięli się na wyżyny maestrii i pokazali, iż są jednymi z najlepszych producentów w kraju. Niemal godzina ze wspaniałą muzyką, inteligentnymi tekstami. Połączenie to powinno przekonać do hip hop nawet zagorzałych przeciwników tego gatunku.
6/6

Wooden Shjips - Powiększenie 28.06.10

2010-07-02T18:39:00.002+02:00

28 czerwca do Warszawy zawitał zespół, na koncert którego czekałem dobre dwa miesiące. Mowa o pochodzącej z San Francisco kapeli o ciekawej nazwie – Wooden Shjips. Występ odbył się na Nowym Świecie w klubie Powiększenie. Jest to wybór jak najbardziej trafiony, bo samo centrum, bo fajna miejscówka, bo mam blisko (ten ostatni powód jest być może dość egoistyczny, jednak lubię koncerty odbywające się niedaleko od mojego domu ;), aczkolwiek jedna rzecz mogła przeszkadzać, ale o tym w dalszej części.

Do Powiększenia, a właściwie pod Powiększenie dotarliśmy koło godziny 20. Od razu spotkaliśmy ekipę Sunday at Devil Dirt wesoło gaworzącą z basistą Wooden Shjips, nieopodal stała reszta zespołu wraz z panią, która gra na klawiszach w Moon Duo, czyli pobocznym projekcie wokalisty i gitarzysty Wooden Shjips, Erika Ripleya. Chwilę później na scenie pojawił się warszawski zespół Setting the Woods on Fire, pełniący tego dnia rolę supportu. Przy całym naszym uwielbieniu dla Settingów, tego dnia postanowiliśmy jednak odpuścić ich gig, gdyż dość agresywna muzyka prezentowana przez warszawskie trio w żaden sposób nie pasuje do psychodeliczno-transowego Wooden Shjips. W czasie ich koncertu postanowiliśmy zamienić dwa słowa z gwiazami wieczoru oraz „szczelić” sobie pamiątkową fotkę.

Wooden Shjips pojawili się na scenie Powiększenia o 21. Od samego początku zaatakowali dość skromnie zgromadzoną publiczność gęstą, mocno transową psychodelią. Od pierwszych dźwięków nowego, niezatytułowanego jeszcze utworu wiedziałem, że to będzie znakomity koncert. I ani trochę się nie myliłem. Panowie zabrali mnie na godzinną przejażdżkę motocyklem po księżycu. Było bardzo tripowo. Już sama sekcja rytmiczna sprawiała, że zupełnie odpływałem. Grali bardzo prosto (dla zobrazowania – jeden kawałek to mniej więcej cztery dźwięki basu), ale w prostocie siła. Jest to kolejny zespół, który udowadnia starą prawdę, nie trzeba grać miliona dźwięków na sekundę, żeby muzyka była ciekawa. Jeśli do wspomnianej sekcji rytmicznej dołożymy kosmicznie brzmiące klawisze (serio, kosmicznie to najlepsze słowo), typowo shoegaze’ową, jazgoczącą, hałaśliwą gitarę oraz leniwy wokal z olbrzymią ilością pogłosu (Ripley mógł śpiewać nawet po chińsku – i tak nie dało się nic zrozumieć ;) to dostaniemy przepis na koncert idealny!

Panowie zagrali bardzo przekrojowo. Zamieszczona wyżej setlista, spisana przez Ripleya na szybko przed klubem nie pokazuje do końca tego, co publiczność mogła usłyszeć (np. nie zagrali We Ask You to Ride, a pojawiło się Vampire Blues z najnowszego dzieła Amerykanów, czyli Vol. 2). Wykonali 9 utworów (+ 1 na bis), wszystkie brzmiące tak jak opisałem wyżej, a więc cudo. Do wyboru kawałków nie można się przyczepić (prywatnie mogę tylko dodać, że zabrakło mi wspomnianego We Ask You to Ride i I Hear the Vibrations. Jednak zdaję sobie sprawę, że to nie był koncert życzeń w nadmorskim kurorcie). W ramach ciekawostki warto dodać, że między utworami słyszeliśmy jakieś ćwierkanie ptaszków puszczone z walkmana(!). Pojawiły się też wizualizacje, ale przez nie najlepiej ustawiony projektor ich istnienie można pominąć.

Teraz trzy rzeczy, do których chciałbym się przyczepić.

1. Moon Duo – byli tam w komplecie, szkoda, że nie zdecydowano się na zorganizowanie koncertu obu zespołów.

2. Powiększenie – jeden jedyny problem z tym klubem jest taki, że koncerty muszą się skończyć o 22. Tak było też tym razem. Panowie z Wooden Shjips co jakiś czas zerkali na zegarki, żeby nie przekroczyć ustalonej granicy, a było widać, że chcieli zagrać dłużej. Mogli zacząć ciut wcześniej.

3. Wizualizacje – brakowało ich jak cholera, tzn. były, ale nie było ich widać tak jak trzeba. Dzięki nim zespół mógłby zabrać publiczność na jeszcze ciekawszą wycieczkę.

Koniec narzekania. Reasumując, mimo drobnych niedociągnięć występ był znakomity. Czyżby koncert roku? Za wcześnie na taką ocenę, ale już teraz mogę powiedzieć, że póki co Wooden Shjips okupują podium!

Ps. Widząc Woodenów na scenie miałem wrażenie, że obcuję z mocno wykręconymi ludźmi. Erik Ripley z długą biało-czarną brodą w japonkach, obsługujący wszystkie pokrętła przy efektach nogami, Omar, perkusista, zabawnie podskakujący na stołku przez cały koncert, Dusty, basista, ruszający się jakby… no właśnie nie wiem do czego to porównać, ale jego sceniczna poza była jedyna w swoim rodzaju. Przy nich, Nash, klawiszowiec wyglądal zupełnie niepozornie... ale grał kosmicznie ;)

Subiektywne podsumowanie pierwszego półrocza 2010

2010-07-01T16:03:00.005+02:00

Udało mi się na nowo odnaleźć wenę do pisania. W sumie okazało się to proste. Wystarczyło ruszyć tyłek z domu, wziąć komputer pod pachę, przejść się do parku… i samo dalej leci. Świeże powietrze, stawik, drzewa, ćwierkające ptaki… motywują.

Podsumowanie będzie wyglądało następująco. 5 zespołów, 5 płyt, bez podziału na Polskę i nie-Polskę. W tym roku stwierdziłem, że niewiele było rodzimych rzeczy, które zachwyciły. Kolejność jest przypadkowa, nie chcę w szczególny sposób wyróżniać żadnego z wymienionych niżej albumów. Tyle tytułem wstępu, czas przejść do sedna.

Punkt pierwszy. Jack White i jego The Dead Weather – Sea of Cowards

Może nie powinienem wyróżniać White’a, może zamiast tego powinna pojawić się Alison Mosshart? A może Deana Fertitę czy Jacka Lawrence’a? Ja jednak stawiam na Jacka i Alison. To chyba głównie dzięki nim wyszła taka płyta. Na pierwszy rzut ucha można powiedzieć, że bardzo podobna do Horehound, ale po kilku wieczorach spędzonych z tym krążkiem okazuje się, że nie do końca tak jest. Otóż Sea of Cowards to album jeszcze bardziej brudny, ciekawszy muzycznie, po prostu powstały fajniejsze piosenki. Z jednej strony wydają się być mało przebojowe (znów poza singlem – (Die by the Drop), dla przypomnienia, single promujące Horehound były jedynymi „hitami” na tamtej płycie), z drugiej zaś aż kipią przebojowością. Wpadają w ucho i tam zostają. Mimo całej brudnej otoczki. Weźmy pierwsze z brzegu Difference Between Us, Gasoline czy No Horse. Po prostu świetna, choć krótka płyta, która dała mi wiele przyjemności podczas słuchania.

Punkt drugi. Amerykański nauczyciel jogi Gonjasufi – A Sufi and a Killer

Tę pozycję udało mi się zrecenzować jeszcze przed utratą resztek weny. Brudne brzmienie, połączone z eklektyzmem totalnym. Czytaj: Gonjasufi połączył na tej płycie wszystko co tylko mu przyszło do głowy. Jest hip hop, jest rockowa psychodelia i tak dalej, i tak dalej. Tylko metalu zabrakło, ale kto wie co przyjdzie temu panu do głowy. Spoiwem krążka jest niechlujna produkcja (oczywiście jest ona niechlujna z założenia, w żadnym wypadku nie można powiedzieć, że jej producenci, czyli Flying Lotus czy Gaslamp Killer są słabi w tym co robią). Dzięki temu muzyka Gonjasufi płynie przez nasze uszy sprawiając wrażenie niesamowicie spójnej, a zarazem niesamowicie zróżnicowanej. Jestem pod olbrzymim wrażeniem. Zresztą nie będę się już rozpisywał, zapraszam jeszcze do przeczytania recenzji!

Ps. W tym roku Gonjasufi wystąpi co najmniej dwukrotnie w naszym kraju. Najpierw we Wrocławiu na festiwalu Era Nowe Horyzonty, a miesiąc później w Katowicach na Tauron Nowa Muzyka. Liczę, że uda mi się zobaczyć któryś z tych występów i Wam też to polecam.

Punkt trzeci. Trent Reznor w nowej roli – How to Destroy Angels – How to Destroy Angels

Co ja będę ściemniał, Trent Reznor jest bogiem i kropka. Gdy tylko dowiedziałem się, że kmini jakiś nowy projekt już wtedy byłem zachwycony. Nie widziałem tylko czego się spodziewać. W sieci pojawiały się co jakiś czas newsy, okazało się, że poza samym Reznorem, How to Destroy Angels tworzą jego żona Mariqueen i Atticus Ross. W końcu pierwszego czerwca światło dzienne ujrzała premierowa Epka. Trent zrobił po swojemu, czyli można pobrać ją za frajer ze strony www.howtodestroyangels.com, a na początku lipca pojawi się wersja fizyczna. Pewnie chcecie wiedzieć jak jest muzycznie. Hmmm, powiedziałbym, że spokojniejsze NIN z kobiecym wokalem (tym razem wokalista NIN porzucił mikrofon i zajął się tworzeniem muzyki). Od razu trzeba przyznać, że Mariqueen wielką wokalistką nie jest, ale ze swojego zadania wywiązała się idealnie. Moimi zdecydowanymi faworytami na tej płycie są skoczne, bujające Fur Lined, bardzo ciekawe pod względem muzycznym The Believers i BBB, w którym odnoszę nieodparte wrażenie, że Mariqueen śpiewa „listen to the sound of my big black boobs” ;) Z pewnością jest to jedna z ciekawszych rzeczy pierwszej połowy roku 2010. Teraz pozostaje tylko czekać na longplay, który ma ukazać się już za kilka miesięcy.

Pozycja czwarta. Dźwięki Nowego Jorku - LCD Soundsystem – This is Happening

Dla mnie największe zaskoczenie. Przyznam, że poprzednie dokonania pana Jamesa Murphy’ego lubię. I tyle, po prostu lubię. A tu proszę, taka niespodzianka. Nowe dzieło powaliło mnie na kolana. Wiele zapożyczeń z klasyki rocka ubranych w elektroniczny trykot. Wracając do zapożyczeń. Jest David Bowie, jest Iggy Pop, moim zdaniem słychać też trochę Zeppelinów. Momentami ociera się to o plagiat (patrz Somebody’s Calling Me i Night Clubbing), ale co tam. Słucha się tego po prostu fantastycznie. Mam teraz jedno wielkie marzenie, zobaczyć LCD Soundsystem na żywo, jeszcze teraz, przed zakończeniem działalności.

Punkt piąty. Homo Varsoviensis, przewodnik z licencją – Eldo – Zapiski z 1001 nocy

Eldo pojawił się w tym podsumowaniu rzutem na taśmę, gdyż „Zapiski” ukazały się dopiero pod koniec czerwca, jednak już od pierwszego przesłuchania rozłożyła mnie na łopatki, bo…

Coheed and Cambria - wygraj podwójną wejściówkę na warszawski koncert!

2010-06-26T13:10:00.001+02:00

Czołem! Wróciłem! Póki co z niespodzianką, ale nowy wpis już w drodze ;)

Chcecie może wygrać bilet na koncert Coheed and Cambria, który odbędzie się 5 lipca w Stodole? Nic prostszego. Słuchajcie jutro Stymulacji intelektualnej, czyli mojej audycji w Radiu Aktywnym i odpowiedzcie na jedno proste pytanie! Kto pierwszy ten lepszy :) Zaczynamy o 16:30!

www.radioaktywne.pl

The Dillinger Escape Plan - Option Paralysis

2010-03-20T18:41:00.000+01:00

Jestem wyznawcą Ire Works, jestem fanem The Dillinger Escape Plan, dlatego Option Paralysis było najbardziej wyczekiwanym przeze mnie wydawnictwem roku. Mimo, że nie słucham tego zespołu nałogowo to zdarzają mi się kilkudniowe okresy, gdy muzyka Amerykanów nie opuszcza mojego odtwarzacza. Po warszawskim koncercie w 2008 roku (swoją drogą to był jeden z lepszych gigów jakie było mi dane zobaczyć) takie dillingerowe fazy pojawiały się częściej, zaś od premiery teledysku do Farewell, Mona Lisa, TDEP ciągnie się za mną jak cień. Po tym krótkim wstępie łatwo się domyślić, że miałem dość duże oczekiwania związane z Option Paralysis.

Od premiery Ire Works minęło już 2,5 roku, a muzyka TDEP mocno się zmieniła. Ubyło troszkę elektroniki, nie ma ultraprzebojowych rzeczy w stylu Milk Lizard, jest więcej gitar, utwory stały się bardziej złożone. Od razu słychać, że chłopaki (właściwie to przede wszystkim Ben Weinman) kombinują. I bardzo dobrze, bo nie można osiąść na laurach. Trzeba ewoluować coby nie zanudzić słuchacza.

Otwierające płytę Farewell, Mona Lisa ładnie pokazuje możliwości zespołu. Zaczyna się od trzęsienia ziemi, żeby potem przejść do bardziej rockowego grania, a na koniec jeszcze raz przywalić. Piękne 5 minut.

Option Paralysis jest moim zdaniem podzielone na dwie części. Pierwsze pięć utworów to ostre dillingerowe łamańce. Coś za co uwielbiam ten zespół. Bo niby muzyka jest pokręcona do granic możliwości, a mimo to znajduje się miejsce na melodie. Melodie, których często brakuje mi u innych przedstawicieli wszelkich matematycznych gatunków. Już po pierwszym przesłuchaniu te pięć kawałków pozostawia trwały ślad w głowie. Dla przykładu, ja czuję się naładowany potężną dawką energii, a w uszach cały czas latają mi dość chwytliwe refreny. Wydawać by się mogło, że kolejne utwory będą w podobnym klimacie, ale wcale tak nie jest!

Widower - niszczyciel jakich mało! Zaczyna się od partii fortepianu zagranych przez Mike'a Garsona (David Bowie, Nine Inch Nails!), potem pojawiają się gitary, powiedziałbym, że nawet progresywny klimat, a w ostatniej części wracają połamańce. Cudo po prostu!

Room Full of Eyes - w pierwsza jego część jest jednym z bardziej pokręconych fragmentów płyty, a druga to prawdziwy walec.

Chinese Whispers - to z kolei najbardziej przebojowy i chyba najsłabszy fragment Option Paralysis. Chociaż nie mówię, że jest jakiś fatalny. Po prostu odstaje poziomem od reszty.

I Wouldn't If You Didn't - jeszcze jeden utwór ewidentnie podzielony na kilka części. Od genialnej, dzikiej, szaleńczej rąbaniny przechodzimy do kapitalnego, melodyjnego fragmentu (znów z udziałem Garsona), a na zakończenie dostajemy kolejnego kopa w ryj!

Parasitic Twins - jedyny kawałek na płycie naszpikowany dużą ilością elektroniki i zarazem jeden z największych wymiataczy. Puciato momentami śpiewa w nim jak Maynard James Keenen ;)

W ogóle Greg Puciato zasługuje na duże brawa. Pokazuje całą paletę swoich możliwości. Potrafi krzyknąć, kiedy trzeba delikatnie zaśpiewa, a w innym miejscu pokazuje kawał naprawdę mocnego głosu. Trzeba mu przyznać, że jest naprawdę wszechstronnym wokalistą.

Ben Weinman to klasa sama w sobie. Od wielu lat trzyma formę.

Nie można zapomnieć też o nowym bębniarzu. Billy Rymer wymiata, wymiata i jeszcze raz wymiata. Partie perkusji są niesamowite!

Option Paralysis nie zawiodło moich oczekiwań. Powiem więcej, jestem zachwycony. Kolejny krok The Dillinger Escape Plan do doskonałości.

Ps. W digipackowym wydaniu dostajemy dodatkowy utwór Heat Deaf Melted Grill. Warto dopłacić te kilka złotych ;)

O.S.T.R. - Tylko dla dorosłych

2010-03-20T16:42:00.000+01:00

Jak co roku, w ostatni piątek lutego, ukazała się nowa płyta najpopularniejszego polskiego rapera - Ostrego. Przed premierą nie spodziewałem się szału, bo na swoim poprzednim albumie O.S.T.R. zdecydowanie obniżył loty, nie porywał jak za dawnych czasów.
Tym razem jest jednak zdecydowanie inaczej. Tylko dla dorosłych można spokojnie nazwać wydawnictwem wybitnie udanym.
1. Już w sklepie widać, że to coś nowego. Mamy bardzo ładny box, który do tej pory raczej kojarzył się z jakimiś kolekcjonerskimi edycjami. W środku jest płyta w zwykłym plastikowym pudełku, a do tego komiks będący rzekomo uzupełnieniem do tekstów. Wrażenia wizualne jak najbardziej pozytywne.
2. Po włożeniu krążka do odtwarzacza kolejna niespodzianka - 47 minut! To też nowość, bo poprzednie wydawnictwa łódzkiego rapera były po brzegi wypchane muzyką.
3. Najważniejszy punkt programu. Tylko dla dorosłych to najprawdziwszy koncept album, bardzo przemyślany od strony tekstowej. Ostry w ciągu tych 47 minut opowiada o perypetiach Nikodema, bandziora, który dopuścił się zbrodni. Rzecz się dzieje w Łodzi, mimo, że nie znam tego miasta, raper tę historię opowiada tak realistycznie, że z łatwością mogę sobie wyobrazić wszystkie przytoczone sytuacje, miejsca, zdarzenia. Nie ma jednak sensu zdradzać szczegółów warstwy lirycznej, nie chcę nikomu popsuć zabawy.
4. Ostry już tak nie skrzeczy! Przyznam, że żaborap na O.C.B. doprowadzał mnie do szału. Tym razem dostajemy normalny rap, którego można słuchać z przyjemnością.
5. Bity. To był zawsze mocny punkt Adama i w tej kwestii nic się nie zmieniło. A takie Spalić gniew po prostu zwaliło mnie na kolana! Brawo za genialne wykorzystanie fragmentu utworu Wojciecha Waglewskiego Ja płonę.
6. Michał Fajbusiewicz, który pełni rolę narratora. Idealnie pasuje do tematyki poruszanej przez łodzianina!
7. Jest jeszcze bonus. Wystarczy porządnie wsłuchać się w Klucz do zagadki.

Jestem pod wrażeniem, bo dawno (nigdy?) nie słyszałem tak przemyślanej polskiej płyty! Nie radzę ściągać tego z sieci, trzeba mieć oryginalny egzemplarz. Inaczej stracicie niezłą zabawę. Oby więcej takich albumów!

Gorillaz - Plastic Beach

2010-03-20T15:17:00.001+01:00

Gorillaz wraca po 5 latach milczenia. W jakiej formie? Co do tego zdania są podzielone. Można chyba wyróżnić dwie podstawowe "szkoły" reagowania na nowy materiał tego nietypowego zespołu. Wg pierwszej z nich na płycie jest za mało Albarna, a zbyt dużo gości, druga szkoła uważa, iż album jest świetny. Ubiegając wszelkie pytania, od razu przyznam, że zaliczam się do tej drugiej grupy. Dlaczego? Już tłumaczę.
Poprzednie płyty Gorillaz jakoś nie przekonywały mnie w 100%. Niby wszystko było ok, ale czegoś jakby brakowało. Szczerze mówiąc nużyły mnie w pewnym momencie. Tutaj sytuacja wygląda inaczej.
Może zacznę od strony muzycznej. Otóż muzyka jest genialna. Wspaniały pop, którego słuchać można bez poczucia żenady. W sumie dość zróżnicowany, bo są momenty spokojniejsze, nastrojowe, jak i bardziej przebojowe, chociaż na Plastic Beach nie ma takich killerów jak Clint Eastwood czy Feel Good Inc. Ogólnie na duży plus - poziom muzyczny utrzymany.
Drugi punkt programu. Goście. Ich lista jest imponująca. W Welcome to the World of the Plastic Beach mamy fantastyczny featuring wyluzowanego Snoop Dogga, w singlowym Stylo pojawiają się Mos Def i i soulowy wokalista Bobby Womack, ich udział również bardzo dużo wniósł do tego kawałka, szczególnie spodobał mi się ten drugi. Zresztą zaśpiewał on jeszcze w Clouds of Unknowing. Trzeba też wspomnieć o bardziej rockowym Some Kind of Nature, w którym udziela się sam Lou Reed. Mało? Na Plastic Beach, Albarn jest wspomagany przez jeszcze większą gromadkę utalentowanych muzyków. Little Dragon, Mick Jones i Paul Simonon z The Clash, oczywiście De La Soul, a nawet takie twory jak Sinfonia ViVA czy The Lebanese National Orchestra for Oriental Arabic Music (dla nich wielkie brawa za White Flag). Może się zastanawiacie dlaczego z takim entuzjazmem wymieniam tych wszystkich gości. Prosta sprawa. Oni cholernie dużo wnieśli do tej płyty. Część z nich zrobiła zajebistą muzykę, inni odciążyli Albarna (który i tak zaśpiewał mniej więcej w połowie utworów!), dzięki temu nie ma mowy o chwili nudy. Już wiem czego brakowało mi na poprzednich płytach Gorillaz. Właśnie tego urozmaicenia. Dlatego łykam ten krążek w całości!
Z tego wszystkiego zapomniałbym dodać, że Plastic Beach jest w ogóle przemyślanym konceptem. Całość kręci się wokół tytułowej Plastikowej Plaży.
Naprawdę zachęcam do posłuchania tego materiału. Niektórzy mogą narzekać na spore ilości hip hopu, ale warto się porządnie wgryźć. Gorillaz odpłacą to z nawiązką ;)

A klip do Stylo, z gościnnym udziałem Bruce'a Willisa niszczy!

Gonjasufi - A Sufi and a Killer

2010-03-20T13:42:00.000+01:00

Zacznę tak z grubej rury, bo płyta jest bardzo konkretna i nie ma co owijać w bawełnę. Odkrycie roku. Nie, nie żartuję. Od pierwszego kontaktu z tą muzyką, słucham A Sufi and a Killer na kolanach.
Dość ciekawie zaczęła się moja przygoda z Gonjasufi. Otóż znalazłem recenzję tegoż materiału na Onecie. Jako, że zwykle nie traktuję muzycznej rubryczki Onetu na poważnie to z początku zupełnie olałem tę recenzję. Kilka dni później gdzieś trafiłem na zdjęcie pana Gonjasufi.

Prawda, że robi wrażenie? Dziad pełną gębą. Ta fotografia przekonała mnie do sprawdzenia płyty.

Last.fm powiedział mi, że będę miał do czynienia z hip hopem i na coś takiego się szykowałem. Szybko jednak okazało się, że hip hopu jest jak na lekarstwo. W zamian tego psychodelia najwyższej próby.
Słuchacz dostaje 19 utworów, średni czas ich trwania niewiele przekracza 2 minuty, dlatego na wstępie wspomniałem, iż płyta jest konkretna, nie ma tu czasu na zbędne pierdolenie. Motyw przewodni - tak jak napisałem wyżej, muzyka psychodeliczna, która dodatkowo została wzbogacona o przeróżne smaczki. Tak naprawdę Gonjasufi prezentuje nam całe spektrum różnych gatunków. Mamy więc troszkę rocka, hip hopu, całkiem sporo elektroniki, pojawiają się też bliskowschodnie motywy. Te ostatnie niszczą niemiłosiernie (sprawdźcie takie Kowboyz & Indians). Wszystko to można spiąć etykietką lo-fi i mamy pełen obraz A Sufi and a Killer. Warto jeszcze zwrócić uwagę na wokal. Leniwy, dziadowski, lekko zachrypnięty, zniekształcony, a przy tym niewątpliwie ciekawy. Idealnie pasuje do muzyki.
Chciałbym napisać, że nie ma sensu wyróżniać poszczególnych kawałków, bo album jest bardzo spójny. Niestety, nie mogę tego napisać, gdyż mam swoich faworytów, których muszę co najmniej wymienić (choć nie zmienia to faktu, że płyta jest spójna).
Po pierwsze Sheep, z przepiękną kobiecą wokalizą.
Po drugie, bardziej rockowe oblicze Gonjasufi, czyli SuzieQ.
Po trzecie cała reszta ;) Jednak nie potrafię przyznać więcej wyróżnień. Żeby to zrozumieć musicie posłuchać tego krążka. Każdy z tych utworów jest na swój sposób wspaniały. Odpalcie sobie A Sufi and a Killer, połóżcie się wygodnie, zamknijcie oczy. Gwarantuję ponad godzinę niezapomnianych wrażeń!

Z pełną świadomością powiadam wam: Odkrycie roku, jedna z najlepszych płyt roku, no mistrz po prostu!
Szóstkie wystawiam!

Moc jest z nimi

2010-03-03T12:56:00.002+01:00

Chyba żaden inny zespół nie potrafi naładować mnie taką ilością energii jak The Dillinger Escape Plan. Ostatnio pojawił się w sieci klip do singlowego kawałka Farewell, Mona Lisa. Moc ich nie opuszcza! A premiera Option Paralysis już 22 marca. Czekam z niecierpliwością.

King Midas Sound - Waiting for You

2010-03-02T20:31:00.004+01:00

Obiecałem, że coś napiszę, a nie mam w zwyczaju oszukiwać więc to zrobiłem. Wybór padł na King Midas Sound i album Waiting for You. Już tłumaczę dlaczego tak się stało. Powody są dwa. Po pierwsze to wyśmienity materiał, a po drugie Króla Midasa będzie można zobaczyć w Polsce już za kilka miesięcy (na festiwalu Tauron Nowa Muzyka).
Za projekt King Midas Sound odpowiada brytyjski producent Kevin Martin (The Bug, Techno Animal) oraz poeta Roger Robinson. Ich debiutancki krążek został wydany przez wytwórnię Hyperdub. No właśnie, skoro Hyperdub to można się już domyślać, że tym razem Kevin Martin postanowił ruszyć w rejony okołodubstepowe. I rzeczywiście tak jest.
TEZA: Waiting for You – album genialny.
No to co? Obalamy czy pokazujemy rację tego założenia? Zdecydowanie to drugie.
1. Muzyka.
Absolutne mistrzostwo świata, co do tego nie mam najmniejszych wątpliwości. Ok, wymaga skupienia, trzeba posłuchać tej muzyki przez jakiś czas, ale potem musi, po prostu musi was złapać. Mamy tu trochę wpływów dubstepowych, mamy trochę trip hopu. Wszystko w idealnych proporcjach. Nie za mało, nie za dużo. Już otwierający płytę Cool Out pokazuje czego można się spodziewać. Bas! Piękny, potężny, taki, który odczuwamy całym ciałem. Serio. Od czubka głowy aż do stóp czuć ten bas! A jak włączycie kawałek nr 8, czyli Blue to zmiecie was z powieszchni ziemi. Rewelacja. Co jeszcze? Bębny - sytuacja analogiczna. Sprawdźcie Meltdown. Wszystko to dopełnione jest przepyszną elektroniką. Miodzio!
2. Wokal/teksty
Kolejny mocny punkt tego albumu. Za te dwie rzeczy odpowiada głównie Roger Robinson. Bardzo dobre, rzekłbym, że czasami wręcz egzystencjalne liryki + świetny sposób ich przekazania. Od delikatnego, spokojnego śpiewu (choćby wspomniany wcześniej Cool Out) po melodeklamację (np. Earth a Killya).
3. Klimat.
Tutaj również jest kapitalnie. Mroczny, narkotyczny, duszny, „zadymiony" klimat tylko dopełnia dzieła zniszczenia. Nie ma co się rozpisywać, trzeba posłuchać i poczuć :)

Płyta trwa niespełna 50 minut, jednak po tym czasie nie wiedziałem jak się nazywam. Od ostatniego wydawnictwa The Flaming Lips nic aż tak nie rozłożyło mnie na łopatki. Cudo!

Aha, jeszcze jedno, Massive Attack mogą Martinowi i Robinsonowi sprzęt na scenie rozkładać, a nie bawić się w albumy tak słabe jak Heligoland.
6/6

EDIT: Gratis dorzucam skany książeczki! O tutaj!

Nowy wpis

2010-02-27T03:35:00.001+01:00

Kto chce nowy wpis?!

Ogłoszenie parafialne

2010-02-19T14:19:00.000+01:00

W najbliższą niedzielę w Stymulacji intelektualnej będziemy mieli pierwszych gości. I to nie byle jakich, bo przyjdą do nas panowie z Riverside. Jak macie ochotę to możecie wysłać swoje pytania na adres stymulacjaintelektualna@gmail.com

Słuchajcie nas o 16:30 na www.radioaktywne.pl!!!

The Phantoms i The Kurws - Cykloza 13.02.10

2010-02-14T22:12:00.002+01:00

Przyznaję się bez bicia. Trochę zaniedbałem tego bloga. Na usprawiedliwienie mogę powiedzieć, że cały czas działam, na koncerty chodzę, płyt słucham, ale pojawiła się dodatkowo Stymulacja Intelektualna. Prawdę mówiąc, w tym roku nie ukazało się jakoś wiele super-zajebistych cedeków, nie było jeszcze wielu hiper-wyjebanych koncertów.
Wczoraj wreszcie przytrafiła się okazja. Z Phantomsami spotkałem się już chyba piąty raz, za to The Kurws widziałem pierwszy raz. Dobra. Po kolei.
Warto odnotować, że ten wieczór był podręcznikowym przykładem jak ogarnąć kilka rzeczy w ciągu kilku godzin. Okazało się, iż wszystko jest zgrane co do minuty. Najpierw skakał Adam. Cieszę się, że udało mi się obejrzeć zawody w pubie niedaleko Cyklozy. Po konkursie szybkie przejście do miejsca właściwego i... The Kurws wyszli na ~~scenę~~(~~podest~~). Właściwie to grali na podłodze ;)
Co było muzycznie? Prosty instrumentalny punk z AWANGARDOWYMI zapędami. Serio. Nie robię sobie żartów. Na pierwszy rzut ucha: gitara, bas, perkusja i saksofon. Okazało się jednak, że te awangardowe zapędy wnosiły naprawdę bardzo dużo do odbioru koncertu, krótko mówiąc były kapitalne. W ogóle byłem pozytywnie zaskoczony. Szedłem głównie na Phantomsów, a tu taka niespodzianka. Nie było idealnie, ale z czystym sumieniem mogę powiedzieć 'super'.
Taka drobna rada dla chłopaków. Więcej pokombinujcie z rytmiką i będzie rewelacja!
A jak The Phantoms? Otóż jak dla mnie to rozczarowali. I to bardzo. Zagrali mniej więcej to co na poprzednich gigach z tym, że gorzej (dla porównania: wcześniejsze relację są tu, tu i tu).
Zarzut pierwszy: pogłos na wokalu. Za dużo, nic przez to nie dało się zrozumieć, a i powera jakoś przez to brakło (np. przy Bird is the Word).
Zarzut drugi: brak harmonijki. No tak nie można ;)
Zarzut trzeci: jeden mikrofon w użyciu. Przez to takie kawałki jak Crazy Like a Wasp wypadały dość mizernie.
Zarzut czwarty: skrócone wersje kilku kawałków. Szczególnie zabrakło mi rozciągniętego The Phantom.
Co było dobrego? Czym dalej tym ciekawiej się robiło. Bisy już mie się całkiem podobały.

I tak wieczór był fajny. Bo Małysz, bo The Kurws, bo The Phantoms, którzy pokazali, że czasem może wyjść gorzej :)

Ps. A Cykloza nie nadaje się na koncerty, chociaż wczoraj fajnie było postać sobie w mega tłoku, a i muzyka brzmi lepiej niż chociażby w Saturatorze.

3 razy tak, 1 raz nie

2010-02-06T23:05:00.001+01:00

Na wstępie chciałbym zaznaczyć, że właśnie dobiegła końca "przerwa". Już mam trochę więcej czasu, dzięki czemu mogę zająć się blogiem. Przez pierwszy miesiąc tego roku narobiłem sobie sporo zaległości muzycznych, które teraz będę chciał nadrobić.

3 razy 'tak':

1. Novika - Lovefinder

Nigdy Noviki nie słuchałem, tym razem zostałem nieco zachęcony przez pozytywne recenzje. Przyznam, że średnio im wierzyłem i nie spodziewałem się rewelacji. W sumie miałem trochę racji. Muzyka może nie jest rewelacyjna, ale słucha się jej kapitalnie. Moja pierwsza myśl po przesłuchaniu albumu wyglądała tak: 'hmmm, brzmi jak zaginiona płyta Róisín Murphy'. W sumie cały czas uważam podobnie, coś między Ruby Blue a Overpowered z lekkim wskazaniem na pierwszą pozycję. Jeśli czekacie na nowe dzieło irlandzkiej wokalistki, Novika fajnie umili wam ten czas. Kawał smakowitej muzyki.

4/6

2. These New Puritans - Hidden

Dla mnie pierwsze spotkanie z These New Puritans nie było niczym nadzwyczajnym. Genialny singiel (Elvis), a do tego średnia płyta (Beat Pyramid). W przypadku Hidden podszedłem dość sceptycznie do pierwszego 'spotkania'. Jakież było moje zaskoczenie już po przesłuchaniu kilku kawałków! Zespół wyrósł z melodyjnego indie, nagrał płytę dojrzałą i ambitną. Posłuchajcie chociaż singlowego We Want War, instrumenty perkusyjne niszczą niemiłosiernie. Tu nie ma przebojów, w zamian dostajemy naprawdę przemyślaną, spójną całość. Pierwsza bardzo dobra płyta 2010 roku!

5/6

3. The Black Box Revelation - Silver Threats

Belgijski duet rusza na podbój świata swoim drugim krążkiem. Chłopaki odrzucili na bok przebojowość i bluesowe naleciałości (no dobra, bluesa trochę zostało). Tym razem atakują płytą brudną, punkową, typowo garażową, troszkę psychodeliczną i przy tym naprawdę fajną. Dobrze wypadają nawet w długaśnym jak na te klimaty Here Comes the Kick. Myślę, że z nowym materiałem poszli w dobrą stronę. Chętnie bym zobaczył ich na żywo, bo ten album ma potencjał koncertowy. Może się doczekam jeszcze w tym roku ;)

4/6

1 raz 'nie':

Cold War Kids - Behave Yourself

Nie, nie, nie! To nie tak miało być. W 2006 roku przyatakowali świetną płytą Robbers & Cowards. Jarałem się nimi nieprzerwanie przez dobre pół roku, zresztą do tej pory lubię sobie posłuchać ich debiutu. Dwa lata później wypuścili super singiel Something is Not Right With Me i lichą płytę Loyalty to Loyalty. 2010 rok przynosi nam epkę zatytułowaną Behave Yourself. Za wiele dobrego nie mogę o niej powiedzieć. Wpadła jednym uchem i od razu wypadła drugim. Nie pokazują chłopaki nic nowego, nie walą raz po raz killerami w stylu wcześniej wspomnianego Something is Not Right With Me czy takiego Hospital Beds. No dobra, żeby być szczerym to powiem tak: jest ciutkę lepiej niż na poprzednim albumie, ale do debiutu jeszcze sporo brakuje. Jedno jest pewne. Cały czas wyróżniają się w morzu indie kapel. Nie sposób ich pomylić z jakimkolwiek innym zespołem, a to i tak całkiem sporo ;)

2/6

Indie Night - Saturator 30.01.10

2010-01-31T18:57:00.006+01:00

Dziś będzie inaczej niż zwykle. Krócej przede wszystkim. I tylko o dwóch wykonawcach, bo reszty nie widziałem z przyczyn niezależnych ode mnie (a może zależnych?).

Po pierwsze, najsamprzód zaprezentował się częstochowski artysta Płaciu Cowbell Television. Zniszczył! Po maksie. Ja schodzę do saturatorowej piwnicy i słyszę na dzień dobry: "ej dziewczyno, wypierdalaj ze sceny!". Padłem! Typ był prawdziwy, szczery. Można powiedzieć, że było nawet legendarne już pierdolnięcie, mocne, elektroniczne, z polskimi tekstami (które przyznam, trochę mnie raziły, ale to jedyny minus). Dla mnie nie jest to muzyka, której słucham w domu, ale na imprezie Płaciu wypadł zaskakująco fajnie. I dlatego ten koncert zyskuje miano 'występu wieczoru'! Wariat, zwierzę sceniczne. Polecam go sprawdzić przy jakiejś okazji.
EPkę możecie ściągnąć STĄD.
Płaciu bardzo ładnie zapowiedział też kolejny zespół, mniej więcej takimi słowami: "zaraz wystąpi Elephant Stone, są chujowi, obrzucajcie ich pomidorami".
Niestety Elephant Stone przegapiłem.
Do piwnicy wróciłem na The Spouds. I się zawiodłem, bo gówno było słychać. Sprawdzałem w każdym możliwym miejscu. Wszędzie było źle, ściana dźwięku i tyle... Szkoda, mam wrażenie, że mogło być dobrze, chłopaki ewidentnie się starali.

Po Spoudsach poszedłem do domu, bo byłem już zmęczony.
O frekwencji nie piszę, bo pewnie dużo ludzi przyszło po prostu na sobotnią imprezę.

Może ktoś mnie oświeci jak wyglądały pozostałe koncerty? ;)

Stymulacja intelektualna

2010-01-30T15:52:00.000+01:00

Była styczniowa noc, weekend. Trzech gości siedziało w jednym z pawilonów na Nowym Świecie. Przez długie godziny debatowali na różne tematy, śmiali się przy tym ze stwierdzenia "stymulacja intelektualna", wypowiedzianego przez koleżankę jednego z nich. W pewnym momencie po entym piwie padło pytanie.
M.S. - Ej, a jak się nazywa ta wasza audycja?
P.B. - Tego akurat jeszcze nie wiemy.
R.W. - Myślimy o tym od kilku dni i nic nie przychodzi nam do głowy.
P.B. - Ciężka sprawa z tą nazwą.
M.S. - To musicie się stymulować intelektualnie, żeby coś wykombinować.
R.W. - O kurde! STYMULACJA INTELEKTUALNA! Niech tak się nazywa! P., ale co Ty o tym sądzisz, w końcu to Twoja audycja.
P.B. - Dla mnie bomba!

I zostali przy tym. Teraz w każdą niedzielę o godzinie 16:30, panowie P.B. i R.W. będą przez 120 minut stymulować intelektualnie swoich słuchaczy.

Specjalne podziękowania dla Szczepana za inspirację i dla jego koleżanki Kasi za wspaniały pomysł na tytuł audycji.

Na pierwsze spotkanie zapraszamy 7.02.2010 roku o godzinie 16:30 na http://www.radioaktywne.pl/!

Blog audycji: http://stymulacjaintelektualna.blogspot.com/

Japandroids - Powiększenie 27.01.10

2010-01-28T15:11:00.004+01:00

(foto: MySpace)

Jest ich dwóch, pochodzą z Kanady, ich płyta Post-Nothing została okrzyknięta debiutem roku 2009 przez wiele mniej lub bardziej opiniotwórczych pism/portali muzycznych. Przyjechali na trzy koncerty do Polski więc nie wypadało odpuścić takiej okazji.

Frekwencja: Super! Przyszło bardzo dużo ludzi, klub był wypchany prawie po brzegi. Prawdę mówiąc niewielu debiutantów może liczyć na taką publiczność.

Lokalizacja: Miejscówka idealna. Nowy Świat, jakby nie patrzeć ścisłe centrum. Nikt nie miał prawa narzekać, że zadupie, że daleko, że to, że tamto. Wielkość sali idealnie pasowała do ilości ludzi.

Koncert pierwszy i ostatni - Japandroids
Tytułem wstępu muszę zaznaczyć, iż album Post-Nothing jest moim zdaniem co najmniej bardzo dobry. Wynika z tego, że na koncert szedłem oczekując czegoś równie fajnego.
Przez własne gapiostwo uciekła mi przedsprzedaż, w Powiększeniu dzień przed koncertem biletów nie było. Cóż, pozostało mi rzucić się szybko do klubu w środowy wieczór. Wejściówkę kupiłem bez problemu. Chwilę później nabyłem płytę i już przed koncertem byłem biedniejszy o 70 zł. No dobra, żeby nie zanudzać przejdę do sedna.
Chłopaki wyszli na scenę dokładnie o 20:35. Od pierwszych dźwięków wiedziałem dwie rzeczy. Po pierwsze - będzie dobrze, po drugie - będzie głośno. No nie ma co ukrywać, Kanadyjczycy porwali publiczność od samego początku. Ze sceny płynęły olbrzymie pokłady energii, muzycy się nie oszczędzali. Nie oszczędzali też pochwał dla Polski, dla Warszawy i dla publiki. Ta zrewanżowała im się kapitalnym przyjęciem i zabawą do samego końca. Panowie zagrali prawie cały debiutancki album, dorzucili trochę starszych, trochę nowszych kawałków. Jak było muzycznie? Pysznie. Zadziorny punk mieszał się z garażowym brudem, zdarzały się też shoegaze'owe fragmenty, a to wszystko okraszone prostymi, młodzieńczymi, acz do bólu szczerymi tekstami. Podobało mi się nawet The Boys are Leaving Town, w którym zesrało się nagłośnienie i w pierwszej połowie słyszałem tylko perkusję. Skoro już jestem przy perkusji to powiem kilka słów o stronie instrumentalnej. O Japandroids często można przeczytać, że brzmią jakby ich było minimum trzech. I to prawda! David Prowse w bębny łomocze aż miło, a Brian King z gitary wydobywa fantastyczne dźwięki. Ani przez moment nie pomyślałem, że brakuje basisty czy drugiego gitarzysty. Brzmią fenomenalnie!
Skończyli równo po godzinie. Te 60 minut trwało dla mnie tyle czasu co zajmuje pstryknięcie palcami! Bisów nie było. Szkoda, moim zdaniem, mogliby zagrać drugą godzinę, nawet jeśli miałby to być ten sam set ;)

Podsumowanie: Było wyśmienicie. Chłopaki mnie zniszczyli, zagrali wspaniały, pełen energii koncert. Najlepszy jaki w tym roku widziałem ;) Nie żałuję nawet grosza wydanego tego dnia w Powiększeniu! Jak kogoś nie było to stracił naprawdę dużo.

Asleep in the Park - CDQ 21.01.10

2010-01-22T19:30:00.004+01:00

Mróz, leżący śnieg i zbliżająca sesja nie były w stanie zmienić mojego zdania. Trzeba iść na koncert. Okazało się, że w czwartkowy wieczór będę musiał dokonać wyboru. W Saturatorze grali The Black Tapes, a w CDQ australijski zespół Asleep in the Park w towarzystwie Rachael. Wyszło, że idę na AITP. Dlaczego? Bo tłukli się do mroźnej Polski z Melbourne, gdzie obecnie odbywa się Australian Open, dzięki czemu wiem, że jest tam cieplutko, a nawet gorąco.
Frekwencja: Licha, serio. Przyszło ze 20-30 osób. Pewnie wszyscy byli na Tejpsach.
Lokalizacja: O tym już pisałem tutaj i nic w tej kwestii się nie zmieniło.

Koncert pierwszy - Rachael
Nie wiem czy powinienem o nich pisać. Zaraz się okaże, że jakiś czytelnik mnie zjedzie, bo faworyzuję swoich znajomych. Ale z drugiej strony, do chuja, oni grają zajebistą muzykę. I wczoraj też mi się podobało. Zagrali krótki acz treściwy set. Rzekłbym takie 'grejtest hits', bo były wszystkie najfajniejsze kawałki. Zaczynając od znanych z EPki Asian Girl czy Going Up in Smoke (którego już dość dawno nie grali albo ja sobie nie przypominam) przez najnowsze Watchsick (zwróćcie uwagę na obłędny bas Barta!), utwór roboczo nazwany Stoner (Mike śpiewa tu jak nigdzie indziej) i przebojowy You're Like a High (z latającymi pałeczkami Szymona) po odgrzebane z najgłębszych czeluści szuflady Kitchen Knife, który niszczy niemiłosiernie. Naprawdę, bardzo mi się podobało. Sam występ oraz nagłośnienie, które kulało na ostatnim gigu w Hydro.

Koncert drugi - Asleep in the Park
Wiedziałem tylko, że przyjechali z Australii i grają punk. Wcześniej słyszałem dwa kawałki, ale po jednym przesłuchaniu nie potrafiłem wyrobić sobie zdania. Na koncercie miało się okazać jak to z nimi jest.
Wyszli, od pierwszych sekund koncertu było wiadomo, że będzie dużo energii. I było. Wręcz ponadprzeciętnie dużo. Każde spojrzenie na rudowłosą wokalistkę i gitarzystę musiało powodować choć drobny uśmiech na twarzy. A jak było muzycznie? Otóż dla mnie nijak. Pozytywny punk, troszkę nawiązujący do sceny kalifornijskiej, troszkę do klasyków (a raz słyszałem nawet Eagles of Death Metal) już nie robi na mnie wrażenia. Po pierwszym kawałku powiedziałem sobie. Eee, nic specjalnego. Drugi, trzecie, czwarty, piąty - dopłynęła do mnie tajemna moc ze sceny - pomyliłem się, jednak jest świetnie. Szósty, siódmy - idę zapalić. Resztę koncertu spędziłem na górze, bo pod dwudziestu minutach euforii napięcie (we mnie) trochę opadło i już zupełnie nie miałem ochoty na dalsze obcowanie z muzyką AITP. Następnie, jeszcze przed końcem koncertu opuściłem lokal. Uwaga! Muszę jednak powiedzieć, że występ mógł się podobać i z pewnością był porywający. Nie wiem czy to ja jestem za stary na taką muzykę ;), czy może byłem zbyt zmęczony po całym dniu na uczelni, czy może dokuczający mi ból nogi tak wpłynął na odbiór muzyki.

Podsumowanie:
Kurcze, ogólnie to mi się podobało i nie żałuję, że nie poszedłem na Tejpsów. Pewnie więcej nie będę miał okazji zobaczyć Australijczyków z AITP więc jestem w stu procentach przekonany, że było warto.

Ps. Muszę spropsować buty/kalosze basity! Były z kosmosu :D

Blog roku? Może za rok.

2010-01-22T12:21:00.002+01:00

Niestety, nie udało się przejść do kolejnego etapu konkursu. Chciałbym jednak bardzo serdecznie podziękować wszystkim, którzy wysłali tego smsa ;)
Spróbuję za rok!

Blog roku?

2010-01-12T16:47:00.004+01:00

Miała być przerwa i w sumie jest. Chyba będzie krótsza, ale to się jeszcze okaże ;)
Trwa konkurs na blog roku. Tak, biorę w nim udział. Zasady są jednak srogie i nie wystarczy kliknąć na stronie internetowej. Trzeba wysłać smsa za 1 złoty i 22 grosze. Jak ktoś ma ochotę trochę mnie wspomóc to zapraszam do słania krótkich wiadomości tekstowych ;)
Wyślij SMS o treści H00150 na numer 7144.
Wyślij SMS o treści H00150 na numer 7144.
Wyślij SMS o treści H00150 na numer 7144.
Wyślij SMS o treści H00150 na numer 7144.
Wyślij SMS o treści H00150 na numer 7144.

Głosować można do 21 stycznia do godziny 12.

Aha, pieniądze ponoć idą na jakąś organizację charytatywną więc się nie zmarnują ;)

Obwieszczenie

2010-01-10T21:50:00.002+01:00

Powiem krótko. Jest hardkor. Zbliża się sesja i brakuje mi czasu dla bloga. Tylko w ten weekend z powodu nauki musiałem opuścić dwa fajne koncerty. Przykro mi to mówić, ale jestem zmuszony czasowo zawiesić działalność Warsaw Calling. Wrócę najpóźniej na początku lutego, chociaż do tego czasu może się tu pojawić kilka wpisów (koncertu Japandroids na bank nie odpuszczę ;). Do tego czasu zapraszam na Twittera. Obiecuję, że postaram się wpisywać tam ciekawe informacje możliwie często.
Jeszcze jedno. Od lutego planuję kolejne rozszerzenie swojej działalności. Tym razem raczej nie pod szyldem Warsaw Calling. Szczegóły podam w niedalekiej przyszłości, ale już teraz możecie się szykować na coś wielkiego ;)

Strangers Family Band - Strangers Family Band EP

2010-01-08T12:24:00.004+01:00

Chyba każdy lubi darmową muzykę. Najfajniej jest, kiedy dostajemy muzykę co najmniej dobrą. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku Strangers Family Band. Jeśli macie ochotę na odrobinę (a może więcej niż odrobinę?) psychodelicznych dźwięków nie powinniście wahać się nawet przez moment. Przed Wami Amerykanie ze Strangers Family Band! Smacznego ;)

Strangers Family Band - Strangers Family Band EP

Pablopavo & Ludziki - Telehon

2010-01-03T20:05:00.006+01:00

Pablopavo, chyba najbardziej znany polski wokalista reggae, członek Vavamuffin, postanowił rozpocząć karierę solową. Zadebiutował albumem Telehon, wydanym we wrześniu ubiegłego roku.
Czego się spodziewałem? Odpowiedź może być jedna. Reggae. Nic bardziej mylnego. Owszem, trochę tego gatunku na płycie znajdziemy, ale całość zdecydowanie odbiega od twórczości macierzystego zespołu Pablo. Niewątpliwie artysta zasługuje na duży plus za takie posunięcie.
Jaki jest więc ten materiał? Przede wszystkim warszawski i zróżnicowany. Zacznę od wyjaśnienia tego drugiego przymiotnika.
Otóż w warstwie muzycznej mamy zderzenie teoretycznie odmiennych stylów. Współczesnych bitów, przede wszystkim hip hopowych, reggae'owych, a nawet chilloutowych z miejskim folklorem. I żeby nie było niedomówień, od razu powiem, iż panujący na płycie eklektyzm sprawdza się doprawdy pięknie. Za muzykę odpowiadają Ludziki, czyli DjZero i Emiliano Jones, wspomaga ich w tym Sir Michu.
W takim razie czemu warszawski? To proste. Płyta poświęcona jest od początku do końca stolicy. Pablo serwuje opowieści dotyczące różnych aspektów życia w Warsiawie. Raz robi to w sposób poważny, innym razem z humorem w stylu Grzesiuka. Składa swoisty hołd stolicy.
To teraz czas na kilka słów o głównym bohaterze. Pablo zaskoczył mnie swoim wokalem z kilku powodów. Bo zdarzają się momentu, w których zupełnie normalnie śpiewa. Co prawda niebezpiecznie zbliża się do maniery Maleńczuka, ale można mu to wybaczyć (patrz: Jurek Mech). Są fragmenty rapowane. Tutaj Pablo wypada bardzo fajnie. Mimo to, najciekawsze są chwile, gdy wokalista wypluwa z siebie słowa w tempie karabinu maszynowego. Te różne style sprawiają, że Pablopavo ani trochę nie nudzi.
Dobra, doszliśmy do tego, że mamy warszawską płytę, bardzo zróżnicowaną muzycznie i wokalnie. Spójrzmy więc na teksty, aby jeszcze bardziej zrozumieć Warszawskość tego albumu.
"a dzień się zaczął pięknie jak jakiś serial
dowieźli mu 4 tony ciętego węgla
wypadniętego z odpowiedniego transportu
ogrzeje za frajer hurtownię, Jolkę weźmie
do kurortu" - Jurek Mech
"menagiery przystojniaki
chorągiewki talarne
policmajstry zabijaczi
nienawistniki chóralne
udziwniaki i nadętki
szoły i promocowania
możnowładny, których dupa krasna jest od
całowania" - Się mi to nie
"Na górze róże, na dole Poniatoszczak,
Potem stadion, który imię Kazia Deyny winien dostać.
Ciągle nie dostał... mmm... szkoda.
Dla władz tego miasta to miasto to zagroda.
Dobra, ja na Dobrą - czyli piechotą na Powiśle,
Bum! Jak sto lat temu Prus przyglądam się Wiśle.
Nie ma już piaskarzy i Urke Nachalnika,
Ale w Jadło czeka mnie reggae muzyka." - Nomada
Więcej chyba cytować nie muszę. Ta płyta cała jest naszpikowana podobnymi tekstami, wybrałem te, które mi najbardziej przypadły do gustu. Pablo pokazuje Warszawę z różnych perspektyw. Pijackie historyjki, miłość, nocne wojaże, szemrane towarzystwo, hipokryzję części mieszkańców, zarówno jasną jak i tę ciemną stronę miasta. Warto zwrócić uwagę na zasób słów, jakim autor dysponuje. Do swoich opowieści potrafi bezbłędnie wrzucić wyrazy kojarzone z raczej nieużywaną obecnie gwarą warszawską. Dla mnie jest to liryczny majstersztyk.
Na szczególną uwagę zasługuje również rewelacyjna okładka, zdjęcie młodzieży bawiącej się na karuzeli. Cudo, a ja daję kolejny plus za książeczkę. Właściwie mamy wielką kartkę. Po jednej stronie teksty, a po drugiej właśnie to zdjęcie, które można wykorzystać jako plakat. Całość wydrukowana jest na świetnym starym papierze :)
Telehon to najbardziej warszawska i zdecydowanie najlepsza płyta o stolicy jaką słyszałem od czasów 27 Eldoki. Wszystko się tu pięknie klei, a każdy z utworów przedstawia wyjątkową historię. Uprzedzam jednak, że może się nie podobać osobie, która nie jest emocjonalnie związana z Warszawą.

Podsumowanie podsumowania, czyli najlepsi 2009!

2009-12-30T14:42:00.004+01:00

Jest 30 grudnia więc tak jak obiecałem, przyszła pora na ostateczne podsumowanie. Przez ostatnie dwa tygodnie zbierałem Wasze głosy w trzech kategoriach. Oto jak przestawiają się wyniki:

Koncert roku:
5. Warszawski koncert And So I Watch You From Afar i Maybeshewill (19.11.)
4. Eq aequo Air + We Fell to Earth (10.12. - Warszawa) oraz Radiohead (25.08. - Poznań)
3. Black Rebel Motorcycle Club (11.07. - Gdańsk)
2. Eagles of Death Metal (14.03. - Warszawa)
1. Nine Inch Nails (23.06. - Poznań)

W tej kategorii wszystko rozstrzygnęło bez większych problemów. NIN od samego początku zajęło fotel lidera, pozostałe zespoły też szybko zakorzeniły się na swoich miejscach. Jedynie Radiohead, które nie było moją propozycją, rzutem na taśmę dostało się do TOP 5.

Polska płyta roku:
5. Hey - Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!
4. Ten Typ Mes - Zamach na przeciętność
3. The Black Tapes - The Black Tapes
2. The Spouds - Serenity is Only a Brainwave
1. Tides from Nebula - Aura

Tutaj rywalizacja wyglądała najciekawiej. Najpierw na prowadzenie wysunęło się The Black Tapes, później w pogoń za nimi ruszyło Tides from Nebula. Kiedy wydawało się, że jest 'po ptokach' do walki włączyło się The Spouds, w pewnym momencie nawet wyprzedzili TFN, ci drudzy wrócili jednak na prowadzenie dosłownie w ostatniej chwili. Plus dla Heya, który wszedł na listę z Waszych propozycji.

Zagraniczna płyta roku:
5. Soulsavers - Broken
4. Kasabian - West Ryder Pauper Lunatic Asylum
3. Mastodon - Crack the Skye
2. The Dead Weather - Horehound
1. Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures

W walce o miano zagranicznej płyty roku Them Crooked Vultures mocno zaczęli i równie mocno zakończyli. O dalsze miejsca do ostatnich godzin toczyła się prawdziwa batalia.

A to już mój subiektywny wybór:
Koncert roku:
3. Eagles of Death Metal - to był doprawdy wyborny koncert wąsacza i spółki, czysty rock 'n' roll! Dodatkowym atutem był support w postaci belgijskiej młodzieży z The Black Box Revelation.
2. Black Rebel Motorcycle Club - mimo, że grali na kretyńskim festiwalu, na którym nie było ludzi, ze swojego zadania wywiązali się znakomicie. Pokazali polskim gwiazdkom, gdzie jest ich miejsce w szeregu, a niewielką grupkę swoich fanów wręcz oczarowali.
1. Nine Inch Nails - dla mnie Trent Reznor jest bogiem. Spotkanie z nim w Poznaniu było niezapomnianym przeżyciem. Przy BRMC napisałem, że oczarowali. Trent zrobił coś więcej. Dla mnie to były najpiękniejsze 2 godziny w tym roku!

Polska płyta roku:
3. The Black Tapes - The Black Tapes. Tak się powinno grać punk!
2. Tides from Nebula - Aura. Wspaniały, budowany skrupulatnie od początku do końca klimat + świetne kompozycje = debiut z klasą.
1. The Spouds - Serenity is Only a Brainwave. Dla mnie chłopaki tą EPką pozamiatali całą tegoroczną konkurencję. Postpunkowa uczta!

Zagraniczna płyta roku:
5. Soulsavers - Broken. Kapitalna mroczna muzyka + Mark Lanegan. Więcej pisać nie trzeba.
4. The Dead Weather - Horehound. Wreszcie polubiłem Jacka White'a. Ta supergrupa jest super.
3. Mastodon - Crack the Skye. Przez długi czas mój numer 1. Mastodon się zmienił, nagrał płytę w duchu progresywnego metalu. Palce lizać!
2. The Flaming Lips - Embryonic. Najbardziej chora pozycja tego roku. Każde przesłuchanie jest niezapomnianym przeżyciem.
1. Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures. Dawno żadnej płyty nie przesłuchałem tyle razy z tak wielką przyjemnością. Tu wszystko jest dobre!

Utwór roku:
Tę kategorię zostawiłem tylko dla siebie, bo w przypadku głosowania powstałby burdel, którego bym nie ogarnął. Sorry, jak ktoś chce podrzucić swoich faworytów to zapraszam do komentowania.

3. Them Crooked Vultures - Warsaw or the First Breath You Take After You Give Up. Któż inny wypuszcza takie improwizowane cuda?

2. Mastodon - The Czar. Genialny, epicki utwór. Solówki mogę słuchać na kolanach!

1. Pjus - Głośniej od bomb. Mistrzostwo świata!

Na koniec jeszcze nagrody specjalne.
Dla Rachael i The Spouds za kapitalny koncert w Hydrozagadce 22.12.
Dla Setting the Woods on Fire w kategorii najlepszy polski zespół koncertowy.

Muzyka kontrowersyjna

2009-12-27T21:23:00.007+01:00

Co jakiś czas na scenie muzycznej pojawiają się artyści, którzy swoją sławę zawdzięczają w dużej mierze kontrowersyjnemu wizerunkowi, są też osoby łączące w bardzo przemyślany sposób dobre płyty z ciągłymi skandalami. Nie chcę w tym momencie oceniać kto jest po której stronie. Moim celem jest zwrócenie uwagi na elementy szokujące. W ostatnim czasie sporo zamieszania zrobiło się po premierze teledysku Rammstein do utworu Pussy. Obrazek ten, zdaniem wielu ludzi (w tym moim), jest po prostu krótkim filmikiem pornograficznym. Na skandalach swoją karierę buduje gwiazdka pop Lady Gaga, uwagę mediów bardziej przyciąga nieszablonowymi strojami czy zachowaniem scenicznym niż dobrą muzyką.
Kilka lat temu wielką aferą zakończyła się gala MTV, podczas której Madonna i Britney Spears zaczęły się całować.

W sieci bez większego problemu możemy znaleźć zestawienia najbardziej kontrowersyjnych piosenek czy teledysków w historii. W większości przewijają się tacy artyści jak wspomniana Madonna:

Prodigy (teledysku do Smack My Bitch Up nawet nie ma na YouTube):

The Prodigy on MUZU
Nine Inch Nails:

Marilyn Manson:

Aphex Twin:

Jeszcze kilka lat temu niekwestionowanym królem skandali wśród gwiazd największego formatu był Eminem, który w swoich singlowych kawałkach opluwał cały showbiznes.

Mieszane uczucia wywołują też przeróżne kapele metalowe, często posądzane o kontakty z diabłem, z jednej strony atakują słuchacza brutalnym brzmieniem, z drugiej ich image zdecydowanie zwraca uwagę. Pamiętacie słynny koncert Gorgoroth w krakowskim studiu telewizyjnym? Albo Angel of Death Slayera, który budzi kontrowersje po dziś dzień.

Przechodząc do sedna, chcę powiedzieć o pewnej płycie. Dziś, podczas swoich muzycznych poszukiwań trafiłem na rzecz specyficzną. Otóż mowa o austriackim projekcie Zero Kama.

Niby zwykłe połączenie tzw. muzyki rytualnej z ambientem. Album The Secret Eye of L.A.Y.L.A.H., z którym miałem przyjemność obcować nie jest, moim zdaniem, ani wybitny, ani zły. Ot taki poziom ciut powyżej średniej. To czemu o tym piszę? Co w tym szokującego? Ano nie powiedziałem wszystkiego. Muzyka zawarta na krążku została nagrana przy pomocy "nietypowych" instrumentów. Owe instrumenty stworzono z (co bardziej wrażliwych proszę o wyłączenie strony) ludzkich kości. Według informacji zawartych w książeczce, użyto ich tylko raz, podczas rejestrowania materiału na ten album w 1984 roku. Przyznam szczerze, iż miałem pewne opory przez wciśnięciem przycisku 'play'. Trochę się bałem tej muzyki, nie wiedziałem co mnie zaraz spotka. Przeżyłem, mam się dobrze, ale słuchając The Secret Eye of L.A.Y.L.A.H. czułem się dziwnie, momentami po plecach chodziły mi ciarki jak wyobrażałem sobie proces nagrywania, aż ciężko opisać to uczucie. W ramach ciekawostki chyba warto posłuchać, ale jak ktoś mi powie "jaram się" to zadzwonię do czubków ;)
Przemoc, propagowanie chorej ideologii czy cycki mogą się schować. Czymże są one przy Zero Kama?

Fever Ray - Fever Ray

2009-12-26T18:22:00.003+01:00

Fever Ray, solowy projekt wokalistki The Knife, Karin Dreijer Andersson, jest dla mnie jednym z najważniejszych odkryć kończącego się własnie roku. Pierwszy kontakt z płytą nie był dla mnie jakimś szczególnym przeżyciem. Nie odczułem nic, co zmusiłoby mnie do dalszego obcowania z tą muzyką. Postanowiłem dać pani Anrersson drugą szansę, zaprosiłem ją do bardziej intymnego kontaktu. Opłaciło się. Tym razem 50 minut spędzone z jej solowym dziełem było czymś wspaniałym.
Fever Ray to jeden z tych projektów "na noc", podobnie jak zrecenzowane niedawno We Fell to Earth. Zdecydowanie lepiej się wtedy sprawdza. A najciekawiej jest jeśli korzystamy ze słuchawek. Jaka to muzyka? Bardzo mroczna, posępna, ponura, wprowadza słuchacza w specyficzny klimat. Nie ma jednak nic za darmo. Wymaga skupienia od początku do końca. Wtedy przeżycia są piękniejsze, ale naprawdę warto, bo muzyka jest wręcz cudowna. Ambientowe, raczej minimalistyczne, a zarazem soczyste podkłady, oparte na elektronice idealnie komponują się z rewelacyjnym głosem Karin. Każdy z 10 utworów zawartych na krążku bezbłędnie pasuje do nastroju, w jaki wprowadza nas muzyka, każdy jest wyjątkowy. Łączą się ze sobą niczym puzzle. Sprawia to, że płyta jest niesamowicie spójna i zmusza do słuchania całości, a nie wybranych kawałków. I dobrze, bo takie rzeczy cenię najbardziej. Prawdę mówiąc słabych punktów nie odnotowałem.
Jestem zachwycony tym materiałem. Szczerze polecam wszystkim, którzy szukają w muzyce czegoś nietuzinkowego!

Nine Inch Nails żyje?

2009-12-24T10:48:00.003+01:00

Było Wave Goodbye Tour, miała być dłuższa przerwa w działalności Nine Inch Nails, a dziś Trent Reznor opublikował następującą wiadomość na Facebooku:
"Happy holidays everyone and thank you for an exceptional year! Sorry I
haven't been around much lately, I've been working on not working for a couple of months, which for me is hard work. 2010 has a number of things planned including new material from nine inch nails and something else that isn't nine inch nails. I am in a state of rediscovery and reinvention that feels unfamiliar, unsure and exactly what I need.
(...)
See you and speak to you soon-
Trent"
Czyli jest dobrze! W 2010 będzie nowe Nine Inch Nails, co najmniej płyta, ale życzyłbym sobie również trasy zahaczającej o Polskę. Bardzo intrygujące jest też to coś innego. Nowy projekt? Może jakiś soundtrack? Pożyjemy, zobaczymy ;)

The Spouds i Rachael - Hydrozagadka 22.12.09

2009-12-23T18:19:00.004+01:00

Cztery zespoły, kupa dobrej muzyki, w sam raz na odetchnięcie od panującej wszędzie świątecznej atmosfery, a także idealne zamknięcie koncertowego roku. Tak sobie wyobrażałem wtorkową wyprawę za Wisłę, do Hydrozagadki. Swoją drogą Hydro jest cały czas moim ulubionym underowym klubem w całej Warszawie. Za każdym razem, gdy się w nim pojawie, impreza jest wyborna. Teraz było podobnie, ale po kolei.
Najpierw na scenie pojawił się debiutant - Parisian Lark, nowy projekt dwóch członków The Spouds. Niestety... Przegapiłem prawie cały koncert, załapałem się na dwa ostatnie kawałki, a w skupieniu przesłuchałem tylko utworu zamykającego ich koncert. Na tej podstawie mogę powiedzieć, iż było całkiem spoko, fajny, dość mroczny klimat, ciekawy głos wokalistki, a basistka wyglądała dziwnie. Ona taka malutka, a bas wielki ;) Cóż, czekam na kolejny gig, gdzie być może uda mi się zobaczyć/usłyszeć całość.
Po Parisian Lark przyszła pora na Chasing the Sunshine, czyli jednoosobowy projekt Maćka Buźniaka. Bez bicia przyznaje się, że wczoraj zupełnie nie miałem ochoty na akustyczne granie, dlatego posłuchałem tylko moment i udałem się pogadać ze znajomymi. Może gdyby Maciek grał pierwszy miałbym więcej chęci na jego muzykę, która jest bądź co bądź dość ciekawa.
Później do akcji wkroczyli panowie z Rachael. Wiadomo, będzie raczej nieobiektywnie, ale trudno. Dla mnie zagrali przerewelacyjnie! Dużo psychodelii, olbrzymie ilości improwizacji. Patrząc na reakcje publiczności to oni byli gwiazdą wieczoru. Zagrali dość przekrojowy set, w którym rzeczy starsze mieszały się ze świeżynkami. Było porywające Asian Girl, stale mylące publiczność All You Need is Lead, w którym bardzo brakowało Olgi. Widziałem, że stoi pod sceną, liczyłem na chociaż jeden kawałek z nią w roli wokalistki. I się nie przeliczyłem. Zaśpiewała w uroczo pojebanym najnowszym dziecku Rachael - Watchsick. Jednak najjaśniejszymi punktami koncertu były punkowy You're Like a High z obłędnym krzykiem Mike'a w refrenach oraz prawdziwa bomba - Kitchen Knife. Nie grali tego kawałka od bardzo dawna, a szkoda, bo to jeden z moich faworytów z wczesnorejczelowych występów. Dlaczego? Bo wbija się w głowę, a chłopaki zawsze niesamowicie rozciągali ten utwór wspaniałymi improwizacjami. Nie inaczej było teraz. Miałem wrażenie, że trwał z 10 minut, a wczoraj miałem jakąś rewelacyjną orientacje czasową ;) Gdy zeszli ze sceny publiczność zmusiła ich do dalszego grania. Wrócili, zagrali swój standardowy zamykacz koncertów, czyli niszczący energią As Pretty as the Drugs. Rewelacja! Jedynym mankamentem było nagłośnienie wokalu, fatalnie było słychać Mike'a.
Dla mnie najlepszy koncert Rachael jaki w życiu widziałem!
Na koniec zaprezentowali się The Spouds. Bardzo fajnie zagrali. 100 razy lepiej niż miesiąc temu w CDQ. Już zaczynające gig Running with Scissors pozamiatało. Potem odrobinę spuścili z tonu. Tym razem nie było problemu z wokalem, Kubę było słychać doskonale, w zamian akustyk postanowił przywalić basem. Podobnie jak Rachael, zagrali mieszankę starych i nowych utworów. Wczoraj jakoś zdecydowanie bardziej podobały mi się kawałki z Serenity is Only a Brainwave. Znów miałem podobne odczucia jak ostatnim razem w CDQ. Chłopaki się rozkręcają z utworu na utwór, z każdą minutą koncertu grają coraz lepiej. Ostatnim numerem zniszczyli doszczętnie. Szkoda, że ludzie od razu się rozeszli i nie było żadnego bisu.
100 punktów dla Romanoskiego za kolorową dresową bluzę!

Mimo świetnego koncertu The Spouds, gwiazdą wieczoru byli Rachael. Parisian Lark należy koniecznie obadać, a Chasing the Sunshine powinno się słuchać w innym towarzystwie. Tyle ode mnie, bez odbioru ;)

Oddolna inicjatywa a koncerny...

2009-12-21T21:36:00.004+01:00

Kończy się pierwsza dekada XXI wieku. Tzw. mainstream muzyczny jest zdominowany przez wielkie koncerny. Media takie jak przede wszystkim internet oraz radio, a także prasa i w coraz mniejszym stopniu telewizja usilnie promują wszelkie duże przedsięwzięcia najważniejszych wytwórni płytowych. Ogłupianie społeczeństwa powoli sięga zenitu. Środki masowego przekazu mają coraz większy wpływ na preferencje muzyczne zwykłych ludzi. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby wykonawcy promowani w ten sposób przekazywali jakieś wartości. Jak wygląda rzeczywistość każdy widzi. Idą święta i doskonale obrazują to różne zestawienia sprzedaży płyt. Spójrzmy na polską listę OLiS. Na samym szczycie Andrea Bocelli - My Christmas, dalej Sting - If on a Winter's Night, składaki It's Christmas. All Your Favorite Christmas Songs i Idą święta 3. Pierwsze cztery miejsca dla piosenek świątecznych? Ktoś to kupił, bo mu się podobały? Możliwe. A ile osób kupiło, ponieważ to takie fajne, modne i w ogóle wypada nabyć skoro zbliżają się święta?
Przenieśmy się teraz do Wielkiej Brytanii. Sytuacja jest analogiczna. Może na najwyższych miejscach listy nie ma kolęd czy innych płyt związanych z okresem końca roku, ale nie zmienia to faktu, że 99% kawałków z UK Singles Chart to sztuczny wytwór wielkich koncernów. Jednak w ubiegłym tygodniu brytyjscy fani muzyki zrobili coś pięknego, chylę im za to czoła. Na Facebooku założyli grupę RAGE AGAINST THE MACHINE FOR CHRISTMAS NO.1. Jej celem było nakłonienie innych ludzi do zbojkotowania singla zwycięzcy programu X-Factor (coś w stylu naszego Mam Talent) i nabycia utworu Killing in the Name. Bardzo szybko zebrali zwolenników wśród zwykłych ludzi jak i znanych muzyków (akcję poprarli m. in. Tom Morello - zapowiedział, że jeśli kawałek RATM znajdzie się na pierwszym miejscu zagrają darmowy koncert, Dave Grohl czy Paul McCartney). Aktualnie do grupy należy już prawie milion osób! Prawdę mówiąc dość sceptycznie podchodziłem do tego pomysłu, wydawało mi się, iż Brytyjczycy porywają się z motyką na słońce. Ku mojej uciesze, dziś okazało się, że byłem w błędzie. Killing in the Name wylądowało na pierwszym miejscu listy. Fani kupili... PÓŁ MILIONA singli, w ten sposób RATM znalazło się w zestawieniu przed zwycięzcą X-Factor Joe McElderrym. Brawo! Pomysłodawcami akcji są Jon i Trace Morter, im należą się szczególne gratulacje, choć nie sposób zapomnieć o setkach tysięcy ludzi, którzy kochają muzykę. Jak widać nawet w obecnych czasach oddolna inicjatywa ma jakieś szanse w starciu z wielką machiną przemysłu muzycznego. Szkoda, że to tylko jednorazowa akcja. Jak wiadomo jedna jaskółka wiosny nie czyni...
Na koniec chciałbym sobie pozwolić na małą dygresję. W Wielkiej Brytanii żyje około 60 milionów ludzi, w Polsce, jak każdy wie, koło 40 mln. Różnica nie jest wielka. Niech ktoś mi wytłumaczy dlaczego u Angoli w ciągu tygodnia jeden wykonawca sprzedaje 500,000 kopii singla, a u nas zazwyczaj nikt nie zbliża się nawet do 100,000 egzemplarzy albumu (Nie! Nie w ciągu tygodnia. Chodzi mi o długoterminową sprzedaż)?! Czyżby iTunes był aż taką potęgą?

To co, słuchamy Killing in the Name?;)

Post nr 100! Życzę sobie kolejnych setek ;)

Warsaw Calling poleca!

2009-12-20T16:53:00.005+01:00

Rachael i The Spouds wracają do boju! Zespoły te wystąpią w towarzystwie jednoosobowego projektu Chasing the Sunshine i debiutującego na scenie Parisian Lark. Koncert odbędzie się we wtorek 22 grudnia w stołecznym klubie Hydrozagadka przy ul. 11 Listopada.

Wjazd: 8 zł.

Planowane godziny koncertów:
20 - Parisian Lark
20.40 - Chasing The Sunshine
21.20 - Rachael
22 - The Spouds

Cóż, jest to chyba ostatnia okazja, żeby poszaleć przed świętami ;)

We Fell to Earth - We Fell to Earth

2009-12-19T19:37:00.004+01:00

Już od kilku dni zbieram się do napisania recenzji tego materiału. Nie sądziłem, że będzie to tak trudne.
Pierwszy kontakt z tą płytą był jak strzał między oczy od Pudziana. Po prostu powaliła mnie. Później spotkałem się z zespołem na koncercie, występowali w roli supportu Air, o czym już zresztą pisałem. Od tego czasu udało mi się przesłuchać ich krążek kilkanaście razy. Myślałem, że może się znudzi, przeje, ale nic z tych rzeczy. Intryguje coraz bardziej.
W ogóle warto zauważyć, że We Fell to Earth jest kolaboracją nietypową. Richard File, gość od elektroniki, spotyka Wendy Rae Fowler, żyjącą bardziej w klimacie pustyni. I to TEJ słynnej pustyni w Palm Desert, z której wywodzi się Kyuss, na której powstało dziesięć części The Desert Sessions. Idealnie się dopasowali. Ich debiutanckie wydawnictwo, zatytułowane po prostu We Fell to Earth, mimo że jest stosunkowo krótkie, niszczy doszczętnie.
Całość opiera się na elektronice. Elektronice przesiąkniętej kwasem, uzupełnionej narkotycznymi wokalami zarówno Richarda jak i Wendy. Jest bardzo psychodelicznie, tripowo, hipnotyzująco. Dostajemy muzykę przestrzenną, słychać w niej echa pustyni. Za zupełny bezsens uważam wyróżnianie jakiegokolwiek utworu. Całość łyka się bez najmniejszego problemu.
Mam tylko jedną uwagę. To nie jest materiał do słuchania o każdej porze dnia. Należy to robić wieczorem lub w nocy. Oto mój przepis na tę płytę:
Poczekajcie aż się zrobi ciemno. Wrzućcie album na swój odtwarzacz mp3 i wyjdźcie z domu. Skierujcie się do parku, lasu, nad rzekę, jezioro albo jakiekolwiek inne miejsce. Ważne aby mieć kontakt z przyrodą, wyrwać się od zgiełku miasta. Włóżcie słuchawki w uszy. Możecie sobie usiąść na ławce/trawie lub spacerować. To już od was zależy. WAŻNE! Skupcie się tylko i wyłącznie na muzyce, nie myślcie o niczym innym. Gwarantuje, że przeżyjecie wyjątkowe 40 minut. Ta płyta działa jak narkotyk! Wywołuje chore jazdy w głowie i uzależnia.
Dla mnie jest to odkrycie roku. Sprawdźcie koniecznie!

EDIT: W Sovereign na instrumentach perkusyjnych gra Dave Catching!

Podsumowanie roku 2009

2009-12-14T12:43:00.005+01:00

Spadł śnieg, a to jest znak, że zbliża się koniec roku. Chcąc nie chcąc okres ten wiąże się z różnego rodzaju podsumowaniami, rekapitulacjami, rankingami. To samo znajdziecie również u tutaj, ale z drobnymi zmianami. Oczywiście mam swoich faworytów do miana płyty, koncertu roku, ale chciałbym, żebyście Wy, Czytelnicy, również wzięli udział w zabawie jaką jest owe podsumowanie. Dlatego na samej górze zamieszczam 3 ankiety. Wybierać możecie zagraniczną płytę roku, polską płytę roku i koncert roku. Informacje w tejże ankiecie będę zbierał do 30 grudnia do godziny 12. Z zebranych danych przygotuję Wasz ranking i opublikuję go na blogu zaraz obok własnego podsumowania. Jeszcze parę słów o zasadach. Pierwsze 5 okienek w każdej ankiecie to moje propozycje, jednak zostawiam jedno pole puste. W to pole każdy może wpisać swoją propozycję. Każda osoba może oddać po jednym głosie w każdej kategorii. Miłej zabawy ;)

Ps. Głosy będące ewidentnymi żartami z miejsca odpadają!

Grabek - Dobra Karma 12.12.09

2009-12-13T19:18:00.005+01:00

Moje pierwsze spotkanie z Grabkiem było dość przypadkowe, a wyszedłem z niego zachwycony. Tym razem na koncert wybierałem się z pewnymi oczekiwaniami. Czy zostały one spełnione?

Lokalizacja: Dobra Karma. Dawno nie miałem okazji tam zajrzeć. Ostatni raz odwiedziłem ten lokal podczas koncertu... Grabka, ponad pół roku temu. Wiele się w tym czasie zmieniło. Orientalne wnętrze, zamiast ogródka coś jakby namiot. Bardzo mi się spodobało. Choć są pewne mankamenty tegoż rozwiązania. Mimo ogrzewania pizgało niemiłosiernie... Szkoda, bo z chęcią bym tam wpadał częściej. W środku klub wielkością nie powala więc na dobrą sprawę większość gości jest zmuszona do siedzenia w owym namiocie.

Tym razem nie wspomnę nic o okolicznościach przybycia do Dobrej Karmy, ale wiem, że w komentarzach moja osoba zostanie brutalnie zaatakowana w związku z tą kwestią. Czemu? Sprawdźcie później ;)

Sam koncert Grabka zaczął się kilka minut po 21. Pierwszy kawałek udało mi się przegapić, bo kończyłem papierosa. Później jednak zameldowałem się pod sceną i poczułem rozczarowanie. Nie było wizualizacji, które przy poprzednim występie Wojtka zrobiły na mnie piorunujące wrażenie. Mówi się trudno. W końcu nie one są najważniejsze, na koncert przyszedłem głównie dla muzyki. A ta była cudowna. Wielu artystów potrafi w jakiś sposób zahipnotyzować słuchaczy, ale to co wczoraj zrobił Grabek było niesamowite. Od początku do końca stałem bez ruchu, wpadłem w trans, z którego nic nie było w stania mnie wyrwać. Nawet gadanie ludzi przechodzących co chwilę obok mnie, chociaż muszę przyznać, że mocno mnie irytowało. Bo po jaką cholerę stawali i zamiast słuchać gadali?
A co pokazał Wojtek? Mieszankę utworów z EPki mono3some i nowości przygotowanych na planowane długogrające wydawnictwo. Najpierw może powiem o starych numerach. Szczególnie podobały mi się zagrane pod koniec Birch i Indian Summer. W nieco zmienionych, chyba jeszcze fajniejszych niż w oryginale, wersjach. Dobrze wypadło też A Soul Around zawierające cytaty powieści Pepperpot. A nowe rzeczy? Rewelacyjne! Nie jestem w stanie rzucać tytułami, bo po prostu ich nie znam, ale jest w nich pełno uroku. Cały czas są to ambientowe dźwięki, doprawione skrzypcami. Najważniejszą zmianą jest wokal. Tego wcześniej nie było. Artysta zaczął śpiewać i muszę przyznać, że radzi sobie nieźle. Zresztą pozwoliłem sobie nagrać jeden z tych utworów. Sprawdźcie sami:

Najlepsze jednak przed nami. Totalnie zmiótł mnie z powierzchni ziemi numer zatytułowany Difference Except, wykonany w duecie Dagą Gregorowicz. Kapitalny muzycznie, jeszcze lepiej zaśpiewany. Magia!
Ma koniec trochę z innej beczki. Zauważyłem, że Wojtek sprawia wrażenie bardziej wyluzowanego. Garnitur zamienił na koszulkę Toola, na scenie pozwala sobie na trochę więcej ruchu, a żartobliwe wykonania Przybieżeli do Betlejem przed bisem spowodowało, że na twarzach wszystkich widzów pojawił się wielki uśmiech. Brawo!

Podsumowanie: Grabek zagrał grubo ponad godzinę, a ten czas minął mi jakby to było góra 10 minut. Żaden inny polski artysta nie potrafi stworzyć podczas koncertu takiego klimatu. Mimo braku wizuali, muzyka obroniła się na piątkę. Cudo.

1500m2 do wynajęcia

2009-12-12T17:47:00.005+01:00

Miałem prosty plan na piątkowy wieczór. Posiedzieć spokojnie w domu i obejrzeć trochę mordobicia w telewizji. Jednak zadzwonił telefon i usłyszałem mniej więcej takie słowa: "dawaj idziemy do 1500m2, zobaczymy wreszcie ten klub". Bez namysłu powiedziałem "ok". Okazało się, że to był dobry wybór. Gdybym został w domu pewnie tylko bym się wkurwił po 44 sekundowej walce, a tak wreszcie nadarzyła się okazja do sprawdzenia powiślańskiego klubu.
Lokal znajduje się u zbiegu Solca i Ludnej. O ile mnie pamięć nie myli jeszcze jakiś czas temu w tym budynku mieściły się zakłady kartograficzne czy coś podobnego. Jak ktoś uważnie czytuje tego bloga to wie, iż dla mnie jest to wymarzona miejscówka. 1500m2 jest oddalone o jakieś 100 metrów od mojego bloku. Już bliżej chyba się nie da ;)
Na miejscu byliśmy około 21. Nasze pierwsze spotkanie z klubem zaczęliśmy od zwiedzania. Dosłownie.
Przeszliśmy przez bramę, podwóreczko i stanęliśmy w pierwszym pomieszczeniu, z którego droga była prosta. W prawo albo w lewo. Ruszyliśmy w prawo. Najpierw duża sala ze sceną i barem. Już nam się podobało. Wnętrze underowe, klimatyczne. Dalej trafiliśmy do kilku mniejszych pomieszczeń z krzesełkami i stolikami. Do tego momentu nazwałbym 1500m2 nową, dużą Jadłodajnią. Po dokładnym wybadaniu prawej strony wróciliśmy do punktu wyjścia i ruszyliśmy w lewo. Najpierw szatnia. Widzieliście teledysk Pjusa do kawałka Nie mówię szeptem? Właśnie tam został nakręcony jego fragment.

Później pojawił się dylemat, bo doszliśmy do rozwidlenia. Po prawej wystawa zdjęć. Przed nami wielka sala, na której stały jakieś trybuny. Po lewej znaleźliśmy najciekawsze miejsce w całym klubie. Podłużne ciemne pomieszczenie, można było z niego trafić do małych salek, w których wyświetlano filmy. Niesamowity klimat. Zgodnie stwierdziliśmy, że ostatnie, oświetlone na czerwono pomieszczenie idealnie pasuje do ambientu. Ale tego ambientu nam zabrakło. Nigdzie, poza salą z barem i sceną, nie było muzyki. Błąd. Ten klub ma na tyle dużo zakamarków, że wszędzie mogłaby lecieć różna muzyka. Szkoda, że tak nie jest...
Przez kilka pierwszych minut po zwiedzaniu nasze rozmowy dotyczyły tylko i wyłącznie 1500m2 i wyglądały tak: "o kurwa, ale zajebiście", "jaram się tą miejscówką", "będziemy tu wpadać częściej", "mistrzostwo świata".
Nie ma jednak róży bez kolców. Znaleźliśmy też dwa dość duże minusy. Po pierwsze cena piwa oraz jego smak. 9 zł za szczocha, który nawet kolorem piwska nie przypominał. Znaczne przegięcie! Po drugie akustyka. Niestety fatalna, ja tam prawie nic nie słyszałem, nie rozumiałem.
Ogólne wrażenie - bardzo pozytywne. Normalnie klub jak z jakiegoś filmu wyrwany, nijak nie pasujący do tego co do tej pory w Warszawie widziałem. Super ;)

Air - Arena Ursynów 10.12.09

2009-12-11T14:17:00.005+01:00

Nie śmiem nazywać się znawcą Air. Do wczoraj nie mogłem też powiedzieć, że jestem ich fanem. Na koncert trafiłem przez nieszczęśliwy zbieg okoliczności, gdyby nie choroba Moniki z Sunday at Devil Dirt pewnie bym wcale tam nie poszedł.
Lokalizacja: Arena Ursynów. Zadupie strasznie, hala stoi przy samym lesie kabackim. Wnętrze wygląda przyzwoicie, w końcu to stosunkowo nowy obiekt. Sala, w której odbywał się koncert wyglądała porządnie i sprawiała wrażenie naprawdę sporej.
Frekwencja: Średnia. Pustek nie było, ale bez przepychania udało mi się stanąć dość blisko sceny.

Koncert nr 1 - We Fell to Earth
W środę (9.12) wieczorem dowiedziałem się, że będzie mi dane zobaczyć Air. Od razu postanowiłem sprawdzić support. Skład We Fell to Earth jest imponujący. Z jednej strony Richard File, było członek UNKLE, z drugiej Wendy Rae Fowler, która współpracowała z takimi artystami jak Mark Lanegan czy Eagles of Death Metal. Z płyty bardzo mi się spodobali.
Ich koncert zaczął się bardzo punktualnie, bo na scenie pojawili się równo o 20. Zagrali 6 utworów i po 30 minutach zeszli. Ale co ty były za utwory! Oczarowali mnie od pierwszych dźwięków i trzymali w napięciu do samego końca. W ich muzyce jest bardzo dużo przestrzeni, tripowego, hipnotyzującego klimatu. Okazało się, że Richard na żywo wypada świetnie, Wendy czarowała swoim głosem i grała na basie, a za bębnami zasiadł Mike Kelly. Jego perkusja naszpikowana elektroniką perkusja zabrzmiała wybornie. Po koncercie stanęliśmy ze znajomymi i nie wiedzieliśmy co powiedzieć. Zastanawialiśmy się tylko czy Air będą w stanie przeskoczyć tak wysoko postawioną poprzeczkę.
Kupiłem płytę We Fell to Earth i jestem zachwycony. Jaram się nią niesamowicie ;)

Koncert nr 2 - Air
Jak już napisałem nie jestem znawcą Air, acz oczekiwałem dobrego koncertu. Po kilku pierwszych kawałkach miałem wrażenie, że najlepsze muzyczne doznania mam już za sobą. Do the Joy i Love z ostatniego krążka Francuzów wypadły nijako. Zacząłem powątpiewać i zerkać na zegarek. Jednak panowie rozkręcali się z utworu na utwór. Dla mnie ten gig zaczął się na dobre po mniej więcej 30 minutach. Muzyka stawała się coraz ciekawsza, coraz bardziej klimatyczna. Apogeum zajebistości było rewelacyjne Kelly Watch the Stars z Moon Safari, w którym muzyka idealnie połączyła się z grą świateł. Niestety tym kawałkiem skończyli zasadniczą część setu. Bisy zaczęli od przeciętnego Heaven's Light z Love 2. Później wrócili do swojej najlepszej płyty i zaprezentowali najpierw Sexy Boy, a potem La Femme d'Argent. Ten ostatni pozamiatał wszystko - najlepszy moment koncertu!
Można mieć zastrzeżenia do dźwięku, który odbijał się od tylnej ściany sali i denerwował głównie w tych cichych fragmentach, można narzekać na światła, które tak naprawdę tylko w dwóch utworach były dobre, ale w ogólnym rozrachunku koncert wypadł znakomicie.
EDIT: Air zagrali ledwie godzinę i 15 minut - za krótko...

Podsumowanie: Cieszę się, że w ten czwartkowy wieczór trafiłem do Areny Ursynów. Dzięki temu mogłem obcować z przepiękną muzyką w wykonaniu zarówno We Fell to Earth jak i Air. Oceniając już trochę na chłodno, to jednak ci pierwsi zrobili na mnie większe wrażenie, choć nie sposób nie docenić występu Francuzów. Mówiąc krótko: było świetnie :)

Sonisphere Festival

2009-12-09T11:56:00.003+01:00

Wstałem przed chwilą z łóżka, przystąpiłem do rytualnego sprawdzenia onetu i... własnym oczom nie wierzę. 16 czerwca roku 2010, na warszawskim lotnisku Bemowo odbędzie się Sonisphere Festival. Nazwa festiwalu mi nic nie mówi, ale zespoły, które tam wystapią już mnie przekonują. Właściwie jeden z nich (żeby nie było niedomówień - znam wszystkie ;).
Metallica - Widziałem ich w zeszłym roku, koncert był fajny i w sumie nie mam jakiejś wielkiej potrzeby pójścia na kolejny występ tegoż zespołu. Jednak jakby nie patrzeć - legenda.
Slayer - Nowa płyta mnie nie powaliła, choć zawsze chciałem zobaczyć jak Tom Araya gniewnie wykrzykuje słowa "Auschwitz, the meaning of pain. The way that I want you to die". Nigdy nie było mi po drodze z koncertami Slayera w Polsce. Teraz będzie świetna okazja.
Anthrax - Ten zespół mi zupełnie wisi ;)
Mastodon - O KURWA! Strzał w dziesiątkę. Wczoraj myślałem sobie jaki zespół chciałbym zobaczyć w najbliższym czasie. Wyszło, że Mastodon jest w czołówce. Po tak wspaniałej płycie jaką jest Crack the Skye, kapela z Atlanty stała się z miejsca jednym z najważniejszych przedstawicieli współczesnego metalu. Chociaż wolałbym ich samodzielny koncert np. w Stodole, bo tutaj, znając życie, zagrają w środku dnia przy mocno świecącym słońcu. Jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma.
Behemoth - Kolejne wielkie wyróżnienie dla polskiego zespołu. Przy okazji tego festiwalu chętnie posłucham.

Bilety: 198, 400 i 880 zł (VIP). Te pierwsze znośne, reszta - hardkor!

Brakuje tylko Megadeth (HEHE).

Ps. Recenzja Them Crooked Vultures, którą można przeczytać na onecie ssie! Lepiej sprawdzcie moją albo Mike'a.

Dziwny dzień

2009-12-07T14:09:00.006+01:00

W sobotę udało mi się lekko przeziębić więc niedzielę spędziłem w domu. Przez niemal cały dzień poszukiwałem muzyki, na którą mam ochotę. Zupełnie mi to nie wychodziło. Dopiero po 18, podczas audycji Sunday at Devil Dirt coś drgnęło. Rozkręciła się cała karuzela z nową muzyką. Chciałbym więc polecić kilka ciekawszych pozycji z całego natłoku świeżo poznanych dźwięków.
1. The Shadows of Knight

Monika i Mike puścili w audycji utwór The Behemoth. Garażowy rock ze wspaniałymi orientalnymi motywami! Od razu sprawdziłem dwie płyty grupy: Gloria i Back Door Men. Obie wydane w drugiej połowie lat 60. Na mnie większe wrażenie zrobiła ta druga. Zdecydowanie polecam!
2. Marbles

Kolejna rzecz wychwycona podczas Sunday at Devil Dirt. Portugalski stoner. Ciężki, zadziorny, a zarazem przebojowy. Zespół istnieje już prawie 15 lat, ale wydał dopiero jedną EPkę, na której znajdziemy 4 kawałki.
Pora na pierwszą niespodziankę. Materiał można pobrać z sieci zupełnie legalnie.
http://www.mediafire.com/?gk4yiliud4y
3. The New Regime

To już odkrycie własne. Wchodzę sobie na nin.com, patrzę, a tam znów jest jakaś płyta do pobrania za frajer. Tym razem nie chodzi o Nine Inch Nails, ale o solowy projekt ostatniego z perkusistów grupy - Ilana Rubina.
Album Coup może nie zrobił na mnie jakiegoś piorunującego wrażenia, jednak piszę o nim, bo ten 21 letni chłopak ma talent! Sam zagrał na wszystkich instrumentach (bębnach, gitarach, basie, perkusji, klawiszach) i zaśpiewał. Polecam przede wszystkim utwory Time Erase i Tap Dancing in a Minefield. Warto obserować poczynania Ilana, bo czuję, że może on jeszcze nas zaskoczyć.
Aby ściągnąć krążek wystarczy zajrzeć tu, podać swojego maila i zaczekać na wiadomość zwrotną z linkiem do płyty.
4. Hello=Fire

Na informacje o tym projekcie trafiłem już ze 2 tygodnie temu, ale dopiero teraz nadarzyła się okazja do napisania o nim kilku słów. Otóż Hello=Fire to... Dean Fertita. Ten sam, który gra z The Dead Weather i QOTSA. Tutaj raczy nas swoim solowym albumem utrzymanym w klimacie psychodelicznego popu. Nie porywa tak jak macierzyste kapele, acz słucha się tego bardzo przyjemnie.
5. Error

Tutaj sytuacja jest ciekawa. Słuchałem kiedyś jednej z części składanki Punk-o-Rama, wydawanej co roku przez Epitaph. Znajdował się na niej utwór Error zatytułowany Burn in Hell. Utrzymany w electro-punkowej stylistyce kawałek, zwalił mnie z nóg. I tak od lat 5 szukałem cholernej EPki tegoż zespołu. Google skutecznie utrudniało znalezienie czegoś, co nazywa się Error, a w sklepie ze świecą można szukać takich wydawnictw. Wczoraj jednak, Mike podesłał mi link do pewnego bloga, przeglądam i jest! Już nie robi takiego wrażenia jak kilka lat temu, ale czuję olbrzymią satysfakcję, że wreszcie posłuchałem materiału tej supergrupy. Tak jest, supergrupy. W skład kapeli wchodzą Atticus Ross - współpracownik Trenta Reznora, Brett Gurewitz - gitarzysta punkowego Bad Religion oraz Greg Puciato - wokalista The Dillinger Escape Plan. Ciekawa mieszanka.
Adresu bloga nie zdradzę. Niech zostanie on moją tajemnicą ;)
6. Nine Inch Nails

Żadna to nowość, zespół już od kilku miesięcy nie istnieje, ale w sieci pojawiło się coś ciekawego. Bootleg zawierający wszystkie zagrane podczas pożegnalnej trasy utwory. Jest ich 90 (sic!), autor wybrał tylko te w najlepszej jakości. Niektóre numery się powtarzają, ale ich ilość cały czas robi wrażenie. Która kapela gra tyle różnych kompozycji podczas jednego tournée? Ponad 7 godzin przyjemności! Prawdziwa gratka dla fanów.
Bootleg do pobrania stąd.

Dziwny to był dzień. Dawno nie odkryłem tylu ciekawych rzeczy w ciągu zaledwie kilku godzin. Teraz idę przeszukiwać najgłębsze zakamarki wspomnianego bloga, aby raczyć was, drodzy czytelnicy, kolejnymi porcjami ciekawych dźwięków :)

Historia pewnej płyty...

2009-12-03T21:39:00.005+01:00

Mniej więcej 12 miesięcy temu kupiłem sobie kilka krążków. Przy nowych nabytkach zazwyczaj działam wg następującego planu. Siadam wygodnie, zrywam folię, przeglądam książeczkę, a dopiero później przystępuje do premierowego odsłuchu... Tak też zrobiłem z większością. Przy jednej z płyt moje obcowanie z nią skończyło się na trzecim kroku. Wylądowała w tajnej szufladzie wypełnionej szczelnie całym moim dobytkiem tj. albumami, słuchawkami, odtwarzaczami mp3. Na jakiś czas zapomniałem o niej. Często zdarzało się, że zaglądałem do owej szuflady w poszukiwaniu czegoś ciekawego, czegoś na co mam ochotę w danej chwili. Dziwnym trafem zawsze wybierałem coś innego. Albo jeszcze lepiej. Miałem już TĘ płytę w rękach lecz COŚ zmuszało mnie do zmiany decyzji. Wewnętrzny głos mówił mi: "Nie! Weź drugi album tego artysty.". Słuchałem tych podpowiedzi. Nie miałem wyboru. Co jakiś czas trafiałem w necie na pochlebne opinie o moim nieodsłuchanym nabytku, ze wszystkich stron docierały do mnie pozytywne recenzje tegoż materiału. Nawet od ludzi w żaden sposób nie związanych z gatunkiem reprezentowanym przez wykonawcę. Bywały momenty, w których byłem bliski wciśnięcia play w wieży, ale tego nie zrobiłem...
Zwrot nastąpił przedwczoraj w nocy. Mam pewien nawyk, bardzo fajny. Zawsze do snu włączam sobie jakąś muzykę, bez przyjemnych dźwięków płynących z głośników po prostu nie mogę wpaść w objęcia Morfeusza. Owej nocy sytuacja wyglądała analogicznie. Puściłem sobie moją ukochaną 27 Eldoki. Powoli zacząłem odpływać, gdy poczułem dziwne ukłucie i usłyszałem wewnętrzny głos: "wstań, odpal TEN album". Zerwałem się, po omacku dopadłem do mojej szuflady. Zapaliłem małą lampkę, wyszukałem interesującego mnie pudełka, zapakowałem krążek do wieży. Wróciłem do łóżka i wcisnąłem na pilocie play. Po przesłuchaniu kilka kawałków zasnąłem...
Rano pamiętałem jednak, że muzyka zrobiła na mnie spore wrażenie. W skupieniu przystąpiłem do czwartego kroku postępowania z nowymi płytami. Po przeszło 70 minutach zacząłem się zastanawiać. Bardziej nad swoim zachowaniem niż zawartością krążka. Nie potrafię sobie odpowiedzieć na pytanie czemu przez tyle czasu, okrągły rok, nie chciałem poświęcić godzinki z małym okładem na obcowanie z tym albumem.
Teraz sytuacja się zmieniła. Dwa dni mi wystarczyły, żeby przesłuchać go kilkakrotnie. Jestem zachwycony zarówno jego warstwą muzyczną jak i liryczną.
Co to za płyta? Eldo - Człowiek, który chciał ukraść alfabet. Głębokie, refleksyjne, przemyślane teksty, typowe dla Eldoki w połączeniu z cudownymi chilloutowymi bitami stworzonymi przez Bitnix wprost powaliły mnie na podłogę...
Ps. Z ciekawości zerknąłem jeszcze raz do szuflady, musiałem sprawdzić czy nie ma tam przypadkiem innego albumu, który "zostawiłem na później". Nie ma...

Pjus - Life After Deaf

2009-12-01T19:46:00.002+01:00

Debiutancka solowa płyta warszawskiego rapera, członka 2Cztery7, została nagrana po długiej walce stoczonej z ciężką chorobą. Pjus jest głuchy, słyszy tylko dzięki implantom. Nie dość, że jest ewenementem na skalę światową to jeszcze tworzy muzykę.
W singlowym kawałku Nie mówię szeptem Karol, bo tak ma imię raper, mówi otwarcie:
„Możesz być znużony tekstami na tej płycie lub rzygać już odmianą czasownika słyszeć”. Trudno nie przyznać mu racji. Album jest monotematyczny, ale tego spodziewał się chyba każdy, kto śledzi jego karierę. Choroba z pewnością wywarła olbrzymi wpływ na życie Pjusa.
Life After Deaf to krążek bardzo nierówny. Dobre numery przeplatają się ze słabymi i, niestety, nawet fatalnymi. Zacznę od tych lepszych. Na uwagę zasługuje przede wszystkim Głośniej od bomb. Utwór poświęcony głuchoniemym, którzy walczyli w Powstaniu Warszawskim. Rewelacyjny, recytowany tekst i niebanalny podkład zmuszają słuchacza to pełnego skupienia. Pozytywnie wyróżnia się też Takie buty, opowieść o historii choroby Karola. Przyzwoicie wypadają kawałki z gośćmi, szczególnie Wybieram spokój z Vieniem i Pelsonem (Molesta) oraz Z krwi i kości (2Cztery7) okraszony rewelacyjnym bitem, choć dla mnie te featuringi są lepsze od zwrotek Pjusa. Na drugim biegunie (tym złym) również znajdziemy kilka numerów. Kiepsko wygląda Dinozaur, zupełnie nie podchodzą mi kwadratowe rymy w refrenach, acz bit jest niczego sobie. Do dobrych utworów nie mogę też zaliczyć Scarhead, gdzie Karol zaczyna przeginać w warstwie lirycznej. To nie koniec. Najgorszy na płycie jest Fanatyk. Tekst mnie po prostu zażenował, szczególnie cytat z jakiegoś oiowego kawałka: „czerwone skurwysyny, znowu chcą dojść do władzy, czerwone skurwysyny, nie głosuj nigdy na nich, czerwone skurwysyny, zdrajcy naszego kraju, czerwone skurwysyny, patriotów dziś udają”. Może pora zapisać się do ONRu?
Pjus nigdy nie powalał techniką, daleko mu do Mesa czy Ostrego, jego największą bronią były teksty. Tutaj z tej broni korzysta zaledwie połowicznie. Niektóre z wersów są bardzo trafne, duża część przyzwoita, ale zdarzają się i liryczne koszmarki (wspomniany refren Dinozaura czy Scarhead). Ciekawym pomysłem jest wykorzystanie wielu cytatów z ostatniwgo krążka 2Cztery7.
Nie jest to płyta wybitna. Przesłuchać trzeba, a jarać się niekoniecznie.

A w sobotni wieczór pójdziemy do...

2009-12-01T00:20:00.002+01:00

Wszelkie komentarze są zbędne :D

The Vinyl Stitches - Obiekt Znaleziony 28.11.09

2009-11-29T18:41:00.005+01:00

Bez zbędnego pieprzenia we wstępie. Był to koncert warszawskiego zespołu The Phantoms i brytyjskiego The Vinyl Stitches.
Lokalizacja: Obiekt Znaleziony to klub w piwnicach Zachęty, duży, surowy, pełen zakamarków, ale raczej nie kojarzył mi się do wczoraj z koncertami. I chyba cały czas nie będzie się kojarzył, bo są w stolicy lepsze miejsca na tego typu imprezy.

Koncert nr 1 - The Phantoms
To było już moje czwarte spotkanie z tym zespołem. Zupełnie inne niż wszystkie wcześniejsze! Bo tym razem muzycy wystąpili z gościem, Szymonem Małeckim z Rotofobii. Kapitalnie zagrał na klawiszach w Brother Jay, kawałku którego raczej nie lubię. No i byłoby git, gdyby nie to, że były one cholernie głośne, przez co zagłuszały całą resztę. Później Szymon złapał za bas. Byłem ciekawy od pierwszego koncertu Phantomsów tego, jak zabrzmią z tym intrumentem. Teraz już wiem. Wypadają gorzej. Szymon grał całkiem fajnie, ale dźwięki basu cholernie zamuliły muzykę. Eksperyment ciekawy i niewątpliwie potrzebny, choć, moim zdaniem, nieudany. A co zagrali panowie? Same szlagiery :) Crazy Like a Wasp, Kowalski czy Brand New Tattoo. Dla mnie tym razem najlepiej wypadł długi, psychodeliczny, rozimprowizowany Phantom - po prostu mistrz! Równie dobrze zabrzmiał cover oldschoolowego surfowego kawałka Surfin Bird. Co by nie mówić, to był kolejny bardzo udany koncert zespołu.
Ps. Przez długi czas nie mogłem się przyzwyczaić do nagłośnienia, gdyż dźwięki płynęły zza moich pleców.
Edit: Za plecami muzyków wyświetlany był rewelacyjny film, nakręcony podczas wieczornych spacerów po Warszawie. Świetnie się zgrał z muzyką.

Koncert nr 2 - The Vinyl Stitches

Po dobrym koncercie The Phantoms mogło się wydawać, że ciężko będzie ich przebić. The Vinyl Stitches ta sztuka się udała. Wiedziałem to już od pierwszych dźwięków. Zaatakowali potężną dawką wysokogatunkowego garażowego rocka. Doszczętnie mnie zniszczyli. Było bardzo energetycznie, przebojowo i seksownie. To ostatnie dlatego, że w The Vinyl Stitches na perkusji gra dziewczyna występująca jako Sam-Bam. Grała super, ale przede wszystkim świetnie się przy tym ruszała. Gapiłem się na nią jak głupi, kiedy tylko mogłem(czytaj: gdy nikt mi jej nie zasłaniał). Ostatni raz miałem coś takiego na koncercie Eagles of Death Metal w Stodole w 2005 roku :)
Występ The Vinyl Stitches był tak dobry, że zaraz po nim poleciałem kupić winyl z ich EPką/singlem. Wydałem resztkę swoich pieniędzy, delikatnie się zapożyczyłem, ale nie żałuję. Materiał trwa niecałe 10 minut. Wystarczyło aby powalić mnie na kolana. Cudo!
Jeden z najlepszych koncertów w tym roku, to jest rock'n'roll! (ostatnio mam szczęście do dobrych występów :)

Wena mnie coś opuszcza, dlatego tekst jest taki krótki ;)

Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures

2009-11-27T23:01:00.003+01:00

Przyszła dziś rano. Dostojna, w krwistoczerwonej szacie. Mowa oczywiście o debiutanckiej płycie grupy Them Crooked Vultures. Nasza polska premiera zaplanowana została, tak jak kiedyś wspominałem, na 7 grudnia, ale... na jednej z aukcji na allegro można ją kupić już teraz. Bez większego zastanowienia skorzystałem, bo dłuższe oczekiwanie doprowadziłoby mnie do grobu. Tyle tytułem wstępu.
Od razu pragnę zaznaczyć, że nie podejmuję się napisania obiektywnej recenzji. Dlaczego? Takie nazwiska jak Josh Homme, Dave Grohl i John Paul Jones z łatwością wyłączają we mnie funkcję obiektywizm.
Wymagania były gigantyczne. Spodziewałem się czegoś, czego świat jeszcze nie słyszał, jednej z najlepszych płyt w historii. A co dostałem? Coś wyjątkowego. Może nie przełomowego, ale z pewnością wartego uwagi każdego, kto śmie się nazywać fanem rocka. Dla mnie i innych entuzjastów tych trzech gości - pozycja obowiązkowa. Bo przecież nie często się zdarza, żeby w jednym studiu spotkały się żywe legendy muzyki. Jak wiadomo, nazwiska same nie grają, tzn. supergrupy często rozczarowywały. Tutaj o rozczarowaniu nie ma mowy!
Otwierające płytę No One Loves Me & Neither Do I zaczyna się dość leniwie. Wolne tempo, narkotyczny śpiew Josha i... w trzeciej minucie wybucha bomba. Rewelacyjny rozpoczęcie albumu! Później dostajemy zestaw typowych hitów, idealnie nadających się na single. Zresztą panowie uważali podobnie. Najpierw Mind Eraser, Na Chaser z wokalnym udziałem Dave'a Grohla w refrenach. Prawdziwa petarda. Następnie New Fang, oficjalnie pierwszy singiel, przebojowy, z fajnymi slide'ami. Chociaż... jest to chyba najsłabszy kawałek na płycie, acz bardzo zapadający w pamięć. Na koniec zostaje Dead End Friends, ze świetnym riffem Josha. Wpaniałe zamknięcie pierwszej części krażka.
Od piątego kawałka - Elephants zmienia się klimat. Homme na gitarze wymiótł całą konkurencję. Miód na uszy. Muzyka staje się monumentalna, czy wręcz majestatyczna, a utwory zdecydowanie dłuższe i przede wszystkim pokombinowane. Podobnie to wygląda w Scumbag Blues. Świdrująca mózg gitara w połączeniu z cudownym basem dają nieziemski efekt. Bandoliers to z kolei jeden z moich trzech faworytów na płycie. Wspaniały, trochę narkotyczny klimat. Załóżcie słuchawki! Pierwsze uderzenia Dave'a Grohla rozwalą wasze głowy! Słuchając tego utworu przeżywam coś, co na anglojęzycznych stronach ludzie nazywają eargasm :) To słowo chyba nie ma swojego polskiego odpowiednika, ale wiadomo o co chodzi. Dalej mamy Reptiles z fajnym kontrastem między zwrotkami a refrenami. W tych pierwszych jest względnie spokojnie, Josh śpiewa zupełnie inaczej niż mu się to do tej pory zdarzało, w drugich słyszymy prawdziwy wybuch wściekłości, agresji. Super. Koniec aktu drugiego.
Interlude with Ludes jest jak sam tytuł wskazuje czymś w rodzaju przerywnika. Przerywnika obłędnego, do którego będziemy chętnie wracać przy każdym odsłuchaniu, zgrabnie łączącego ze sobą kolejne części tegoż albumu.
Ostatni fragment zaczyna się od kompozycji o swojsko brzmiącej nazwie - Warsaw or the First Breath You Take After You Give Up - drugi z moich ulubionych, długi, bardzo psychodeliczny utwór, nastrojem przypominający queensowe Fun Machine Took a Shit & Died. Ten numer jest jednak bardziej rozbudowany, sprawiający wrażenie w dużej mierze zaimprowizowanego. Z tego co widziałem na YouTube, jeszcze fajniej wypada on na koncertach, gdzie panowie popuszczają wodze fantazji. Od pierwszego przesłuchania zakochałem się w Warszawie :) Kolejny kawałek, czyli Caligulove rozkłada na łopatki przyjemnym refrenem, w którym Joshua śpiewa falsetem. Można rzecz, iż refren ten jest inspirowany Eagles of Death Metal, przypomina początek Solo Flights, a Homme dosłownie cytuje jego fragment. Do tego dochodzą pyszne doorsowe klawisze Jonesa. Gunman to z kolei chyba najdziwniejszy fragment płyty. Skoczny, przebojowy na maxa, przy odrobinie chęci ze strony jakiegoś DJa, mógłby zwojować parkiety na całym świecie. Na koniec zostaje trzeci z killerów - Spinning in Daffodils. Rozpoczynający się od delikatnych dźwięków klawiszy. Później przechodzi w transowy wręcz klimat, niesamowicie wbijający się w mózg. Po kilku przesłuchaniach, chodziłem całymi dniami, w głowie słysząc słowa refrenu "Spinning in the daffodils. Dizzy from a dozen twirls". Doprawdy, trudno o lepsze zwieńczenie płyty.
Teraz pora na słów kilka o muzykach. Na pierwszy ogień wezmę Josha. Facet cały czas się rozwija. Jego gitarę można rozpoznać po nagłym przebudzeniu w środku nocy, wydawać by się mogło, że osiągnął już szczyt, a cały czas zaskakuje czymś nowym. Jeszcze bardziej zaskakuje wokalnie. Paleta barw jaką dysponuje staje się coraz szersza. Słychać kolosalny progres w porównaniu z debiutem QOTSA. Do tego należy dołożyć jego teksty. Najlepsze jakie popełnił w dotychczasowej karierze. Śmiało można go nazwać jednym z najważniejszych muzyków rockowych na świecie, o ile nie najważniejszym.
Dave Grohl znów zasiadł za bębnami. Tym razem zagrał inaczej niż na Songs for the Deaf. Mniej tu agresji i popisów, więcej wyczucia. Zagrał idealnie. Wszystkie uderzenia są precyzyjne i bezbłędne. Cieszę się, że Grohl też trochę śpiewa, refren w Mind Eraser, No Chaser z jego udziałem jest wręcz wyborny.
John Paul Jones był dla mnie największą niewiadomą. Legendarny basista, jeden z Zeppelinów, ale ma już swoje lata. A tu olbrzymia niespodzianka. Na plus! Jones jest największym bohaterem tej płyty. Partie basu demolują, do tego dokłada miodne klawisze i wiele drobniejszych smaczków. Załóżcie słuchawki! Wtedy album jeszcze bardziej wgniata w fotel. Gość ma prawie 64 lata, a rock'n'rolla czuje bardziej niż nie jeden młodzieniaszek!
Moim zdaniem jest to płyta roku. Kwintesencja rocka XXI wieku. Odpowiednio wyważona, raz mocna, po chwili spokojna, a gdzie indziej przebojowa. 66 minut i 21 sekund muzycznego orgazmu.
PS. Recenzję pisałem po dwóch tygodniach rzetelnego słuchania, ponieważ nie chciałem ulec pierwszemu wrażeniu, które jak wiadomo często bywa zgubne.

Mam też małą niespodziankę. Postanowiłem zeskanować całą książeczkę i podzielić się nią ze wszystkimi potrzebującymi.
http://s961.photobucket.com/albums/ae95/yooby87/tcv/

Postcore Galore - CDQ 26.11.09

2009-11-27T12:14:00.005+01:00

Postcore Galore to gig kończący trasę po Polsce zespołu Setting the Woods on Fire. W Warszawie, poza gwiazdą wieczoru, wystąpiły jeszcze dwie młode kapele - The Spouds i Max Weber.
Lokalizacja: Centralny Dom Qultury mieści się przy ulicy Burakowskiej, tuż obok Arkadii i Cmentarza Powązkowskiego. W sumie miejsce spoko, bo całkiem niedaleko jest stacja metra. A w środku? Dziwnie. Główna sala wygląda okropnie, ale klub jest pełen ciekawych, klimatycznych zakamarków. Fajnie, że jest rozłożony na kilku piętrach. Ogólne wrażenie bardzo pozytywne, gdyby właściciele zdecydowali się na zmiany w największym pomieszczeniu mógłby powstać rewelacyjny lokal, rodem z Berlina czy innego zachodniego miasta.
Frekwencja: Różna.

Koncert nr 1 - Max Weber
Cóż, z Maxa Webera znam trzy typy panowania: charyzmatyczne, tradycyjne i legalne. Wczorajszy koncert wiele nie zmienił w tej materii. Wytrzymałem dwa kawałki i nie miałem ochoty na więcej. Chłopaki, moim zdaniem(!), grają miałkie indie dla licealistów. Sorry, nie mój klimat.
MySpace zespołu.

Koncert nr 2 - The Spouds
Prawdę mówiąc poszedłem do CDQ głównie na ich koncert. I nie rozczarowali mnie. Choć zaczęli bez wielkiego powera to rozkręcali się z utworu na utwór, ciekawie prezentując swoje post punkowe, pełne werwy kompozycje, budując świetny klimat. Warto zauważyć, iż dość licznie zgromadzoną publiczność uraczyli bardzo przekrojowym setem. Zagrali kawałki pochodzące z ich wrześniowej/październikowej płyty Serenity is Only a Brainwave, były też starsze utwory i kilka nowości. Zatem nie ma na co narzekać, choć przyznam, że te nowsze numery podobają mi się dużo bardziej. Zdecydowanie najlepiej wypadły Broken Sound i Crisis. Choć nie było saksofonu, to te kawałki w wersji live nabierają jeszcze większej mocy, szczególnie ten drugi, bez saksofonu staje się prawdziwie noisowym niszczycielem. Chłopaki dali świetny koncert, potwierdzili, że są jednym z najlepiej rokujących młodych, polskich zespołów. Oby tak dalej.
EDIT: Bardzo zaimponował mi wokalista. Na żywo wypada rewelacyjnie!
MySpace zespołu.

Koncert nr 3 - Setting the Woods on Fire
Settingów widziałem ze dwa miesiące temu, jeszcze w nieodżałowanej Jadłodajni. Teraz jakoś specjalnie nie szykowałem się na ich występ. To był błąd! Kolejny raz pokazali mi, że są rewelacyjnym zespołem koncertowym. W CDQ (w przeciwieństwie do Jadło) jest scena pozwalająca na sporo szaleństw. Zniszczyli płynącą od nich energią, swoimi nieprzyzwoicie melodyjnymi kompozycjami. Co z tego, że znałem tylko kilka kawałków, wszystkie mi się niesamowicie podobały. Dwaj wokaliści fajnie się uzupełniają, a najlepiej wychodzą im numery, w których obaj śpiewają (ich basista mi od początku kogoś przypominał, teraz wiem, jak śpiewa przypomina Dave'a Grohla :). Zawsze z przyjemnością oglądam takie koncerty, chłopaki wypadają na nich zdecydowanie lepiej niż na płycie. Szkoda tylko, że wokal czasami gdzieś ginął i frekwencja topniała z minuty na minutę przez późną godzinę.
MySpace zespołu.

Podsumowanie:
Mimo, że The Spouds zagrali fantastyczny koncert to Settingi byli niekwestionowaną gwiazdą wieczoru.
Poziom wykonania:
Koncert STWOF > płyta STWOF
Koncert The Spouds = płyta The Spouds

Warsaw Calling

2009-11-23T14:13:00.003+01:00

Blog cały czas szybko się rozwija więc postanowiłem wprowadzić trochę zmian. Doszedłem do wniosku, że rozszerzę swoje działanie o inne portale.

1. Twitter
Nie będę zawalał głównego bloga drobnymi filmikami, pojedynczymi kawałkami. Takie rzeczy od dziś możecie znaleźć na moim Twitterze. Będę też tam wrzucał swoje krótkie przemyślenia muzyczne, zgodne z ideą tego portalu, a więc do 140 znaków :)

2. Facebook
W tym miejscu najłatwiej obserwować aktualizacje. Jak ktoś zostanie facebookowym fanem mojego bloga, będzie otrzymywał informacje o nowych wpisach pojawiających się tutaj.

3. MySpace
Pozycja głównie dla zespołów. Jeśli chcecie, żeby coś o was napisać czy zrecenzować płytę - walcie śmiało :)

4. Last.fm
Po prostu to, czego aktualnie słucham i zarazem polecam :)

O.S.T.R.+ Sofa - Stodoła 21.11.2009

2009-11-22T18:37:00.004+01:00

Hip hop, mówiąc w języku sportowym, nie jest moją koronną dyscypliną. Nie zmienia to faktu, że od czasu do czasu lubię sobie go posłuchać. Teraz nadarzyła się okazja sprawdzenia Ostrego na żywo. Bez namysłu z niej skorzystałem. Widziałem go już chyba 2 lata wcześniej, ale wtedy koncert nie przypadł mi do gustu, bo przez złe nagłośnienie w ogóle nie byłem w stanie wyłapać poszczególnych słów.
Tym razem zaczęło się od gigantycznej kolejki przed Stodołą. Pomyślałem, że jak przyjdę o godzinie 20 z minutami uda mi się wejść do klubu dość szybko. Nic bardziej mylnego. Chytry plan spalił na panewce, a ja musiałem swoje odstać. Po wejściu czekały mnie jeszcze zmagania z szatnią, będącą piętą achillesową Stodoły. Potem szybki papieros i o 21 z minutami Ostry w towarzystwie DJa Haema oraz zespołu Sofa wkroczyli na scenę.
Klub był zapchany do ostatniego miejsca. Wszystko było ładnie słychać, doskonale rozumiałem co mówi Adam. Koncert wypełniły głównie utwory z jego ostatniego albumu, czyli O.c.b., ale nie zabrakło też czegoś starszego. Raper, przy układaniu setlisty, sięgnął również do takich płyt jak Jazzurekcja (np. Odzyskamy hip hop) czy nawet Tabasko (Kochana Polsko). Dzięki zespołowi Sofa, kawałki zostały zagrane w nowych aranżacjach, co jest sporą zaletą, płyty mogę sobie posłuchać w domu. Poza tym Ostry zachwycił freestylem. Facet wyrzuca z siebie słowa z prędkością karabinu maszynowego, momentami sprawia wrażenie jakby nie oddychał. Wielki szacunek należy mu się też za to, że potrafił porwać około 2000 zgromadzonych przed sceną ludzi. Niewielu polskich wykonawców jest w stanie zapełnić Stodołę, a jeszcze mniej zawładnąć na półtorej godziny duszami swoich fanów. Jestem pod wrażeniem. Do tej pory wszystko wygląda pięknie, jakby koncert był prawie idealny. Dla mnie jednak nie był. Po pierwsze wolę mniejsze sale, tutaj czułem się dziwnie stojąc w tłumie machającym rękami. Aż tak nie czuję tej muzyki :) Po drugie, Ostry był cholernie najarany, do tego stopnia, że chyba nie zawsze kontrolował to co mówi. Momentami było zabawnie. Np. takie "o kurwa! Tam jest balkon!" w momencie, gdy zobaczył balkon na końcu sali, czy porównywanie cen w wietnamskich knajpach:
"-Gdyby nie kuchnia wietnamska to bym nie przeżył. Jest u was kurczak jakiś (nie pamiętam jak on to nazwał, ale chodziło o kurczaka w cieście - przyp. autor)?
-Jest!
-A ile kosztuje? Bo w Łodzi 9,50zł.
-12zł!
-12zł? Nie dajcie się robić w chuja! On kosztuje 9,50zł! A sajgonki po ile?
-4,50zł!
-Kurwa, w Łodzi są po 5zł."
A potem już zupełnie niepotrzebne:
"-Lubicie kurczaka takiego?!
-Taaaak!
-Lubicie kurczaka siakiego?
-Taaaak!
-Lubicie kurczaka owakiego?
-Taaaak!"
Moje pytanie brzmi. Po co to? Jeszcze gorsze okazały się sentymentalne albo wręcz egzystencjalne rozkminki. Ewentualnie 'robienie hałasu' co 5 minut dla wszystkiego i wszystkich. Tudzież 'robienie domku', 'wkręcanie żarówek', czy inne podobne zachowania. Nie kumam.
Dla Ostrego jeszcze plus za reagowanie na wszystko jak dziecko. Ucieszony skakał, rzucał się po scenie. Nawet na chwilę nie ustał w miejscu. Plus też za drobny pstryczek w nos dla Peji "raper musi brać odpowiedzialność za to co mówi ze sceny".
Podsumowanie - Muzycznie bardzo fajny koncert, klimatycznie zupełnie nie mój świat. Przez to jestem zadowolony, acz nie zachwycony.

Update:

Autorem zdjęć jest Andrzej Szulc. Zapraszam na http://andrzejszulc.com/ i http://blog.andrzejszulc.com. Możecie zobaczyć tam całą galerię zdjęć z koncertu Ostrego :)

Maybeshewill i And So I Watch You From Afar - No Mercy 19.11.2009

2009-11-20T14:45:00.007+01:00

Kolejny w ostatnim czasie post-rockowy koncert w serii "trzeba zobaczyć". Tym razem organizatorzy zgotowali fanom niemałą atrakcję, bowiem ściągnęli dwa coraz śmielej poczynające sobie zespoły - angielskie Maybeshewill i And So I Watch You From Afar z Irlandii Północnej.
Lokalizacja - No Mercy. Sytuacja analogiczna do tej sprzed tygodnia (pg.lost i Tides From Nebula). Miała być Jadłodajnia Filozoficzna, ale z wiadomych powodów trzeba było szukać nowego miejsca. Od razu przyznam, że szczerze nie lubię No Mercy, bo jest dla mnie speluną ulokowaną na zadupiu, do której mam słaby dojazd. Jedynym jej plusem jest przyzwoite nagłaśnianie koncertów.
Frekwencja - taka sobie. Adekwatna do wielkości klubu. Czyli nie było pusto, ale nie było też ścisku.
Merch - był. A ja głupi wziąłem tylko 50zł. Ledwie starczyło na płytę And So I Watch You From Afar i piwo. Do domu wróciłem więc bez koszulki (te ASIWYFA były fajne) i bez krążka Maybeshewill.
Koncert nr 1 - And So I Watch You From Afar.

Ich debiutancka płyta, wydana kilka miesięcy temu, zrobiła na mnie duże wrażenie. W swojej muzyce łączą post-rock i math rock ze szczyptą progresywnego grania. Na scenę wyszli trochę przed 21. I od pierwszych dźwięków porwali zgromadzoną publiczność. Zagrali ostro, bardzo energetycznie. W No Mercy zostawili dużo zdrowia, wylali z siebie hektolitry potu. Przez cały koncert szaleli, skakali, jeden z gitarzystów postanowił nawet pograć wśród ludzi. Na początku miałem wrażenie, że perkusja lada chwila runie, bo cała scena wręcz latała góra-dół-góra-dół. Takiego show nie widziałem od czasu zeszłorocznego koncertu The Dillinger Escape Plan w Progresji. Najważniejsze jest to, że te szaleństwa w żaden sposób nie wpłynęły na jakość muzyki. Najbardziej urzekły mnie te bardziej progresywne fragmenty i ich znak rozpoznawczy, świdrujące uszy motywy gitarowe brzmiące jakby były żywcem wyciągnięte z oldschoolowych gier :) Na nagłośnienie też nie można jakoś specjalnie narzekać. Czasem w tych najostrzejszych momentach dźwięki się trochę zlewały, ale ogólnie było nieźle. Na ich set złożyły się głównie utwory ze wspomnianego przeze mnie debiutanckiego albumu, zagrali też jeden nowy kawałek, który pewnie znajdzie się na zapowiedzianej na początek przyszłego roku EPce Letters. Takie utwory jak Set Guitars To Kill nie pozwalają przejść obok ASIWYFA obojętnie, a żywiołowości podczas grania można im tylko pozazdrościć. Po 45 minutach pożegnali się i zeszli ze sceny. Publiczność jednak nie pozwoliła na takie zakończenie, głośnymi brawami i okrzykami zmusiła Irlandczyków do bisowania. Zagrali jeszcze jeden numer, ten premierowy, zatytułowany S is for Salamander, który dokończył dzieła zniszczenia. Scenę opuszczali wyraźnie wzruszeni ciepłym czy wręcz gorącym przyjęciem jakie zgotowała im warszawska publiczność.
Podsumowanie - W moim subiektywnym rankingu jest to najlepszy koncert klubowy jaki widziałem w tym roku. Panowie z ASIWYFA dosłownie mnie zdruzgotali, a patrząc na reakcje reszty publiczności, chyba nie byłem w tym osamotniony. Absolutna rewelacja!
MySpace zespołu. Sprawdźcie ich koniecznie!

Koncert nr 2 - Maybeshewill

Zespół niby z jednej strony podobny do ASIWYFA, z drugiej inny. Dysponujący wielkim asem w rękawie, stanowiącym o oryginalności kapeli. Mowa oczywiście o samplach z filmów.
Wyszli tuż przed 22. Zaczęli od problemów technicznych, które ciągnęły się za nimi przez ładną chwilę. Mnie najbardziej zadziwił basista, grał na... trzystrunowym instrumencie :) Ich występ był zupełnie inny niż ten wcześniejszy. Więcej było w nim klimatycznych momentów aniżeli czadu. Nie licząc wspomnianych sampli, muzyka prezentowana przez Anglików bliższa jest tradycyjnemu instrumentalnemu post-rockowi. Żałuję, że cała elektronika puszczona była z taśmy, przydałaby się dodatkowa osoba na scenie zajmująca się tym wszystkim. Szkoda. Panowie zagrali bardzo przyzwoicie, ale niestety jakoś specjalnie mnie nie porwali. Byłem zbyt oszołomiony koncertem ASIWYFA. Może gdyby występy odbyły się w odwrotnej kolejności to coś by zmieniło? Bo Maybeshewill z pewnością na uwagę zasługuje. Powiem tak: były momenty, w których chłopaki dorównywali ASIWYFA. Super wypadły starsze utwory takie jak He Films the Clouds Pt 2 czy też The Paris Hilton Sex Tape. Koncert potrwał mniej więcej 50 minut, w tym jeden bis.
Podsumowanie - Było dobrze, acz bez rewelacji. Taka mocna czwórka w skali szkolnej.
MySpace zespołu.

Napiszę jeszcze raz jakby ktoś przegapił. Koncert ASIWYFA był dla mnie najlepszym występem klubowym jaki widziałem w ciągu minionego roku, zaś Maybeshewill ciekawym uzupełnieniem. Jak ktoś poszedł na Placebo to ma czego żałować :)

Na koniec chciałbym serdecznie podziękować organizatorom za udzielenie mi akredytacji oraz za sprowadzenie tych zespołów do Polski. Ja chcę jeszcze raz :)

Update:
And So I Watch You From Afar

Maybeshewill

Zdjęcia: Krzysztof Magura

Pjus - Nie mówię szeptem

2009-11-20T12:11:00.004+01:00

Od tygodnia w sieci hula nowy klip Pjusa będący zapowiedzią jego debiutanckiej płyty solowej. Tym razem warszawski raper postanowił zaprezentować bardziej klasyczny kawałek zatytułowany Nie mówię szeptem (wcześniej mogliśmy usłyszeć utwór Głośniej od bomb - hołd dla głuchoniemych uczestników Powstania Warszawskiego).
Ciekawy tekst w połączeniu z niezłym obrazkiem (kochane Powiśle!) robi pozytywne wrażenie.

Premiera albumu przewidziana została na początek grudnia (5.12), jednak już teraz możecie zamówić swój egzemplarz na stronie Alkopoligamii. Jest to jedyna okazja do zdobycia limitowanej wersji płyty (CD+DVD) z krótkometrażowym filmem o chorobie Pjusa oraz teledyskami. Do sklepów trafi tylko krążek CD.

Maybeshewill + And So I Watch You From Afar - No Mercy 19.11.2009

2009-11-15T17:54:00.004+01:00

Maybeshewill to post-rockowy zespół z Leicester w Wielkiej Brytanii. Muzykę tworzoną przez Maybeshewill charakteryzuje połączenie gitarowego post-rocka z elementami elektroniki oraz wykorzystywanie sampli z filmów.
Zespół założony został w 2005r. przez gitarzystów Robina Southby’a i Johna Helpsa. Po kilku miesiącach wspólnego grania wraz z basistą Tanya Brynem oraz perkusistą Lawrie Malenem wydali swoją debiutancką EPkę „Japanese Spy Transcript”.
Krążkiem dość szybko zaczęły interesować się brytyjskie wytwórnie jak Nottingham’s Field Records, które umieściły jeden z utworów Maybeshewill - „The Paris Hilton Sex Tape” - na 7” splicie z Ann Arbor.
W sierpniu 2006 roku ukazała się zremasterowana wersja „Japanese Spy Transcript” nakładem japońskiej wytwórni XTAL (m.in. Yndi Halda).
12. maja 2008r. ukazał się album „Not for Want of Trying”, cieszący się sporym zainteresowaniem również poza granicami Wielkiej Brytanii i zbiera wiele korzystnych recenzji.

www.myspace.com/maybeshewont

Jako support wystąpi odkrycie ostatnich miesięcy na Wyspach - AND SO I WATCH YOU FROM AFAR !!! Od siebie dodam, że wydany w tym roku debiutancki album Irlandczyków zwala z nóg.

www.myspace.com/andsoiwatchyoufromafar

Bilety: 20zł w przedsprzedaży (rezerwacje - info@promusicage.pl)
25zł w klubie przed koncertem.

Nie wypada przegapić :)

Nowości z obozu Rachael

2009-11-14T13:55:00.003+01:00

Znów zrobiło się głośniej o jednym z nielicznych przedstawicieli psychodelicznej odmiany rocka w Polsce.
Po pierwsze z zespołu odeszła wokalista, Olga, co bez wątpienia jest dużą stratą. Szkoda.
Po drugie, wczoraj miała miejsce premiera nowego utworu warszawskiego trio. Kawałek ten można pobrać za darmo ze strony http://www.mediafire.com/?uou3oz4gkgc lub odsłuchać na ich profilu MySpace.
Kiedy ostatni raz byłem na koncercie Rachael właśnie ta kompozycja zrobiła na mnie największe wrażenie. Wersja studyjna nieźle namiesza wam w głowach :)

pg.lost i Tides From Nebula - Centralny Basen Artystyczny 12.11.2009

2009-11-13T13:37:00.007+01:00

Ta impreza miała się odbyć w Jadłodajni, ale pożar, bla bla bla. Dobrze się stało, że koncert został przeniesiony do CBA. JF była miejscem kultowym, aczkolwiek zbyt małym na przyjęcie zagranicznych, dość znanych zespołów (tyczy się to zarówno pg.lost jak i Maybeshewill oraz And So I Watch You From Afar). Basen dysponuje większą salą koncertową (umieszczoną w... byłym basenie - byłem tam drugi raz i znów wróciły wspomnienia z dzieciństwa, bo m. in. w tym miejscu uczyłem się pływać :) i przede wszystkim lepszym nagłośnieniem.

(źródło: http://www.myspace.com/tidesfromnebula)
Tides From Nebula - niby support. Panowie wyszli na scenę parę minut po 21 i zagrali set prawie w 100% oparty na ich rewelacyjnym debiucie zatytułowanym Aura. Prawie, bo usłyszeliśmy też jeden nowy utwór. Po wielu miesiącach oczekiwania, koncert ten był dla mnie pierwszym spotkaniem z TFN w wersji live. Zaczęło się mocnym uderzeniem, a napięcie utrzymali aż do samego końca. Potrafili mnie zahipnotyzować i dodatkowo pobudzić energią płynącą ze sceny! Wszystko brzmiało bardzo dobrze (po tym co usłyszałem na Isis mogę nawet powiedzieć, że wręcz idealnie). Jednak czegoś mi zabrakło, ale o tym później. Po około 40 minutach grania pożegnali się i zeszli ze sceny. Był to ich ostatni koncert przed pierwszą europejską trasą, a zarazem ostatni w tym roku w stolicy. Kolejne występy zapowiedzieli dopiero na lato przyszłego roku. Jeszcze jedno, na TFN dopisała frekwencja. Pod sceną zgromadził się słusznej wielkości tłum ludzi.
Podsumowanie:
Usłyszałem swoją ulubioną kompozycję, jestem zachwycony (czytaj: rozpierdolili).

(źródło: http://www.myspace.com/pglost)
pg.lost - gwiazda wieczoru. Tylko teoretycznie, bo pierwsze co rzuciło się w oczy po ich wyjściu na scenę to spadek frekwencji. Ja wiem, że był czwartek, a w piątek trzeba do pracy/szkoły, ale pg.lost zaczęli grać koło 22:20 więc nie było jeszcze jakoś późno i nie jestem w stanie pojąć czemu tak dużo ludzi po prostu sobie poszło.
Co do samego koncertu. Od razu przyznaję bez bicia, że przyszedłem bardziej dla TFN, a pg.lost miało być dodatkiem, ich twórczość znam tylko pobieżnie. Rozpoczęli dość spokojnie, z każdym kolejnym utworem coraz bardziej się rozkręcali. Serio, napięcie rosło z minuty na minutę. Nie zagrali tak ostro jak TFN, postawili bardziej na stopniowe budowanie klimatu. Wyglądało to mniej więcej tak, że z każdym zagranym kawałkiem moja szczęka znajdowała się coraz bliżej podłogi, aż w końcu mocno w nią uderzyła. Duży plus za fajne wizualizacje, właśnie tego mi wcześniej zabrakło (co prawda po pewnym czasie zaczęły się, ale trudno, ważne, że były). Poza tym podstawowe instrumentarium (gitary, bas, perkusja) zostało rozszerzone o klawisze (choć mogłoby być ich ciut więcej) i namiastkę wokalu. Doprawdy fantastycznie się tego słuchało.
Podsumowanie:
Napisałem, że TFN rozpierdolili. A pg.lost było jeszcze lepsze. To chyba wystarczy.

Po tych koncertach mogę śmiało napisać, że post-rocka nie da się nie kochać. Chyba lepiej nie dało się wydać tych 25 złotych.

Isis - Proxima 10.11.2009

2009-11-11T21:43:00.004+01:00

To nie tak miało wyglądać. Idąc do Proximy spodziewałem się wspaniałego koncertu Isis i ciekawego dodatku zwanego Dälek. Z kolei Mamiffer był dla mnie wielką niewiadomą, bo nie pofatygowałem się, żeby choć przez chwilę posłuchać ich muzyki. Wiedziałem tylko, że w zespole gra Aaron Turner z Isis i jego żona. Wszystko wyszło inaczej.
W klubie stawiłem się jakoś o 19:40 i spotkała mnie pierwsza niemiła niespodzianka. Koncert Mamiffer już trwał, chociaż start był zaplanowany na 20. Z początku stanąłem z piwskiem w okolicy baru. Słuchałem sobie i słuchałem, ale głośne rozmowy zgromadzonych ludzi przeszkadzały w odbiorze muzyki. Podszedłem bliżej, skupiłem się na muzyce. Wow, super. Nie jest za głośno, fajnie brzmi. Ambientowe dźwięki płynące ze sceny wprowadziły mnie w przyjemny trans. Tylko 3 osoby (Aaron na gitarze, jego żona na klawiszach i perkusista), a muzykę grają bardzo fajną. Niestety. Ja się wkęciłem, a Aaron wstał, podziękował i szybko zeszli ze sceny. Cóż, pozostaje mi sprawdzić płytę.
Po krótkiej przerwie, około 20:15, swój występ rozpoczął Dälek. To był już chyba ich czwarty gig w tym roku w Polsce, dla mnie debiut. Pierwsze co pomyślałem: "ciekawa sytuacja, w ciągu ostatnich kilku dni byłem na większej ilości hip hopowych koncertów niż wcześniej w całym moim życiu :)". Ten był jednak zdecydowanie inny niż sobotnie show Fisza. Ciężkie industrialno-noisowe bity, tworzone przez DJa Oktopusa, nawet w wersji płytowej moje uszy przyjmowały dość opornie, a co dopiero na koncercie. Było cholernie głośno. Do tego stopnia, że po około 20 minutach chciałem powiedzieć "panowie, kończcie albo ja stąd idę, bo nie wytrzymam". Gdy zeszli ze sceny miałem mieszane uczucia. Sam Dälek mnie nie porwał, za to Oktopus był kapitalny. Łysolek, wytatuowany po samą szyję, dawał z siebie wszystko i chwała mu za to. Zagrali prawie godzinę. Chyba nie będę za nimi płakał, aczkolwiek koncert śmiało mogę nazwać ciekawym przeżyciem.
Godzina 21:30 - Isis. Mogłem ich zobaczyć już dwa lata temu, jednak wybrałem wtedy inny koncert. Teraz pojawiła się kolejna okazja, z której już musiałem skorzystać. Z perspektywy czasu uważam, iż Wavering Radiant jest jedną z najciekawszych płyt wydanych w tym roku. Nie miałem więc żadnych powodów do psioczenia na setlistę. Z 9 utworów, które zaprezentowali, aż 5 pochodzi z WR (m. in. moje ulubione "20 Minutes/40 Years"). Do tego dołożyli 4 starsze kompozycje (przede wszystkim świetne "Wills Dissolve"). Zagrali z werwą, ze sceny płynęły całe masy energii. Od strony publiczności zresztą też. Koniec pozytywów. Nagłośnienie było tak fatalne, że chciało mi się płakać. Po prostu zepsuło cały koncert. Żadnej selektywności, słychać było wielką ścianę dźwięków. Ginęły wszystkie smaczki, tak ważne przecież w muzyce Isis. Ściana ta momentami pochłaniała nawet wokal Aarona. Ja jednak twardo próbowałem cieszyć się muzyką. Nic z tego. Z tych 75 minut koncertu do zniesienia było może 15-20.
Wyszedłem zły, żeby nie powiedzieć wkurwiony. Na usta cisnęło mi się wulgarne hasło "jebać Proximę". Ale zwyczajnie w świecie ten klub zepsuł bardzo dobry gig. Po raz kolejny prawdziwe okazują się stare zasady:
1. Głośniej nie znaczy lepiej;
2. Proxima jest najchujowszym klubem w Warszawie.
Podsumowanie:
Najlepszy koncert:
1. Mamiffer (15 minut wystarczyło, żeby pobić całą resztę)
2. Isis
3. Dälek
Kiedy to piszę jest godzina 22:30 dnia następnego. W lewym uchy jeszcze mi piszczy.

Setlista Isis:
1. Hall Of The Dead
2. Hand Of The Host
3. Holy Tears
4. 20 Minutes / 40 Years
5. Ghost Key
6. Wills Dissolve
7. Threshold Of Transformation
Encore:
8. Carry
9. Dulcinea

Fuck Patience, Let's Dance

2009-11-10T01:18:00.009+01:00

Takie słowa widnieją na Twitterze Them Crooked Vultures. Postanowiłem zapiracić troszkę i udostępnić album do ściągnięcia.
Przed wami Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures!
Edit:
Koniec ściągania! Płyta jest już dostępna w Polsce więc teraz zapraszam do sklepów!

EDIT:
Na YT płyty już posłuchać nie można. Link do ściągnięcia jednak póki co zostawiam. Dlaczego? Bo premiera w Polsce przewidziana jest dopiero na początek grudnia... I jak tu się nie wkurwić?

Them Crooked Vultures (pt 7)

2009-11-10T00:11:00.003+01:00

Kurwa!!! Jest cała płyta! Zespół udostępnił krążek do odsłuchania na swoim kanale na YouTube!
No One Loves Me & Neither Do I

Mind Eraser, No Chaser

New Fang

Dead End Friends

Elephants

Scumbag Blues

Bandoliers

Reptiles

Interlude With Ludes

Warsaw Or The First Breath You Take After You Give Up

Caligulove

Gunman

Spinning In Daffodils

Them Crooked Vultures (pt 6)

2009-11-09T21:47:00.000+01:00

Dla niecierpliwych!
Polecam zajrzeć tu.

Sweethead - Sweethead

2009-11-09T14:32:00.008+01:00

Debiutanckie wydawnictwo Sweethead jest już trzecią, choć jeszcze nie ostatnią w tym roku płytą, któregoś z obecnych lub byłych członków Queens of the Stone Age. W tym przypadku głównym bohaterem jest wieloletni gitarzysta Kłinsów Troy van Leeuwen. Pozostałymi członkami grupy są debiutująca wokalistka Serrina Sims oraz Norm Block i Eddie Nappi kojarzeni z Mark Lanegan Band.
Co dostajemy od tegoż zespołu? 12 rockowych piosenek.
Dobrych? Różnie.
Zaczyna się w miarę ok. Otwierający krążek "The Sting" trzyma przyzwoity poziom. Mocno zdziwiłem się, gdy pierwszy raz usłyszałem "Turned Our Backs". Perkusja na początku tego kawałka jest żywcem zerżnięta z Nine Inch Nails, dokładniej mówiąc z "Wish". Tylko czekałem aż pojawi się Reznor ze swoim "This is the first day of my last days". Utwór bardzo przeciętny. Później jest niestety gorzej. Kolejne piosenki są zupełnie nijakie. Nadają się do słuchania w tle, raczej nie można się nimi zachwycać. Trochę tu za dużo skojarzeń z tegorocznym albumem Spinnerette. Maniera wokalna Serriny bardzo przypomina Brody Dalle. W drugiej połowie płyty sytuacja się zmienia. Już "Remote Control Boys" pokazuje, że Sweethead ma coś do powiedzenia. Jednak najważniejsze są trzy inne kawałki. Spokojne, acz kapitalne "Meet in the Road". Tym już się mogę zachwycać. Dalej jest niesamowicie udany singiel "The Great Disruptors" (znany z wcześniejszej EPki zespołu). Bardzo przebojowy, wpadający w ucho.

Trzecim z wyróżniających się utworów jest zamykający wydawnictwo "The Last Evening", dość zróżnicowany, przyjemnie pokombinowany i trudniejszy w odbiorze niż reszta albumu.
Teraz czas na wyróżnienia indywidualne. Zwycięzcą zostaje...

Troy van Leeuwen. Krótkie uzasadnienie: Troy jako jedyny z całego zespołu wypada świetnie od samego początku do końca. Jego pomysły niszczą, jego gra na gitarze jeszcze bardziej. Wspaniale pokazał swój kunszt i w dalszym ciągu będzie moim ulubionym członkiem QOTSA (oczywiście zaraz po Joshu ;).
Nie można powiedzieć, że debiut Sweethead to płyta zła. Niestety nie można również powiedzieć, że dobra. Jest bardzo przeciętna, choć pojawiają się momenty. Myślę, że jeżeli pójdą w tę lepszą stronę kolejny album może okazać się naprawdę ciekawy. Póki co będę zasłuchiwał się w tych 3 wspaniałych utworach, o których wspomniałem wcześniej.
Jeszcze jedno. Z oficjalnej strony zespołu można bezpłatnie pobrać bonusową piosenkę - "Tired of Waiting for You". Jest tylko małe 'ale'. Jej jakość - 96 kbps. Wolne żarty. Ja się czuję tym obrażony!

Fisz Emade - Nowy Wspaniały Świat 7.11.2009

2009-11-08T19:46:00.005+01:00

Otwarcie nowego lokalu, w miejscu po nieistniejącej już legendarnej kawiarni Nowy Świat, było pretekstem do zaproponowania Warszawiakom (i nie tylko) całego weekendu atrakcji. Jedną z nich był koncert braci Waglewskich.
Zanim przejdę do samego występu, opowiem troszkę o otoczce. Według plakatu, start był przewidziany na godzinę 20. Przybyłem kilka minut po 19 i... prawie do 21 sterczałem w kolejce. No po prostu masakra. Po wejściu do środka poczułem się dziwnie. Raczej nie zdarza mi się odwiedzać takich ociekających lansem miejsc, a tutaj wydawało mi się, że jestem z jakiejś innej bajki ;) Zresztą nie tylko ja miałem takie odczucia. Bo dla fana tej budy z ul. Dobrej, która ostatnio spłonęła, wejście do Nowego Wspaniałego Światu było niczym wyprawa na elegancki bal dla Kopciuszka.
Wracając do wątku głównego, czyli muzyki. Koncert rozpoczął się tuż po 22, do tego czasu zgromadzonym gościom czas umilał DJ Eprom, a także sam Fisz. Przyznam szczerze, że dźwięki wydobywające się z głośników były wręcz wyborne. Wyborne było też piwo. I nie drogie, bo Grolsch kosztował 9 złociszy, zaś Leszek zaledwie 7. Jak na taką lokalizację można powiedzieć, że to tanio.
Jak już wspomniałem, występ braci Waglewskich rozpoczął się kilka minut po 22. Zająłem sobie idealne miejsce tuż przed Fiszem. Kiedy pojawili się na scenie, nagle zrobiło się strasznie tłoczno i duszno. Rozpoczęli tak jak ostatnią płytę, od utworu "Iron Maiden". Fisz za mikrofonem, Emade odpowiadał za bębny i automat perkusyjny, a towarzyszył im DJ Eprom. Cóż ja tu będę pisał, uwielbiam ten kawałek, za każdym razem kiedy słyszę fragment "na gitarach swoje solo będzie grał pan, który się nazywa Jeff Hanneman" uśmiecham się głupio sam do siebie i mam ochotę na Slayera ;) Później na scenie pojawili się jeszcze trzej muzycy, gitarzysta, basista i klawiszowiec, którzy towarzyszyli Waglewskim do samego końca koncertu. To z pewnością wielki plus. Muzyka zagrana na żywo jest dla fanów czymś ciekawszym niż puszczenie jej z płyty. Panowie dalej polecieli utworami z Heavi Metal, zagrali ponad połowę tgo albumu, m. in. piosenki "Szef Kuchni", "Wiosna 86" czy "Pani Bum Bum". Ta ostatnia w zmienionej nieco wersji, mianowicie bez refrenu. Poza tym usłyszeliśmy sporo starszych kawałków, a wśród nich "Narkotyk", "Jesteście gotowi?", a także chyba największy hit Fisza - "30 cm". Zagrali też "Język wszechświata", jednak jak dla mnie ciekawiej wypada sam jego refren w "Inspiracjach" z ostatniego albumu Molesty.

Zagrali półtorej godziny. Na koniec zaserwowali nam "666", rozciągnięte o przedstawienie zespołu i indywidualne popisy wszystkich muzyków. Dwa z nich były rewelacyjne. Najpierw, kiedy swoje umiejętności zaprezentował DJ Eprom zbierałem szczękę z podłogi, a chwilę później po solówce perkusyjnej w wykonaniu Emade nie wiedziałem jak się nazywam. Słyszałem wcześniej, że młodszy z braci Waglewskich jest dobrym pałkerem, ale nie przypuszczałem, że aż do tego stopnia mnie zniszczy. Dużym atutem było też nagłośnienie bębnów, szczególnie stopy. Perkusja brzmiała fantastycznie!
Koncert zdecydowanie na plus, acz bez fajerwerków (poza Emade). Szkoda, że nie było prawie żadnej oprawy wizualnej. Jednak suma sumarum warto było odwiedzić Nowy Wspaniały Świat (już drugi raz, bo wcześniej wpadłem tam przed oficjalnym otwarciem, na początku września) i wystać kilka godzin. Było git :)

Pomoc dla Jadłodajni

2009-11-06T00:49:00.005+01:00

To nie może być koniec Jadło. Nie wyobrażam sobie Warszawy bez tego klubu.
Każdy może dać coś od siebie. Albo to pomóc na miejscu, gdzie z pewnością przyda się każda para rąk (codziennie od 12), albo finansowo. Pieniądze można przesłać na konto bankowe:
81 1940 1076 4869 9893 0000 0000
Marcin Majewski. Z dopiskiem "Dla Jadłodajni".
Jeśli do przelewu potrzebny jest adres to informacje na ten temat można uzyskać pod numerem telefonu 79055114.
Trzeba działać, to nie może się tak skończyć!

Akcent humorystyczny:
Wszystko poszło z dymem, ale moja wlepka w kiblu przetrwała. Oto dowód (należy kliknąć na zdjęcie w celu powiększenia go ;):

Zdjęcie ze strony http://www.generationstrange.com/.

Apokalipsa

2009-11-05T19:09:00.002+01:00

Koniec świata, tragedia, masakra. Mój ukochany klub spłonął. Ostatnio bardzo na Jadłodajnię Filozoficzną psioczyłem, ale spędziłem w tym miejscu tyle wspaniałych chwil, że nie wyobrażam sobie co teraz będzie. Koniec z weekendowymi imprezami, koniec z czwartkowymi koncertami, koniec ze wszystkim :(

Them Crooked Vultures (pt 5)

2009-11-02T16:26:00.002+01:00

W sieci pojawiły się kolejne oficjalne wycieki z nadchodzącego krążka TCV. Robi się coraz ciekawiej :)
Gunman

Mind Eraser, No Chaser

Muzyczna śmierć

2009-11-01T20:36:00.006+01:00

Wszystkich Świętych. Dziś internetem zawładnęły wspomnienia o zmarłych w ciągu ostatnich 12 miesięcy politykach, pisarzach, aktorach czy muzykach. Też chciałem coś napisać na ten temat, ale pomyślałem, że jest to zbyt oklepane i zrobię co innego. Śmierć nie musi być równoznaczna z odejściem z tego świata, zwłaszcza w wymienionych przeze mnie dziedzinach. Co mam na myśli? W swoim tekście oczywiście skupię się na muzyce. Otóż mało który muzyk jest geniuszem, wszystkim, bądź prawie wszystkim, zdarzają się jakieś wpadki. Wypadek przy pracy jest do wybaczenia, ale są też twórcy, którzy od jakiegoś czasu zmierzali w złą stronę. Aż wreszcie dopięli swego i sięgnęli samego dna. Wybrałem sobie trzy takie najbardziej spektakularne upadki tego roku. Dla mnie wszyscy z nich swoim ostatnim album popełnili muzyczne samobójstwo. O ile zwykle mam w zwyczaju wierzyć w ludzi, to tutaj mamy do czynienia z przypadkami na tyle skrajnymi, że po prostu nie jestem już w stanie im zaufać.
1. Chris Cornell i jego album Scream
Ciężka to historia. Po rozpadzie Soundgarden Cornell konsekwentnie zjeżdżał po równi pochyłej. Jakieś przebłyski przytrafiły mu się tylko na płytach Audioslave, jednak cały czas muzyce daleko było do poziomu macierzystej formacji Chrisa. O płytach solowych nawet nie wspomnę. Genialny głos to nie wszystko, bez ciekawych dźwięków nie można nagrać dobrego krążka. I Krzysiek postanowił COŚ zmienić. Co? Do współpracy zaprosił modnego producenta współczesnego popu, czyli Timbalanda. Sytuacja sama w sobie jest dziwna. Facet po czterdziestce, wręcz ikona rocka lat 90, postanawia poeksperymentować. Ok, eksperymenty są dobre, pod warunkiem, że choć trochę się nad nimi panuje. W tym przypadku wszystko uciekło spod jakiejkolwiek kontroli i panowie wydali płytę tak okropną, że ciężko opisać ją słowami. Wystarczy zobaczyć teledysk promujący ten album.

Cóż, Krzychu włożył pistolet do ust i nacisnął na spust. BANG! Popełnił najbardziej spektakularne samobójstwo muzyczne w tym roku.
2. Nick Oliveri wraz z albumem Death Acoustic
Dwie recenzję płyty są niżej na blogu więc nie będę się już nad nim pastwił. Napiszę tylko, że gość odchodzi w zapomnieniu. Parafrazując słowa Trenta Reznora:
Nick is dead and no one cares.
3. Placebo - Battle for the Sun
W tym przypadku jest trochę tak jak u Cornella. Placebo nagrywało dobre płyty 10 lat temu, a potem coś się zacięło. Sleeping with Ghosts było ok, na Meds dobre kawałki można policzyć na palcach jednej ręki, a tegoroczny album jest tym czego w sumie można było się spodziewać.
Battle for the sun, sun, sun... Bleee, rzygać się chce...

W tym kawałku słowa, powtarzane kilkakrotnie przez Briana Molko są niemiłosiernie wkurwiające. Niestety reszta płyty trzyma podobny, niski poziom.

Aha, wspomnę jeszcze o jednej śmierci, szczególnie dla mnie przykrej. W tym roku swoją działalność zakończył zespół Nine Inch Nails. Tutaj sytuacja jest diametralnie inna. Trent Reznor pożegnał się ze swoimi fanami najlepiej jak się tylko dało. Najpierw wydał dwie darmowe i co najważniejsze dobre płyty, a potem zagrał długą trasę po całym świecie, zahaczając wreszcie o Polskę (od relacji z tego koncertu zaczęła się historia mojego bloga). Będzie mi bardzo brakowało NIN...

No i tak sobie cały dzień myślałem czy przez ostatnie 12 miesięcy wydarzyło się coś równie złego jak te trzy płyty, ale nic więcej nie przyszło mi do głowy. Może macie jakieś sugestie?

Them Crooked Vultures (pt 4)

2009-10-26T12:39:00.005+01:00

Dziś swoją oficjalną premierę miał pierwszy singiel z debiutanckiego albumu supergrupy Them Crooked Vultures!

Dla mnie rewelacja, ale wobec takich nazwisk jak Josh Homme, Dave Grohl i John Paul Jones nie jestem obiektywny :) Teraz pozostaje już tylko czekać na 17 listopada i premierę płyty.
EDIT: A jednak nie! Polska premiera płyty TCV zaplanowana jest na 16 listopada (teoretycznie, jak wiadomo u nas bywa różnie), jeszcze wcześniej, bo już 13.11 album będzie można kupić m. in. w Niemczech. Jaki z tego wniosek? Jeszcze tylko 3 tygodnie :)

A tutaj możecie posłuchać New Fang w lepszej jakości.

Nick Oliveri - Death Acoustic (wersja alternatywna)

2009-10-25T20:32:00.003+01:00

Drogi Nicku,
Jestem Twoim wiernym fanem od 2002 roku, kiedy to moim uszom było dane usłyszeć płytę Songs for the Deaf, której jesteś współautorem. Wysoko cenię sobie zarówno Twoje wcześniejsze dzieła, nagrane z Kyussem i QOTSA, a także cały dorobek Mondo Generator. Kilka dni temu w moje ręce trafił Twój solowy album Death Acoustic. Od kiedy go usłyszałem czuję się źle. Nie będę ukrywał, że liczyłem na dużo i bardzo się przeliczyłem. Prawdę mówiąc jest to jedna z najsłabszych rzeczy jakie słyszałem w tym roku (właściwie chyba tylko Chris Cornell nagrał gorszy krążek). Chciałbym się od Ciebie dowiedzieć, dlaczego to zrobiłeś. Nigdy nie byłeś wybitnym muzykiem, aczkolwiek Twoja muzyka trzymała dość wysoki poziom. A teraz? Jest zupełnie odwrotnie. Walisz w struny swojej gitary jak oszalały, ale nie wydobywają się z niej żadne ciekawe dźwięki. Do mikrofonu wykrzykujesz jakieś bzdury. Wiadomo, wielkim poetą też nie jesteś, chociaż zdarzało Ci się napisać takie perełki jak "Autopilot". Najbardziej mną wstrząsnęły dwa utwory Twoich byłych zespołów. Mianowicie "I'm Gonna Leave You", pochodzące z queensowego Songs for the Deaf, które mówiąc kolokwialnie po prostu popisowo spierdoliłeś i "Love Has Passsed Me By" z debiutu Kyussa, brzmiące niczym karykatura tamtego bądź co bądź średniego utworu. Jeszcze raz pytam, dlaczego? Jedynym jasnym punktem na całym albumie jest utwór ostatni, czyli "Outlaw Scumfuc". Mimo wulgarnego tekstu, kawałek ten pozytywnie wyróżnia się na tle pozostałej miernoty. Tą płytą upadłeś na samo dno i jest to dla mnie przykra sytuacja. Przez własne głupie błędy zniszczyłeś świetnie rokującą karierę.
Mam dla Ciebie dwie rady. Po pierwsze rzuć tę gitarę w kąt, bo się do niej nie nadajesz i złap za swój bas, granie na nim wychodzi Ci lepiej. Po drugie, idź do Josha, uklęknij przed nim, przeproś za swoje zachowanie i błagaj, żeby przyjął Cię do Queens of the Stone Age. To jest chyba jedyna szansa na uratowanie Twojej, spieprzonej już, kariery.
Z poważaniem,
Twój wierny fan, Robert.

Nick Oliveri - Death Acoustic

2009-10-24T18:42:00.002+02:00

Jakiś czas temu Mike z Sunday At Devil Dirt ładnie napisał o wszystkich projektach ludzi z kręgu Queens of the Stone Age (do przeczytania tutaj). No i kilka dni temu światło dzienne ujrzała płyta byłego basisty QOTSA i Kyussa, Nicka Oliveri. Krążek został zatytułowany Death Acoustic i jak sama nazwa wskazuje jest zbiorem piosenek nagranych przy pomocy gitary akustycznej. Brzmi ciekawie? Do czasu.
Wszystko jest w jak najlepszym porządku do momentu włączenia muzyki.
Mamy tylko 10 utworów (na całe szczęście). Większość są to covery oparte na tym samym schemacie. Ponapierdalam trochę w struny bez żadnego ładu i składu, a do tego pokrzyczę. Blee, rzygać się chce. Pierwsze trzy kawałki są po prostu nędzne. Dalej mamy "I'm Gonna Leave You", czyli utwór Nicka z queensowego Songs for the Deaf. I co? Spieprzył nawet ten kawałek. Aż przykro się tego słucha. Podobnie z kyussowym "Love Has Passed Me By". Inna sprawa, że ta piosenka zagrana na gitarze akustycznej brzmi wręcz śmiesznie. Później jest ta sama bida. Na tle całości wyróżnia się tylko zamykający płytę, bardziej zróżnicowany "Outlaw Scumfuc", z początku trochę zajeżdżający wesołą twórczością Charlesa Mansona.
I na co ci to było Nick?
Gdyby gość nie popełnił w przeszłości głupich błędów, teraz byłby podporą jednego z najważniejszych zespołów rockowych na świecie. Ewentualnie mógłby cały czas nagrywać solidne płyty z Mondo Generator. Ale nie. Jemu się zachciało działać indywidualnie. Efektem tego jest ta fatalna płyta. Niżej się nie da upaść. Przykre. Kończę, nie będę dalej kopał leżącego.

The Phantoms - Jadłodajnia Filozoficzna 22.10.2009

2009-10-23T12:35:00.002+02:00

Dawno nie byłem na żadnym koncercie. A tu nagle pojawiła się okazja, żeby po raz trzeci zobaczyć Phantomsów. Takich okazji się nie przepuszcza, musiałem więc iść do Jadło. Gig miał się zacząć o 21, ale kiedy przybyłem do klubu kilka minut przed planowanym startem, Jadłodajnia świeciła pustkami. Jednak z minuty na minutę przybywało coraz więcej ludzi. Koło 22 była już ich dość słuszna ilość, chociaż wielkich tłumów nie odnotowałem. Chłopaki weszli na scenę kilka minut po 22. Skład cały czas ten sam, na gitarach Grzegorz i Sztj, a za perkusja, grający na stojąco, Legus. Początek koncertu wypadł średnio. Pierwsze 2 kawałki mnie nie porwały. Trzeci, znany z EPki, "Brother Jay", cały czas mnie nie przekonuje. Dodatkowo wczoraj sprawiał wrażenie, jakby był zagrany nieco wolniej. I tyle narzekania (póki co). Dalej było zdecydowanie lepiej. Najpierw niszczący kower oldschoolowego surfowego wałka, którego tytułu nie mogę sobie przypomnieć za Chiny Ludowe :), a później polecieli z resztą EPki, zachowując kolejność z płyty. Czyli kapitalny "Kowalski", już w recenzji materiału Phantomsów bardzo wychwalałem ten numer, dodam tylko, że na żywo wypada jeszcze fajniej. Potem "Brand New Tattoo". Utwór sam w sobie rewelacyjny, ale wczoraj wypadł kiepsko. Dlaczego? Przez harmonijkę. Była tak głośna, że prawie mi głowę rozsadziło od środka. Może jestem już za stary, ale taki drobny szczegół niesamowicie zakłócił odbiór świetnego kawałka. Później zagrali "Crazy Like a Wasp". Miód na uszy. Na koniec zasadniczej części koncertu chłopaki zaserwowali nam dwa psychodeliczne instrumentale. Pierwszy z nich był długi, a przy tym wręcz wyborny. Muzyka płynąca ze sceny zadziałała na mnie jak narkotyk, na mojej twarzy rysował się uśmiech. Taką psychodelię uwielbiam. Drugi z nich też był fajny, ale ja cały czas byłem pod wrażeniem tego pierwszego. Po tych kawałkach nastąpiła krótka przerwa na papierosa. I bisy, będące powrotem do bardziej garażowego klimatu. Koniec? Nic z tych rzeczy, nie ma łatwo. Phantomsi zostali zmuszeni do dalszego grania. Zagrali jeszcze dwa, surfowo - rock 'n' rollowe kawałki, które dosłownie porwały wszystkich zgromadzonych pod sceną, potem do głosu doszli panowie z Warsaw City Rockers, czyli zaczął się after.
Co ja mogę powiedzieć? Świetny koncert, bardzo udany wieczór i kropka. Jadłodajnia była wczoraj wehikułem czasu. Na około 50 minut mogliśmy się cofnąć o pół wieku. Domagam się większej ilości tak wybornych gigów.

Jak ktoś wczoraj zaspał to jeszcze w poniedziałek w Saturatorze będzie możliwość zobaczenia i usłyszenia tego, co chłopaki wyczyniają na koncertach.

Them Crooked Vultures (pt 3)

2009-10-23T12:18:00.004+02:00

Nareszcie coś wiadomo. W sieci pojawiło się trochę informacji dotyczących debiutu Them Crooked Vultures.
Po pierwsze, premiera albumu została zaplanowana na 17 listopada, a więc za niecały miesiąc. Jaram się!
Po drugie, okładka. Ma wyglądać tak:
Po trzecie, tracklista. Oto ona:
01 No One Loves Me & Neither Do I
02 Mind Eraser, No Chaser
03 New Fang
04 Dead End Friends
05 Elephants
06 Scumbag Blues
07 Bandoliers
08 Reptiles
09 Interlude With Ludes
10 Warsaw or the First Breath You Take After You Give Up
11 Caligulove
12 Gunman
13 Spinning in Daffodils
Po czwarte, cena. W preorderze jest niska, a nawet bardzo niska. Wersję CD wraz z koszulką możemy kupić za 25$, a winyl z t-shirtem za 30$. Czyli przeliczając na złotówki odpowiednio około 75 zł i około 90 zł. Oby w Europie ceny były na podobnym poziomie. Jakby ktoś jednak chciał nabyć krążek prosto z USA to proszę bardzo: http://store.themcrookedvultures.com/.
Po piąte, na 26 października została zapowiedziana premiera pierwszego singla zatytułowanego "New Fang". Czekam z niecierpliwością :)

The Phantoms w Jadłodajni Filozoficznej

2009-10-21T10:31:00.005+02:00

Jutro, 22.10, w Jadłodajni Filozoficznej wystąpi, kolejny już raz, zespół The Phantoms. Po ciekawej EPce (recenzja tutaj) i kilku dobrych koncertach, możemy oczekiwać naprawdę porządnego gigu. O after jak zwykle zadbają Warsaw City Rockers.
Wjazd prawie za darmo, za symboliczne 5 zł.
Start - godzina 21.

Maroko 20.09 - 4.10.2009

2009-10-06T12:25:00.014+02:00

Nie samą muzyką człowiek żyje. Przyszedł czas na zmianę tematu, bo jest ku temu powód. Mianowicie mój wyjazd do Maroka. Nie mam jednak zamiaru skupiać się na zabytkach, architekturze i tym podobnych rzeczach, choć oczywiście nie jest możliwe zupełne ich pominięcie. Chcę opowiedzieć o tym co mi się podobało lub nie, co mnie w jakiś sposób poruszyło, zszokowało...
Dzień 1. Warszawa-Malaga-Gibraltar-Tarifa-Tanger
Od samego początku był to dla mnie dzień debiutów. Pierwszy lot samolotem, pierwsza wizyta w Hiszpanii i pierwsza podróż poza Europę. Okazało się, że latanie jest spoko, choć troszkę nudne, ale nie będę narzekał. Mijają niecałe 4 godziny, a ja jestem na drugim końcu kontynentu. W Maladze szybka przesiadka do autokaru i w drogę. W międzyczasie okazało się, że po drodze odwiedzimy jeszcze jeden kraj. Zamiast bezpośrednio do Tarify, pojechaliśmy na chwilę do Wielkiej Brytanii. Oczywiście mam na myśli Gibraltar. Pomijając bezsensowną kontrolę paszportową na granicy brytyjsko - hiszpańskiej Gibraltar mi się bardzo spodobał. Ładne widoczki bla bla bla. Najlepsze były małpy :) Zasuwały wszędzie gdzie się dało, skakały, pajacowały i były trochę bezczelne (kradły!), mimo to uwielbiam je :D Następnie wyruszyliśmy do Tarify, zapakowaliśmy się na prom, żeby przez cieśninę Gibraltarską przeprawić się do Tangeru. Dopłynęliśmy i przeżyłem szok. Niby tylko 20 km dzieli w tym miejscu Europę od Afryki, a różnica jest ciężka do opisania słowami. Już na dzień dobry przeszliśmy "badanie medyczne", po nim mogliśmy przekroczyć granicę. Potem w drodze do hotelu moją uwagę przyciągali ludzie, dokładniej mówiąc ich stroje. W Polsce pozawijane kobiety czy Arabowie w sukienkach kojarzą się raczej z terrorystami, w Maroku musiałem na ponad dwa tygodnie przywyknąć do takiego widoku. Początkowo było mi ciężko. Tamtejsza kultura jest zdecydowanie inna niż nasza, europejska. I w sumie w ten sposób skończył się pierwszy dzień wycieczki.
Dzień 2. Tanger - Volubilis - Fez
Na początku dnia czekało nas zwiedzanie Tangeru. Miasto miejscami wyglądało dość europejsko, jednak najważniejsze okazało się zwiedzanie kasby. Najważniejsze, ponieważ pozwoliło spojrzeć na Maroko trochę innym okiem, zobaczyć bardziej 'od kuchni' życie codzienne Marokańczyków. Był tylko jeden problem. Trafiliśmy akurat na 3 świąteczne dni po ramadanie i wszystko (dosłownie) było zamknięte. Po zobaczeniu Tangeru ruszyliśmy autokarem w stronę Fezu. Po drodze musieliśmy przekroczyć granicę... hiszpańsko - francuską :) Ot taka pozostałość po okresie kolonializmu, niemniej ciekawa. Kawałek przed Fezem czekał nas kolejny przystanek. Tym razem na zwiedzanie Rzymu. Tego starożytnego, bowiem trafiliśmy do Volubilis, ruin miasta należącego niegdyś do Cesarstwa Rzymskiego.
Późnym popołudniem udało się w końcu dotrzeć do Fezu, gdzie zdążyliśmy jeszcze pójść na spacer na prawdopodobnie najbardziej reprezentacyjną ulicę miasta, czyli aleję Hasana II. Zupełnie nie mój klimat. Niby ładna, ale pełno ludzi, straszny hałas, a Marokańczycy ponoć lubią spędzać tam swój wolny czas. Ja bym nie wytrzymał :)
Dzień 3. Fez Atrakcją tego dnia był kilkugodzinny spacer po największej na świecie, wpisanej na listę światowego dziedzictwa UNESCO medinie w Fezie. Właśnie wtedy zmieniło się moje podejście do Maroka, spojrzałem na ten kraj z innej strony. Nie przyszło to jednak łatwo. Wizyta w medinie, lekko mówiąc, była przeżyciem dość hardcore'owym. Wąskie, nieuporządkowane uliczki, tłum Marokańczyków, możliwość kupienia dosłownie wszystkiego. Od dywanów i ubrań po produkty spożywcze takie jak kury czy gołębie, ponoć zdarzały się też same głowy zwierząt, ale tego na szczęście nie widziałem. Do tego dochodził specyficzny zapach, a właściwie smród, którego nie da się opisać słowami. Najbardziej dał mi się we znaki podczas wizyty w garbarni, miałem wrażenie, że zaraz zwrócę wszystkie dotychczas zjedzone posiłki. Na dworze tego dnia panował upał więc zapachy było czuć na każdym kroku. Wspomniałem o wąskich uliczkach w medinie. One były zarazem zbawieniem i przekleństwem. Zbawieniem, bo stojące blisko siebie domy dawały cień, a przekleństwem, gdyż bardzo łatwo można było się zgubić. Warto jeszcze dodać, że przekroczenie bramy mediny da się porównać do skorzystania z jakiegoś wehikułu czasu. Na pierwszy rzut oka wygląda to jak mieścina sprzed kilkuset lat. Jedyną rzeczą zdradzającą, że mamy XXI wiek były anteny na dachach budynków. Cóż, przeżycie z jednej strony szokujące, z drugiej niesamowicie pasjonujące. Ciężko mi to teraz opisać słowami, medinę w Fezie trzeba zobaczyć na własne oczy. Po kolacji postanowiliśmy przedłużyć nasze oglądanie Fezu i pojechać do pewnego hotelu, którego nazwy nie pamiętam, aby zobaczyć nocną panoramę miasta. Widok widokiem, a ciekawsza okazała się sama droga. I to w obie strony. A to dlatego, że musieliśmy przemieszczać się taksówkami. Po prostu rewelacja. Stare, zdezelowane fiaty uno, w Europie pewnie by nawet ich nie dopuścili do ruchu. W Maroku wręcz przeciwnie. Tam nadają się do wożenia ludzi :) Poza samymi samochodami, bardzo specyficzni byli ich kierowcy. Sprawiali wrażenie szurniętych. Jeden całą drogę gadał coś po francusku, patrząc się wszędzie tylko nie na ulicę, drugi zaś skupiał się na słuchaniu, prawdopodobnie, jakiejś modlitwy w radiu (do końca nie jestem pewien czy to była modlitwa, niestety nie znam arabskiego). Wrażenie robiła też cena. Wieczorny/nocny przejazd przez pół miasta wielkości Krakowa kosztował niecałe 20 dirhamów, czyli... około 2 euro. Gdyby tylko u nas były takie stawki za przejazd taryfą :)
Dzień 4. Fez - Meknes - Erfoud
Dzień inny niż wcześniejsze. Mniej było zwiedzania, więcej jeżdżenia. Chociaż i tak w ogólnym rozrachunku był to dla mnie jeden z ciekawszych dni. Z rana wyruszyliśmy do Meknes, nie zabawiliśmy tam długo, jednak zdążyliśmy zobaczyć wnętrze meczetu i kilka innych miejsc. Nie to było najważniejsze, moim zdaniem później było lepiej. Po mniej więcej 2 godzinach pobytu w Meknes pojechaliśmy na południe w stronę Erfoudu. Czekała nas długa droga przez góry Atlas. Dość szybko spotkała nas niespodzianka. Znów małpy. Tym razem dziko żyjące. Okazało się, że mamy ze sobą banany i mogliśmy je nakarmić :) Rewelacja. Gdyby mi pozwolili, pewnie ze 3 godziny mógłbym tam zostać. Niestety, 15 minut przerwy i jazda. Nic to. Skończyły się góry i zaczęła się pustynia. Świetnie. Złapałem empetrójkę i szybko odpaliłem Kyussa. W końcu ten zespół jak żaden inny zasługuje na słuchanie podczas przemierzania pustyni.Droga wyglądała mniej więcej tak jak na zdjęciu. Jakby prowadziła donikąd. Podczas jednej z przerw miałem wrażenie, że jesteśmy na pieprzonej Route 66. Pustynia, na niej kawałek asfaltu, cywilizacji ani widu, ani słychu. Tylko co kilkanaście kilometrów stały jakieś stare, zapuszczone bary. Po prostu mistrzostwo! Jechaliśmy i jechaliśmy, a ja się jarałem coraz bardziej, w ogóle nie czułem zmęczenia długą trasą. To nie koniec. Punkt kulminacyjny nastąpił dopiero później. Tuż przed zmrokiem trafiliśmy na skraj olbrzymiej oazy. Szybko wyleciałem z autokaru, żeby pochodzić po pustyni. Kyuss cały czas wybrzmiewał w słuchawkach. Tam, w odpowiednich warunkach, stoner/desert rock nabiera innego znaczenia :) Do hotelu dojechaliśmy dość późno, a następnego dnia czekał nas jeszcze wschód słońca na pustyni...
Dzień 5. Erfoud
Tak jak napisałem. Wschód słońca na pustyni. Pobudka - 3 z hakiem. Wyjazd chyba o 4. Zaspany dotelepałem się do jeepa, którym mieliśmy ruszyć w kierunku piaszczystej pustyni, jednak dość szybko się rozbudziłem. Początkowo było ciemno, co biorąc pod uwagę wczesną godzinę, nie motywowało do podziwiania widoczków. Na szczęście po kilku minutach jazdy zaczęło się trochę rozjaśniać i naszym oczom ukazała się pustynia w pełnej krasie. Faaajnie! Po około 40 minutach dotarliśmy w wyznaczone miejsce. Tam każdy musiał dokonać wyboru. Wielbłąd czy 20 minutowy spacer. Wybrałem spacer. I to był błąd! Olbrzymi błąd, o czym przekonałem się już po kilku minutach przechadzki. Po płaskim i z górki szło się przyjemnie, zaś każde, nawet drobne wzniesienie to był koszmar. Piasek się zapada, nogi uciekają, po 10 minutach myślałem, że wypluję płuca! A jeszcze gość, z którym przemierzałem pustynię mówił tak koszmarnie po angielsku, że musiałem zużywać resztki sił na próby zrozumienia go. Ale dotarłem! Od razu poprosiłem o wodę i wielbłąda na drogę powrotną :) Chociaż przyznam, że warto się było przemęczyć. Dla wspaniałych widoków. Wschód słońca wyglądał cudownie. Oczywiście nie mogłem sobie odmówić przyjemności posłuchania Kyussa. I muszę się powtórzyć. Wtedy można skumać o co w tej muzyce chodzi. Postaliśmy tak pół godzinki i musieliśmy wracać. No to hop na wielbłąda, poleciałem ucieszony, że nie będę musiał zasuwać o własnych siłach. A wielbłąd ewidentnie chciał mnie zrzucić przy wstawaniu. Menda jedna. Ale się nie dałem i pojechałem. Powrót okazał się bardzo przyjemny. Potem znów do jeepa i siup do hotelu. W drodze powrotnej wydarzyło się coś jeszcze (właściwie w obie strony się wydarzyło, ale za pierwszym razem nie zauważyłem). Musieliśmy przejechać przez rzekę. W Maroku rzeki pojawiają się zazwyczaj okresowo więc nikt nie stawia mostów. Wręcz przeciwnie. Tam gdzie jest rzeka, droga przebiega niżej. A dzień wcześniej akurat padało i pojawiła się przeszkoda, o dziwo całkiem duża. Dobrze, że jechaliśmy jeepem, bo inaczej nigdzie byśmy nie dotarli :) Po powrocie do hotelu mieliśmy śniadanie i takie tam pierdoły. Ogólnie to był dzień przerwy. Postanowiłem więc poczytać książkę przy basenie, w cieniu. Niestety, afrykańskie muchy skutecznie przeszkadzały mi w jakimkolwiek skupieniu. Szybko zmieniłem plany. Pomyślałem sobie, że dawno nie pływałem, a skoro jest basen, to trzeba z niego skorzystać. No i jak wlazłem o 11 to pływałem do 14. To był mój kolejny błąd tego dnia. Tym razem podwójny. Po pierwsze spaliłem się jak świnia na ruszcie (wszelkie kremy do opalania są gówno warte!), a po drugie miałem mega zakwasy. W nocy nie wiedziałem co mnie bardziej boli. Plecy od słońca czy mięśnie od pływania.
Dzień 6. Erfoud - Ouarzazate
I znów długi przejazd. Tym razem z atrakcjami po drodze. Zatrzymywaliśmy się często, bo widoczki tego wymagały. Jednak pierwsza przerwa była jeszcze w samym Erfoudzie. Poszliśmy zobaczyć jakiś zakład, gdzie produkuje się różne mniej lub bardziej ciekawe rzeczy z kamienia. Nie to jest ważne. Bardziej mnie zaintrygowało to jak nas powitali.
-Where are you from?
-Poland.
-Polonia?
-Yes.
- AAA. Polonia! Gorbaczow!!
Pomyślałem sobie. Tak kurwa. Gorbaczow. Ładnie nas kojarzycie...
Później mieliśmy już typowe postoje na zdjęcia itp. Dłuższą przerwę zafundowano nam w bardzo ładnym wąwozie (możecie mnie zabić, ale nazwy sobie nie przypomnę). Tutaj mała namiastka widoczków:

Po wąwozie poruszaliśmy się pieszo, bo deszcz zniszczył drogę. Byliśmy przez to narażeni na sprzedawców różnego rodzaju pamiątek. Ja jednak zostałem potraktowany jak jednoosobowa fundacja charytatywna, rozdająca handlarzom papierosy. Nie wiem czemu wszyscy się do mnie doczepiali prosząc o fajka. Nawet tam nie paliłem. Dobrze, że odmówiłem pierwszemu, bo gdybym wyjął paczkę, mógłbym wracać z pustymi rękami.
Do Ouarzazate dojechaliśmy dość szybko więc nasza Pani Pilot zadecydowała, że zdążymy jeszcze odwiedzić kasbę. Samej kasby nie pamiętam, bo przegadałem całą wizytę w niej, widocznie nie była najciekawsza. Za to pamiętam, iż przed wejściem kłębiło się sporo policji i różnych panów w garniturach. Jak się później okazało, wraz z nami w kasbie była hiszpańska królowa Zofia, nawet ją spotkaliśmy, sprawiała wrażenie miłej osoby :) A teraz mała dygresja. Wizyta królowej nie wymaga zamknięcia obiektu. U nas jest inaczej. Lech Kaczyński jest na co dzień (tzn. kiedy nie jest prezydentem) moim sąsiadem, a Maria Kaczyńska moją sąsiadką. I gdy Maria wchodzi do sklepu, ten jest natychmiastowo zamykany. Taka drobna różnica. Koniec dygresji. I również koniec dnia. Później okazało się tylko, że marokańskie noce są bardzo zimne.
Dzień 7. Ouarzazate - Marrakesz
Ouarzazate jest bardzo ładnym miastem, ale nie ma w nim nic do oglądania. Odwiedziliśmy tylko studio filmowe Atlas. Nakręcono w nim całą masę różnych filmów. Oto pełna lista: Po zwiedzaniu studia ruszyliśmy w stronę Marrakeszu, jednak jeszcze kilkakrotnie nadarzyła się okazji, żeby zrobić sobie krótszą bądź dłuższą przerwę. Zaczęliśmy od tej dłuższej. W pięknie położonym miasteczku, znanym z tego, że dość regularnie występuje w przeróżnych filmach. Tam sobie troszkę pooglądaliśmy i pospacerowaliśmy, a następnie czekał nas przejazd przez Atlas Wysoki. Największą atrakcją była przełęcz Tichka. Chyba ze względu na panującą tam temperaturę i wiejący wiatr. Przełęcz znajduje się na wysokości ponad 2000 metrów. Straszy turystów chłodem, było tam tylko około 10 stopni, a wiatr sprawiał, że odczuwało się wręcz mróz. Zarządzona przerwa była chyba najkrótsza na całej wycieczce, wszyscy wyskoczyli zadowoleni, że porobią zdjęcia... I wracali do autokaru jeszcze szybciej niż wyszli :) Po przełęczy mieliśmy wręcz ekwilibrystyczny zjazd. Wąska droga, pełno zakrętów, a nasz autokar do krótkich nie należał. Ale udało się, wszyscy przeżyli. Po południu przybyliśmy do Marrakeszu, mieliśmy trochę czasu dla siebie. Wieczorem czekała nas pierwsza, a zarazem jedna z największych atrakcji tego miasta, czyli plac Jemaa el-Fna, kojarzony, w każdym razie przeze mnie, głównie z hipisami. I ja się spodziewałem takiego hipisowskiego klimatu. Okazało się, że może ze 3 grupki muzyków sobie jamowały, a cała reszta to najzwyczajniej w świecie festyn. Bo nie jarają mnie bazary oraz bezsensowne spędy. Plac ewentualnie może się spodobać osobom, które mają ochotę skosztować marokańskich specjałów takich jak bycze jądra. Ja odpadam, dziękuję bardzo za takie atrakcje. Chciałem czegoś w tym stylu:
A wyszło wielkie nic. Oczywiście nie wymagałem występu Zeppelinów, chociaż na pewno by nie zaszkodził :D To było dla mnie chyba największe rozczarowanie w Maroku.
Dzień 8. Marrakesz
Trochę się rozpisałem przy poprzednich dniach, teraz będzie krócej, bo coraz mniej rzeczy mnie zaskakiwało.
W Marrakeszu oglądaliśmy sobie głównie starą część miasta. Meczet Kutubijja, grobowce Saadytów, blablabla. Drugi raz odwiedziliśmy plac Jemma el-Fna. W dzień było jeszcze gorzej, aż szkoda pisać. Zobaczyliśmy też kilka ogrodów, z których miasto słynie. Na mnie największe wrażenie zrobił Majorelle, należący niegdyś do pana Yves Saint Laurenta (ponoć to był znany projektant mody :). Sami spójrzcie.

Dzień 9. Marrakesz
Właściwie powinienem napisać "teoretycznie Marrakesz". Tego dnia mieliśmy wolne, ale pojechaliśmy na wycieczkę fakultatywną do doliny Uriki i Oukaïmeden (2600 m n.p.m.). Mieliśmy trochę pecha, bo mgła zasłoniła nam lwią część widoków, które na zdjęciach zapierają dech w piersiach. Dodatkową atrakcją byli zdesperowani handlarze, którzy chcąc coś sprzedać gonili za nami na małych motorkach aż do Oukaïmeden. Czym dalej jechaliśmy, tym niższe ceny proponowali. Nawet ja się skusiłem. Kupiłem sobie kindżał. Na dole kosztował 100 euro (pff, chyba ich pojebało). Na górze jednak udało mi się go nabyć za symboliczne kilka euro. Mnie, osobie, która o targowaniu nie wie nic :D Rewelacja.
Wieczorem poszliśmy sobie na spacer po centrum Marrakeszu. Bardzo europejskim, nowoczesnym. Najciekawiej prezentował się dworzec kolejowy. Polska przy tym wymięka.

Prawda, że ładny? Jakość bidna, bo zdjęcia robiłem komórką.
Dni 10-12. Agadir
Teoretycznie najsłabszy punkt wycieczki. Niestety potwierdziło się to też w praktyce. Agadir to typowy kurort wypoczynkowy, z wielkimi molochami zamiast normalnych hoteli itd. Jedyną jego atrakcją jest ocean. Czyli nuda, nuda i jeszcze raz nuda. Niby pierwszy raz w życiu miałem okazję zobaczyć ocean, ale nie zrobił na mnie większego wrażenia, straszne za to było słońce. Od oceanu wiało i nie było czuć, że grzeje. Efekty pojawiały się wieczorami. Przez te 3 dni opalałem się łącznie 2 godziny, a zostawiłem w Agadirze sporo skóry. Co do innych atrakcji to było małe zoo, w którym znajdowały się nawet nasze polskie jelenie :) Co jeszcze? Był gość, który chciał mi sprzedać okulary przeciwsłoneczne. Kulturalnie mu odmówiłem, a on zapytał skąd jestem. Odpowiedziałem więc, że z Polski. Na to wymienił 3 miasta. Kraków, Wrocław i... Myślenice. Zatkało mnie :) A nazwę wymówił bardzo piękną polszczyzną. Serio. W ogóle kolejny raz przekonałem się, że Marokańczycy są niesamowicie mili. Co chwilę ktoś mnie zaczepiał, pytał jak mi się podoba ich kraj, doradzał, gdzie warto pójść, żeby zobaczyć coś ciekawego.
Jeszcze taka mała ciekawostka. W drodze do Agadiru natknęliśmy się na konwój z królem Muhammadem VI. Sam konwój wrażenia nie robił. Ciekawsze były zabezpieczenia. Żołnierze obstawili około 20 kilometrowy odcinek autostrady. To chyba lekka przesada.
I tyle, w Agadirze nic więcej nie było.
Dzień 13. Agadir - Casablanca - Rabat
Wyruszyliśmy jeszcze przed wschodem słońca. Do Casablanki mieliśmy pińcet kilometrów. I po co było wstawać tak wcześnie? Po nic. Casablanca jest miastem brzydkim i kropka. Pełno w niej kontrastów. Obok bardzo bogatych dzielnic można znaleźć slamsy, takie hardkorowe, niczym wyjęte z filmu (mimo to w slamsach doskonale wiedzą co to antena satelitarna). No dobra. Była w Casablance jedna rzecz warta uwagi. Meczet Hassana II, olbrzymi, właściwie monumentalny, przytłaczający swą wielkością. A przy tym piękny. Sam minaret ma 200 m z okładem. Gdzieś wyczytałem, że do środka można by zapakować całą bazylikę św. Piotra. Robi wrażenie. Na mojej liście najwspanialszych obiektów sakralnych wbił się na drugie miejsce, zaraz po katedrze we Florencji. Zdjęcia wnętrza nie wyszły nam najlepiej więc ich tu nie wrzucam, ale proponuję sobie wyguglować. W sumie w Casablance to tyle. Poza tym meczetem jest ona nieciekawym miastem przemysłowym. Po zwiedzaniu pojechaliśmy do Rabatu. Stolica Maroka od samego początku zrobiła na mnie większe wrażenie niż Casablanca. Przede wszystkim dlatego, że jest to ładne miasto :) Wieczorem zrobiliśmy sobie mały spacer po centrum. Zdjęć brak, musicie mi uwierzyć na słowo, a zazwyczaj nie oszukuję :)
Dzień 14. Rabat - Tanger - Tarifa - Malaga
Dzień 14 był dniem przygód. Chociaż rano nic na to nie wskazywało. Po południu zresztą też. Ale po kolei. Najpierw pozwiedzaliśmy sobie Rabat. Przy świetle dziennym również robił wrażenie. Zobaczyliśmy pałac królewski, mauzoleum króla Muhammada V (spryciarze zastosowali podobną sztuczkę jak Francuzi przy grobie Napoleona). No i jeszcze Chellah, tylu kotów co tam przebywało w życiu nie widziałem. Dobra. Wszystko pięknie, po zwiedzaniu ruszyliśmy w stronę Tangeru, coby jakoś wrócić do Europy. Jechaliśmy, jechaliśmy i jechaliśmy. 30-40 km przed Tangerem dopadł nas jednak pech. Autokar odmówił posłuszeństwa. No to mieliśmy problem. Bo była godzina 13 z hakiem, a o 15 powinniśmy opuścić Czarny Ląd. W końcu po około 158 próbach autokar odpalił, po ponad 3 godzinach stania pośrodku niczego, na jakiejś pustyni. Prom oczywiście zwiał, ale pędziliśmy, żeby załapać się na kolejny. Na szczęście/nieszczęście zaczekali na nas. O 17:15 dojechaliśmy do Tangeru, szybko nas odprawili (uważacie, że w Polsce jest korupacja? Pfff). Szczęśliwi zapakowaliśmy się na prom i pojawił się drugi problem. Nasz autokar został w Maroku. Zaczekali na nas prawie godzinę, ale na autokar nie mogli poczekać jeszcze przez 2 minutki. W efekcie byliśmy w Hiszpanii przed 21, przez zmianę strefy czasowej nagle zrobiło się późno. A czekała nas jeszcze odprawa celna. Celnicy okazali trochę serca i puścili nas, żebyśmy mogli sobie w mieście zaczekać na autokar i bagaże. Prom z autokarem dopłynął do Tarify po 23. Musieliśmy wrócić się po nasz dobytek, przejść przez te bramki i takie tam. To nie zajęło dużo czasu, ale kolejną godzinę straciliśmy czekając aż odprawią nasz środek lokomocji. Była więc mniej więcej 24. Wszyscy byli wykończeni. Ruszyliśmy sobie w stronę Malagi. I co? Zaraz zatrzymała nas policja. Wtedy już zacząłem się śmiać sam do siebie. W hotelu w Maladze byliśmy po 2 w nocy. A mieliśmy być koło 21... Cóż, po takich przygodach powinniśmy się cieszyć, że w ogóle dotarliśmy :)
Dzień 15. Malaga - Warszawa
Nadszedł czas powrotu. Tym razem bardzo fajnie się leciało. Nad całą Europą była ładna pogoda, a jako że siedziałem przy oknie, mogłem sobie sporo poobserwować. Dopiero nad Polską zrobiło się brzydko, a nad Warszawą wręcz okropnie. Po wyjściu z samolotu chciałem wracać. Tam w Maladze było około 30 stopni, słoneczko, u nas za to prawie mróz i do tego deszcz. Pięknie nas Polska powitała.
No i na tym koniec. 15 dni minęło mi jak z bicza strzelił. Było REWELACYJNIE!

ERRATA.
Dzień 6.
Jest: Samej kasby nie pamiętam, bo przegadałem całą wizytę w niej, widocznie nie była najciekawsza.
Powinno być: "Wolałem się nabijać z przewodnika (charczącego i ewidentnie będącego pod wpływem narkotyków - przyp. autor) razem z córką pani pilot, a nie pamiętam jak kasba wyglądała, bo przywaliłem z dyńki w strop w jednym z pomieszczeń".

MESMER (Finlandia) + afterparty 29.10 - Hydrozagadka

2009-10-05T21:15:00.002+02:00

Pochodzący z Finlandii zespół to prawdziwa perełka na tamtejszej scenie muzyki alternatywnej. Grupa powstała w roku 2003 i zaczynała od grania coverów zespołów black metalowych. Z biegiem czasu zainteresowania muzyczne chłopaków zmieniały się na tyle, że bezcelowe jest przypisywanie im gatunkowej łatki. W muzyce Mesmer niektórzy doszukują się wpływów krautrocka, proto techno czy też post-punka. Nieustanne pozostaje tylko zamiłowanie do prostych powtórzeń i surowej psychodeli. W ciągu tych sześciu lat grupa zasłynęła wydaniem dwóch bardzo dobrze przyjętych albumów („Sugar Termon”, „Throwing Scissors” – album ten uznany zostało za kamień milowy w historii fińskiego psycho rocka nie tylko przez fanów ale również przez krytyków.), jak i serią niezwykle intensywnych, żywiołowych i szaleńczych występów na żywo. Jak przyznaje Miki Brunou, wokalista zespołu, intencją zespołu jest przełamanie bariery między wykonawcą a słuchaczami i zaangażowaniem publiki do udziału w grupowym doświadczeniu, mającym na celu wywołanie takiej euforii, jaka towarzyszy muzykom podczas występów na żywo.

We wrześniu tego roku zespół wydał swój trzeci album zatytułowany „The Ghost of a Tennis Court”. Z tej okazji zespół odbywa trasę koncertową po Finlandii i Europie Wschodniej. W Polsce, poza Warszawą, zagości w Toruniu (27.10) i Olsztynie (28.10).

Wjazd za darmo.
Start o 21.
Myspace zespołu

Pożegnanie z Afryką

2009-10-04T20:06:00.003+02:00

Ktoś w komentarzu do poprzedniego posta wspomniał, żebym napisał o pożegnaniu z Afryką. To piszę, dziś wróciłem do Polski. Doszły mnie też słuchy, że parę osób myślało, że sobie robię jaja i gdzieś się ukrywam. Ale nie, ja naprawdę byłem w Maroku. Jutro postaram się napisać coś więcej o tej wyprawie, bo była pasjonująca, chociaż nie daję sobie ręki uciąć, że tekst pojawi się na blogu, wiadomo, początek października to też początek kolejnego już roku studiowania. Tymczasem pozdrawiam czytelników :)

Ps. Właśnie zobaczyłem, że pojawił się nowy, trzeci już klip Mesa, promujący Zamach na przeciętność. Jeszcze nie widziałem, ale wrzucam :)

Pożegnanie z Europą

2009-09-19T23:17:00.003+02:00

Zarządzam kolejną, a zarazem najprawdopodobniej ostatnią dłuższą przerwę w tym roku. Powód? Wyjazd. Jadę poszerzać swoje muzyczne horyzonty :) Wracam na początku października. Tyle. Wiem, że będziecie tęsknić :)

Elvis Deluxe - Jadłodajnia Filozoficzna 17.09.2009

2009-09-18T14:45:00.003+02:00

W sumie było jak zwykle. No prawie. Najpierw na scenie pojawił się zespół Mercury. Początkowo ze znajomymi postanowiliśmy posłuchać koncertu stojąc przed Jadłodajnią. Po chwili stwierdziliśmy, że muzyka płynąca z klubu wydaje się być interesująca więc weszliśmy do środka. I niespodzianka. Okazało się, że w Mercury gra dwóch muzyków znanych nam z Elvis Deluxe (Mechu - gitarzysta) i The Black Tapes (Marcin - w Taśmach klawiszowiec, tutaj wokalista i basista). Jednak w środku nie zabawiłem zbyt długo, po dwóch czy trzech kawałkach stwierdziłem, że to nie mój klimat i poszedłem na dwór.
A Elvis? Znakomicie, chociaż chyba zagrali bardzo krótko. Co prawda na zegarek nie zerkałem, ale tak mi się wydaje. Wspaniale wypadły nowe kawałki, szczególnie ten zadedykowany Farfowi, który obchodził wczoraj urodziny. No i był cover T.Rex - 20th Century Boy, z Marcinem na wokalu. Fajnie, może to jakiś zwiastun powrotu Cats From Japan? :) Tyle. Było bardzo dobrze.
Na koniec jeszcze ponarzekam. W Jadło rzadko bywa, żeby coś było dobrze nagłośnione, ale wczoraj było fatalnie! Szczególnie jakoś w połowie koncertu, kiedy najpewniej coś się spieprzyło i poza niesamowicie dudniącym basem, niewiele było słychać. Ale chuj. I tak było fajnie :)

A teraz z innej beczki. Instalowałem dziś sobie iTunes i postanowiłem przejrzeć licencję. Oto fragment jej dziesiątego punktu: "Użytkownik zobowiązuje się też, że nie użyje Oprogramowania Apple do żadnego z celów zabronionych przez prawo USA, w tym między innymi do projektowania, wytwarzania bądź produkcji broni jądrowej, broni rakietowej, broni chemicznej lub biologicznej." Nie mogłem jej zaakceptować. Muszę kończyć, bo właśnie biorę się za projektowanie własnej broni jądrowej. :)

Wieści gminne

2009-09-17T15:25:00.003+02:00

Najsamprzód będzie o zbliżających się koncertach.
Po pierwsze, już dziś, w Jadłodajni Filozoficznej wystąpią zespoły Elvis Deluxe i Mercury. O dobrą zabawę po koncertach zadba DJ Bigos. Start teoretycznie zaplanowany jest na godzinę 20, wjazd kosztuje 8 zł. (od siebie dodam, że kwota to głupia i pewnie będą problemy na bramce. Coś o tym wiem :)

Po drugie, jutro, na Elbie zagra aż 5 zespołów. Będą to szwedzkie MASSHYSTERI, amerykańskie In Defence, niemieckie SS20 oraz rodzime The Black Tapes i Government Flu. Start zaplanowany jest na godzinę 19, a wejście kosztuje 20 zł.

Po trzecie, 2 października w Saturatorze wystąpi The Spouds. Koncert ten będzie połączony z premierą EPki zespołu zatytułowanej "Serenity is only a brainwave" (recenzja niżej). Wjazd kosztować będzie 15 zł, ale w cenę wliczona jest też płyta.

Po czwarte, wybiegając trochę w przyszłość, 12 grudnia w Dobrej Karmie zagra Wojtek Grabek. Koncert odbędzie się po premierze długogrającej płyty Wojtka więc możemy się spodziewać całej masy nowej i najpewniej bardzo dobrej muzyki. Na szczegóły przyjdzie jeszcze pora.

Odbiegając trochę od undergroundu, zauważyłem przed chwilą, że w sieci pojawił się nowy teledysk Rammsteina będący zapowiedzią albumu "Liebe ist für alle da". Obrazek został nakręcony do kawałka zatytułowanego "Pussy" i przeznaczony jest wyłącznie dla widzów dorosłych. Można go zobaczyć TUTAJ lub na pewnej znanej stronie z filmami porno. Cóż, dla mnie kawałek jest słabiutki, a robienie teledysku-pornosa to chyba przesada...

Słów kilka o... (pt 4)

2009-09-16T18:35:00.006+02:00

Będzie o Mansonie. Jednak sam nie wiem co z tego wyjdzie, przyznaję bez bicia, ten tekst to improwizacja, czyli coś co musi umieć każdy student :)
Początkowo chciałem napisać o ostatniej płycie Marilyna, ale stwierdziłem, że rozegram to trochę inaczej. Tekst będzie (chyba!) bardziej o ewolucji jego muzyki, od czasu Antychrysta aż po ostatnią płytę The High End of Low.
Kiedy w roku 1996 ukazała się pierwsza część mansonowej trylogii, czyli Antichrist Superstar, artysta był na fali wznoszącej. Wraz z Trentem Reznorem stworzył swój najlepszy album, ciężki, nasycony elektroniką, pełen agresji, kontrowersyjny. Uderza w słuchacza od samego początku aż do końca. Dwa lata później otrzymujemy Mechanical Animals. Krążek zupełnie inny, nagrany bez Reznora, zdecydowanie bardziej przebojowy, aczkolwiek utrzymany na bardzo wysokim poziomie, a takie kawałki jak Coma White wbijają w glebę. Rok 2000 przyniósł ostatnią część trylogii - Holy Wood. Album jest, moim zdaniem, swego rodzaju połączeniem poprzedników. Znajdziemy tu elementy, które pasowałyby zarówno do Antichrist Superstar i Mechanical Animals. Wszystkie te płyty pokazują Mansona bardziej jako świadomego artystę niż skandalistę, pełne są nietypowych inspiracji, od Fryderyka Nietzsche aż po Alicję w krainie czarów. Jednak po Holy Wood coś się skończyło. Zespół opuścił Twiggy Ramirez, to właśnie on, w dużej części, był odpowiedzialny za muzykę grupy. Kolejny krążek przyniósł kolejne zmiany. Niestety na gorsze. O ile rezygnacja z Renora-producenta nie wpłynęła źle na muzykę grupy to odejście Ramireza zdecydowanie ją zmieniło. Co prawda Golden Age of Grotesque jeszcze nadaje się do słuchania, ale nie zaskakuje. Całość wygląda tak jakby ktoś stępił Mansonowi pazury. Zupełnie źle zaczęło się dziać na następnej płycie, czyli Eat Me, Drink Me. Dla mnie jest to zupełnie nieprzemyślany zbiór nijakich, rockowych piosenek. Od człowieka, który stworzył Antichrist Superstar wymagam więcej. W roku 2008 pojawiła się iskierka nadziei. Okazało się, że do zespołu wraca Ramirez, który w tak zwanym międzyczasie grał w A Perfect Circle i Nine Inch Nails. Pozwoliło to optymistycznie spojrzeć na nadchodzący materiał. Skoro początkowo miała to być recenzja ostatniej studyjnej płyty Mansona to poświęcę jej więcej miejsca :)
The High End of Low, w moim mniemaniu miało być rewolucją. Odejściem od błaznowania, powrotem do korzeni, do dawnej formy. Od duetu Manson/Ramirez oczekiwałem bardzo dużo. Po pierwszych, może trochę pobieżnych przesłuchaniach było dobrze, jednak z czasem czar zaczął pryskać. Bo przepaść dzieli The High End of Low od sztandarowych dzieł zespołu. Chociaż są momenty. Przede wszystkim I Want to Kill You Like They Do in the Movies, który odstaje od prezentowanej przez Mansona stylistyki, pokazuje jego psychodeliczne oblicze, muzycznie niszczy całą resztę płyty. No może poza naszpikowanym elektroniką 15. Te dwa kawałki są rewelacyjne i kropka. Są też utwory dobre. Wśród nich na prowadzenie wysuwa się Running to the Edge of the World, choć dla mnie jest to trochę Coma White 2, fajnie się go słucha. Nieźle wypadają też otwierające płytę Devour i Pretty as a Swastika. Reszta jest dla mnie kontynuacją nijakości, którą Manson zapoczątkował na Golden Age of Grotesque, a takie WOW to już zupełne nieporozumienie. Kawałek całkiem miły i przyjemny, ale... Przecież to zrzyna z Nine Inch Nails. Bardzo nachalna zrzyna. Można powiedzieć, że Closer spotyka Discipline. Ja wiem, że Reznor był ważną osobą dla Mansona, ale taki "tribute" to już przesada. Jestem ciekaw co przyniesie następna płyty, bo artysta stoi na rozstaju dróg. Pytanie tylko czy wybierze tę odpowiednią.
Może ktoś się zastanawiać czemu o tym piszę. Otóż mam problem. Zastanawiam się czy taka muzyka jest warta 176 zł. Nie wiem czy iść na ten cholerny koncert, żeby usłyszeć 15 piosenek i zobaczyć Mansona w średniej formie. Z drugiej strony trzeba przyznać, że Marilyn jest Marilyn, a jeśli przyjeżdża z takimi osobami jak Ramirez i Vrenna (były członek NIN) to chęć pójścia do Stodoły narasta i narasta. No nie wiem...

The Phantoms - Kowalski EP

2009-09-14T19:09:00.003+02:00

(fot. Kamila Kurkus)
Z tego co mi wiadomo powoli dobiega końca pierwsza dekada XXI wieku, jednak The Phantoms zatrzymali się w czasie jakieś 50 lat temu. I bardzo fajnie. Cieszę się, że ktoś gra zupełnie inaczej niż wszyscy. Po dwóch znakomitych koncertach, których byłem świadkiem, przyszła pora na sprawdzenie studyjnego materiału zespołu, a dokładniej EPki zatytułowanej Kowalski. Dostajemy 4 utwory, zaledwie 13 minut i 7 sekund muzyki, więc malutko i króciutko. Jednak jak wiadomo, nie liczy się ilość tylko jakość. Całość utrzymana jest w garażowym klimacie z domieszką psychodelii i surfu. Już rozpoczynający EPkę, tytułowy Kowalski, mnie osobiście zwalił z nóg! Absolutna rewelacja. Świetny gitarowy riff - idealnie trafiony w mój gust, trochę przypominający mi Dead Meadow, o czym pisałem już w którejś relacji z koncertu. Stopa wali po uszach aż miło. Całość dodatkowo okraszona jest nietypowym, aczkolwiek pasującym do całości śpiewem. Muszę się powtórzyć RE-WE-LA-CJA! Utwór numer dwa - Brand New Tattoo. Nie ma takiego fajnego riffu, lecz w zamian pojawia się harmonijka ustna. Reszta składników podobna, ważne, że poziom cały czas się utrzymuje. Pozycja kolejna to "Crazy Like a Wasp". Muzycznie kawałek jest utrzymany w bardziej surfowym klimacie, a zamiast normalnego śpiewu, tudzież krzyku dostajemy właściwie melodeklamację. Przyznam, że do tego momentu jaram się strasznie. Ostatni kawałek (Brother Jay) mnie rozczarował. Tzn. nie jest zły, ale nie zwala mnie z nóg tak jak trzy wcześniejsze, odstaje poziomem od reszty, nie dzieje się w nim nic co jakoś specjalnie by przyciągnęło moją uwagę.
Czyli wygląda to tak:
Kowalski - 10/10
Brand New Tattoo - 8/10
Crazy Like a Wasp - 9/10
Brother Jay 5/10
Jest bardzo dobrze, szkoda, że tak krótko, liczę na szybkie pojawienie się kolejnych nagrań, bo słuchanie w kółko 13 minutowego materiału może doprowadzić do szybkiego zwymiotowania nim :) Jak chłopaki na kolejnej płycie (oby co najmniej 30 minutowej) utrzymają taki poziom to będzie cudownie.

Jaram się!

2009-09-11T21:50:00.003+02:00

Czwartek. Godzina 8:00, słyszę domofon. Myślę sobie, pewnie to ten przebrzydły listonosz, który wąsy ma większe niż sam marszałek Piłsudski. Nie może przyjść o 10, zawsze musi dobijać się od samego rana. Chwilę później, dzwonek do drzwi. Spryciarz wszedł sobie na górę, ale co tam, nie wstaję, niech spierdala. Ten jednak okazał się być natrętny. Zjechał na dół i jeszcze raz dzwoni domofonem. Pojebało go?! Ludzie śpią o tej godzinie! W każdym razie ci, którzy pili w nocy, a wyszło, że ja też się zaliczałem do tej grupy. Dobra, skończył, idę dalej spać. Ale nieee. Jeszcze raz dobija się do drzwi. Tego już za wiele, wstaję i myślę sobie, zabiję go kurwa. Otwieram, a on wciska mi do ręki sporą, aczkolwiek płaską paczuszkę. Wtedy mnie oświeciło, zamiast mordować listonosza ładnie mu podziękowałem. Bo przypomniałem sobie co najpewniej jest w środku. Otóż przyszła do mnie płyta. Jaka? Taka: I to winyl. Wyrwany za śmieszne pieniądze na allegro, nówka, jeszcze w folii. Teraz jaram się tym krążkiem i tylko przerzucam ze strony A na stronę B i tak w kółko :) Dostałem nauczkę. Nigdy nie można olewać listonosza, a jeśli jest natrętny to dobrze.

Kolejny raz jestem zmuszony wrócić do wątku profesora Niekrasowa. Otóż szperając w internecie trafiłem ciekawy artykuł z Nie, częściowo poświęcony wspaniałemu uzdrowicielowi :) Polecam! http://www.nie.com.pl/art13042.htm Zresztą dziś poleciałem do kiosku i chciałem sobie kupić na pamiątkę tę gazetę, jednak nie ogarnąłem, że na półkach leży już kolejny numer. Zamiast Niekrasowa dostałem inny zajebisty artykuł. O "ocieraczach" z WKD. Ludzie są pojebani...

King Crimson - In the Court of the Crimson King

2009-09-11T10:40:00.002+02:00

Po raz kolejny doświadczyłem tego samego. Kilka dni temu, po sporej przerwie, odpaliłem sobie In the Court of the Crimson King. Wyszło tak jak zwykle. Kolejny raz się uzależniłem od tej płyty. Aż nie jestem w stanie opisać swojego zachwytu, dlatego postanowiłem wrzucić tu swoją recenzję, którą napisałem już jakiś czas temu.

Jaka jest najlepsza płyta w historii i dlaczego jest to “In the Court of the Crimson King”? Pisząc o tym albumie być może porywam się z motyką na słońce, ale cytując bohatera pewnej polskiej komedii, „twardym trzeba być, a nie mientkim”. Po pierwszym zdaniu widać, że będzie to recenzja oparta na samych superlatywach, wyjątkowo subiektywna, bo najnormalniej w świecie inaczej się nie da.
Skoro napisałem, że jest to najlepsza płyta w historii wypadałoby jakoś uargumentować swoje zdanie. Tak też zrobię coby było wiadomo dlaczego tak jest, bo przecież nawet średnio rozgarnięty szympans może napisać, iż coś jest najlepsze. To po kolei. Na pierwszy ogień pójdzie okładka oraz pan, który się zowie Barry Godber, tzn. przystawka do dania głównego. Ważne będą dla nas dwa obrazy autorstwa wyżej wymienionego osobnika. Pierwszy z nich widzimy na froncie, przedstawia schizofrenika z wykrzywioną od krzyku twarzą i przerażeniem w oczach, niezwykle przekonująco namalowane, aż chce się zobaczyć oryginalny obraz, którego właścicielem jest aktualnie Robert Fripp. Drugi zaś znajduje się w środku książeczki, a jego bohaterem jest uśmiechnięty karmazynowy król, jednak podążając za wskazówkami Frippa, po zasłonięciu tego promiennego uśmiechu widzimy twarz pełną smutku. Doprawdy trudno o lepszą oprawę graficzną krążka. Przy okazji wielce żałuję, że nie jestem posiadaczem winyla. W CD mamy tylko małą namiastkę tego, co widać na okładce czarnej płyty.
Przyszła pora na danie główne, czyli zawartość. Pięć utworów, niespełna 45 minut, które na zawsze odmieniły muzykę rockową. Zaczyna się od mocnego, psychodelicznego „21st Century Schizoid Man”, tak rodził się hard rock! Ostra gitara, częste zmiany tempa, momentami muzyka ociera się o jazz, wiele uroku dodaje świetny, przetworzony wokal. Dalej mamy zupełny zwrot akcji. „I Talk to the Wind” to bardzo spokojna, nastrojowa ballada, w której „pierwsze skrzypce” gra… flet. Przewspaniały klimat. Kolejnym utworem jest bodaj najbardziej sztandarowe dzieło King Crimson, a nosi ono tytuł „Epitaph”. Tutaj z kolei mamy do czynienia z cudownymi partiami zagranymi na melotronie (czyli starszym bracie, a może nawet ojcu syntezatorów). Niesamowicie wzruszająca kompozycja. „Moonchild” to już zupełny odlot. Ponad 12 minut, z czego grubo ponad 3/4 to najprawdziwsza improwizacja. Wzbudza on największe kontrowersje pośród miłośników King Crimson, wiele osób twierdzi, że jest zbyt długi jednak nie zgadzam się z tym nawet w najmniejszym stopniu, uroczy odjazd przygotowujący słuchacza na wieńczący album „The Court of the Crimson King”. Prawdziwa perełka na zakończenie. Po tym utworze chce się jednego… włączyć „21st Century Schizoid Man” i od początku rozkoszować się muzyką.
Przyszedł więc czas na deser, a szef kuchni poleca dziś teksty, których autorem jest poeta Peter Sinfield. Nigdy nie słyszałem na żadnej innej płycie tak znakomitej warstwy lirycznej. Poruszamy się w tematyce dotyczącej zagłady świata czy sensu istnienia, a na koniec przenosimy się do piekła. Niesamowite jest to jak bardzo proroczy okazał się tekst do „21st Century Schizoid Man”, bo czy właśnie tak nie wygląda świat w XXI wieku? Jedyne i niepowtarzalne liryczne arcydzieło.
W tym roku mija 40 lat od premiery tego albumu, a nie stracił on ani trochę na sile. Rekapitulując to co wcześniej napisałem, „In the Court of the Crimson King” jest dziełem skończonym, absolutnie wybitnym, genialnym. Na całej płycie nie ma ani jednego słabego momentu, ba, nie ma nawet żadnego niepotrzebnego dźwięku. Niestety niedługo po wydaniu płyty zespół rozpadł się i nie było im dane nagrać kolejnego krążka w tym składzie.
Jeżeli szatan może być w muzyce to znajdziemy go właśnie na tym albumie. Nic więcej nie napiszę, bo wracam do słuchania krążka jednak z całego serca zachęcam do zagłębienia się w „Dwór Karmazynowego Króla”. Panowie Fripp, McDonald, Lake i Giles w towarzystwie Sinfielda i Godbera wznieśli się na szczyty artyzmu. Muzyczny majstersztyk!

Może przesadziłem ze słodzeniem, ale doprawdy nie potrafię inaczej. Serio, dla mnie jest to najlepsza płyta w historii i chyba nic już tego nie zmieni :)

Uzdrawiające dźwięki (pt 2)

2009-09-07T16:22:00.003+02:00

Z braku czasu, dziś tylko krótki wpis. Dokładniej mówiąc druga część uzdrawiających dźwięków i profesora Niekrasowa. Postanowiłem wrzucić całe nagranie na YouTube'a, żeby osoby niezdecydowane/leniwe mogły przekonać się o jego potędze! Oczywiście linki zamieszczone kilka postów niżej cały czas działają :)

Orange Warsaw Festival - 5.09.2009

2009-09-06T17:56:00.004+02:00

Był sobie wczoraj i przedwczoraj taki duży festiwal w centrum Warszawy. Jego line-up jak dla mnie nie powalał, jednak wybrałem sobie z tego wszystkiego cztery koncerty. Tak naprawdę szczególnie szykowałem się tylko na jeden z nich, ale po kolei.
Pogoda w sobotę nie rozpieszczała. Było chłodno, co chwilę padał deszcz. Może dobrze się stało, bo zapewne skutecznie odgoniło to część przypadkowych słuchaczy. Dobrze, że tego wieczora grały też nasze Orły (lol), nie było jakoś dużo 'sportowców'. W ogóle cała idea darmowego festiwalu jest jak dla mnie chybiona, bo mimo wszystko przyciąga niechcianych gości. Z drugiej strony zastanawiałem się jeszcze wczoraj czy sam bym zapłacił za ten festiwal. Stwierdziłem, że pewnie nie. I miałbym czego żałować.
Koncert pierwszy. Godzina 19. Mała scena. Skinny Patrini.
Absolutna rewelacja! Prawie wszystko było kapitalne. Usłyszałem wszystkie moje ulubione utwory z płyty Duty Free i jeszcze więcej. Znakomite nagłośnienie, świetne światła. Ania Patrini wokalnie zupełnie jak z płyty, a może nawet lepiej (poza jednym uroczym fałszem). Wizualnie - ciężko było oderwać od niej wzrok :) Skinny trochę z tyłu, grał i dośpiewywał fragmenty. Szkoda, że dostali tylko 45, chyba nawet półtorej godziny z tą muzyką i z zespołem w takiej formie by nie wystarczyło. Po prostu nogi i głowa same się ruszały. Nawet publiczność była ok. Poza jednym drobnym incydentem. W którymś momencie jakaś grupka ludzi wyciągnęła transparent 'pokaż cycki'. Żenada i wieś. Za to bardzo podobało mi się zachowanie Ani, która odwróciła się i podciągnęła sukienkę, a potem skomentowała to mniej więcej tak: "Już pokazałam, teraz możecie to ściągnąć". Mimo tego zgrzytu koncert w 300% mnie zadowolił.
Koncert drugi. Godzina 20:15. Duża scena. The Crystal Method
Miało być TCM, ale nie było. Tzn. mnie tam nie było, występ się odbył. Ze znajomymi postanowiliśmy wybrać się na piwo i niestety nie zdążyliśmy na koncert. W zamian spotkaliśmy policję, od której otrzymaliśmy następujące upomnienie: "nie pijcie tego piwa tak na widoku" :) Przyznam, że bardzo ładnie się panowie zachowali. Przy piwie spotkaliśmy się jednak z kolejną głupotą. Otóż grupka dzieciaków (sądząc po ich rozmowach, byli uczestnikami festiwalu) postanowiła przykleić coś na głowie śpiącego beja i zrobić sobie z nim sesję zdjęciową. Nie wiem skąd się biorą tacy idioci...
Koncert trzeci. Godzina 21:45. Duża scena. N*E*R*D
N*E*R*D z płyty jakoś mi nie wchodzi, ale skoro nadarzyła się okazja sprawdzenia na żywo, nie mogłem sobie odmówić tej przyjemności. I to był strzał w dziesiątkę. O ile po Skinny Patrini spodziewałem się znakomitego koncertu, to po Pharrellu i kumplach niekoniecznie. Zaskoczyli mnie niesamowicie. Nie jest to moja muzyka, a mimo to chylę im czoła. Było wspaniale. Na scenie 9 osób (sic!) (w każdym razie tyle naliczyłem), w tym aż dwóch perkusistów (zagrali rewelacyjnie!). Wszystko bardzo dobrze nagłośnione, oprawa świetlna też niczego sobie. Super kontakt z publicznością, na scenę poleciało sporo staników, które później stanowiły element dekoracji :) Pharrell cały czas zachęcał do zabawy. Nawet ulewny deszcz nie przeszkadzał mi w odbiorze koncertu. Miło się ogląda takie występy.
Koncert czwarty. Godzina 22:45. Mała scena. MGMT
Jedna wielka porażka. Tutaj wszystko było złe. Złe nagłośnienie, zła muzyka, a już na pewno niemiłosiernie nudna, zero zaangażowania ze strony zespołu. W sumie po usłyszeniu płyty zespołu nie spodziewałem się porywającego widowiska, ale nie spodziewałem się też czegoś aż tak fatalnego. Dziwi mnie fenomen tego zespołu, dziwi mnie ilość ludzi zgromadzonych pod sceną. Cóż, może to ja się nie znam?

Po festiwalu zafundowaliśmy sobie ciekawy after. Najpierw oglądaliśmy ulicę Próżną. W nocy wygląda rewelacyjnie. Następnie wizyta w niedawno otwartym Nowym Wspaniałym Świecie, czyli w lokalu, którego właścicielem jest Krytyka Polityczna. Trafiliśmy na całkiem ciekawy jam poetycki, szkoda tylko, że było bardzo głośno, co uniemożliwiało swobodne porozmawianie. Na koniec chcieliśmy odwiedzić pawilony na Nowym Świecie, ale tłum w nich przebywający skutecznie nam to uniemożliwił. Tak więc skończyliśmy na dworcu PKP Powiśle, w knajpie, o której jakiś czas temu pisałem. Wreszcie miałem okazję zajrzeć do środka i jestem coraz bardziej zachwycony jego obecnością tuż pod moim domem.
Ogólnie zarówno wieczór jak i wizyta na OWF zakończyły się sukcesem, nawet koszmarny występ MGMT nie popsuł dobrego wrażenia.

Rachael - Mały Dziedziniec UW 3.09.2009

2009-09-04T22:52:00.006+02:00

Jeżeli chodzi o koncerty Rachael to jestem już prawdziwym weteranem. Według moich obliczeń widziałem ich około 20 razy. Muszę przyznać, że fantastycznie ogląda się zespół, który rozwija się z koncertu na koncert. Nie inaczej było wczoraj. Ponad 3 miesiące minęły od ostatniego gigu w Warszawie, a forma Rachael coraz lepsza. I to jest bardzo dobry prognostyk przed planowanym wydaniem nowego materiału.
Występ rozpoczął się od dwóch nowych kawałków. W pierwszym z nich, niezatytułowanym jeszcze, najbardziej zaskakiwał Mike, i nie chodzi wcale o grę na gitarze, ale o śpiew. Zupełnie jak nie on, ale przy tym zajebiście. W drugim (podobno nosi tytuł "Watchsick") zespół pokazał swoje bardziej psychodeliczne oblicze, a to co Bartek robił z basem po prostu zwaliło mnie z nóg. Dla mnie najlepszy moment koncertu. Potem usłyszeliśmy kilka starszych, znanych już kompozycji. Było "All You Need is Lead" w troszkę zmienionej wersji, z uciętą końcówką połączone z "Juditha", czyli kawałkiem, w którym Olga rozpieprza swoim wokalem wszystko i wszystkich, wczoraj dodatkowo rozciągniętym przez kapitalną improwizację. Zagrali też pomijane na ostatnich koncertach "Going Up in Smoke". No właśnie, szkoda, że omijają ten utwór, jak dla mnie to jedna z ich lepszych piosenek. Gdzieś w tak zwanym międzyczasie pojawił się trzeci z nowych wałków, zatytułowany roboczo "You're Like a High". Po raz kolejny mogliśmy się przekonać o psychodelicznych zapędach Rachael, tym razem w połączeniu z punkowym brudem w refrenach. Moim zdaniem drugie miejsce wśród zagranych wczoraj rzeczy, zaraz po "Watchsick". Na sam koniec byliśmy świadkami bardzo energicznego wykonania "Asian Girl" i "Warm Rain Drops", którego jakoś mój mózg nie zarejstrował, ale Mike utrzymuje, że był :). Ogólnie cud miód. Ale zaraz. Przecież był jeszcze bis i największy rozkurwiacz koncertowy, czyli "As Pretty As the Drugs". Po tym kawałku zespół już nie wrócił na scenę, ale i tak wszyscy byli zadowoleni, bo koncert znakomicie się udał.
Na koniec mam jeszcze kilka drobnych uwag.
Po pierwsze, szkoda, że deszcz wygonił sporą część publiczności mniej więcej w 3/4 koncertu, przecież tylko kropiło.
Po drugie, po sztuce Majk powiedział, że chcą zaprzestać grania starych kawałków na rzecz nowych. To chyba błąd, bo ja sobie nie wyobrażam koncertu Rachael bez "Asian Girl" czy "As Pretty As the Drugs". To tak jakby Nine Inch Nails nie zagrali "Hurt".
Po trzecie MUSZĘ pozdrowić beja Pawła, który znakomicie bawił się pod sceną :D Rachael ma w sobie coś co ich przyciąga. To samo było jakiś czas temu z Otwocku.
Tym razem nie było rozbierania pod sceną, ale Paweł dzielnie bawił się prawie przez cały koncert :)
Po czwarte to co było sprzedawane pod szumną nazwą piwo, z piwem miało niewiele wspólnego.
Po piąte koncert był zajebisty. Zdecydowanie najlepszy występ Rachael, spośród tych, które widziałem w tym roku. Parafrazując Gombrowicza:
Koniec i bomba
A kto nie był, ten trąba!

Setlista:
STONER 1 (to ten bez tytułu)
WATCHSICK
BLACK LIZARD TONGUE
ALL YOU NEED IS LEAD
JUDITHA
GOING UP IN SMOKE
LIKE A HIGH
ASIAN GIRL
WARM RAIN DROPS
----------------------------------
AS PRETTY AS THE DRUGS

Tak jak obiecałem są i zdjęcia. Ich autorką jest Marta.

Uzdrawiające dźwięki

2009-09-02T19:23:00.004+02:00

Ostatnio znalazłem bardzo ciekawą kasetę magnetofonową i stwierdziłem, że muszę się tym podzielić. Jest to nagranie profesora Niekrasowa, będące podobno pomocne w walce z uzależnieniem od alkoholu. Ja jednak uważam, że jest to najbardziej psychodeliczna rzecz jaką w życiu słyszałem. Jeśli brakuje ci pieniędzy na alkohol czy inne używki, wystarczy przesłuchać tych nagrań. Profesor zapewnia trip stulecia!
Postanowiłem specjalnie to zripować i oto jest!
Uzdrawiające dźwięki (część 2)
Strona A: Mój organizm stawia opór alkoholowi http://www.mediafire.com/?jjntziiwmjy
Strona B: Obojętność alkoholowi narasta i narasta http://www.mediafire.com/?mtnxn2tidyw

Prawda, że niszczy?:D

Rachael na Małym Dziedzińcu UW

2009-08-31T10:53:00.003+02:00

W ten czwartek, 3 września, na Małym Dziedzińcu UW wystąpi znany i lubiany zespół Rachael. Jako, że grupa (podobno) szykuje się do nagrywania swojego materiału, warto sprawdzić w jakiej są formie.
Start: 20:00
Wjazd: za frajer

The Spouds - Serenity is Only a Brainwave

2009-08-30T20:26:00.004+02:00

Mój pierwszy kontakt z The Spouds miał miejsce pod koniec ubiegłego roku, usłyszałem ich wtedy w Hydrozagadce. Muszę przyznać, że mi się spodobali, ale nie zwalili mnie z nóg, po prostu zaserwowali porządną dawkę porządnego rocka. Jakiś czas później było mi dane sprawdzić pierwszą EPkę czy tam demo zespołu, jak zwał tak zwał, ale po kilku przesłuchaniach zaginęła gdzieś wśród innych płyt. Teraz w moje ręce wpadło ich kolejne dziecko, czyli Serenity is Only a Brainwave.
Na początek spójrzmy na okładkę, której autorem jest Tomek, na co dzień perkusista The Spouds. Dla mnie jest świetna i przy okazji raczej nietypowa, a więc zaczynamy od dużego plusa.
Pora zająć się muzyką. Pierwsze, co rzuca się na uszy to brzmienie, znakomite, jakieś pińcet razy lepsze niż na poprzednich nagraniach. EPka zaczyna się od kawałka "Running with Scissors". Przy pierwszych przesłuchaniach miałem dwa dziwne skojarzenia. Głos wokalisty przypominał mi Nicka z Blindead, a tytuł At the Drive-In. Jednak tak naprawdę The Spouds grają w swoim stylu, który ogólnie można nazwać takim dość ponurym post-punkiem z noisowymi naleciałościami, ale o tych naleciałościach będzie później. Na dobrą sprawę nikt inny u nas tak nie gra, dzięki temu 'Spoudsi' bardzo się wyróżniają. Całość jest utrzymana w średnich tempach, z drobnymi odchyleniami w obie strony, przez co materiał jest spójny. Tak jak pisałem, od samego początku czuć olbrzymi progres. Najfajniej to słychać w "Broken Sound", jedynym kawałku z tej EPki, który był zarejestrowany wcześniej. Już na samym jego początku mamy niespodziankę - saksofon. Podobno przy pierwszym przesłuchaniu powiedziałem, że to rewolucja, przyznaję jednak, że tego nie pamiętam (:D), ale jeśli tak było to trochę przesadziłem, nie ma rewolucji, jednak ten saksofon cholernie dużo wnosi do muzyki, wspaniale do niej pasuje. Poza tym słychać gigantyczną różnicę w brzmieniu i w śpiewie. W krótkim czasie ten młody zespół niesamowicie ewoluował. Najlepsze zostawili słuchaczom na koniec. Zamykające EPkę "Crisis" po prostu niszczy. Zaczyna się od jazzu (znów mamy saksofon), żeby na koniec dotrzeć we wspomniane wcześniej noisowe rejony. W ten oto sposób otrzymujemy ponad 6-cio minutowe cudo. Pozostałym kawałkom też nic nie brakuje, wszystkie są znakomite, opisałem po prostu te, moim zdaniem, najlepsze. Cóż jeszcze można dodać? Wszyscy instrumentaliści spisują się wprost wybornie, mamy więc świetny bas, jeszcze lepsze gitary i znakomitą perkusję. Kapitalnie wypada też wokalista. W ogóle wokale od samego początku mnie chwyciły. No i oczywiście o mało nie zapomniałem o jeszcze jednej ważnej kwestii. Nie jest to płyta, która wpadnie w ucho po pierwszym przesłuchaniu, trzeba jej dać trochę czasu, a na pewno się odpłaci.
Krótko podsumowując, sprawa wygląda tak: dla mnie Serenity is Only a Brainwave to jedna z najlepszych płyt wydanych w tym roku w Polsce, a jeśli dodatkowo weźmiemy pod uwagę wiek muzyków, może okazać się, że mamy do czynienia z najbardziej obiecującą polską grupą. Zaznaczam, że całą recenzję napisałem na serio, nie planowałem lizać dupy zespołowi, który przedpremierowo udostępnił mi swój materiał ;)

Premiera EPki planowana jest na początek października, a ja już teraz rezerwuję sobie jeden egzemplarz. Sprawdźcie ich koniecznie, bo przegapicie coś ważnego!

EDIT: Album zostanie wydany na CD i kasecie magnetofonowej :)

Tracklista:
1. Running with Scissors
2. No Light
3. Broken Sound
4. Absent Lovers
5. 11
6. The Dreamlife of Angels
7. Crisis

MySpace zespołu: http://www.myspace.com/thespouds

Isis w Warszawie!

2009-08-30T18:56:00.003+02:00

Przed chwilą dotarła do mnie bardzo ciekawa informacja. 10 listopada w warszawskiej Proximie wystąpi legendarna już (w niektórych kręgach :D) grupa Isis. Więcej szczegółów wkrótce.

Setting the Woods on Fire - Jadłodajnia Filozoficzna 25.08.2009

2009-08-26T14:46:00.004+02:00

Wczoraj w ramach akcji Poznań dla Ziemi występowało Radiohead, więc zamiast jechać na hulajnodze czy innej deskorolce do Wielkopolski, z troski o naszą planetę, postanowiłem pójść na piechotę do Jadłodajni, na koncert aż trzech grup, czyli Chasing the Sunshine, Her Only Presence i Setting the Woods on Fire. Na miejsce dotarłem koło 21, jeszcze nic się nie działo. Frekwencja była, jak na Jadło, dość słaba, może to wina dnia, cóż, wtorek nie przyciąga tłumów.
Przechodząc do samego koncertu, na scenie najpierw pojawił się jednoosobowy projekt Chasing the Sunshine. Muszę przyznać, że było ok. Tzn. ani mnie nie porwało, ani nie zanudziło. Maciej Buźniak, bo tak się nazywa osoba odpowiedzialna za Chasing the Sunshine, grał na gitarze akustycznej i harmonijce ustnej, a do tego śpiewał. Muzykę można nazwać połączeniem indie i folku, ewentualnie "college'owym graniem" jak to powiedział Wieczór z Uwolnij Muzykę. W każdym razie po tym krótkim, bo zaledwie około 20-minutowym (góra półgodzinnym), koncercie mam ochotę na sprawdzenie jakiegoś studyjnego materiału.
Występ numer dwa - hiszpańskie Her Only Presence. W ogóle mi się nie podobało, wynudziłem się jak mops, myślałem, że zasnę pod sceną. Her Only Presence to podobnie jak Chasing the Sunshine tylko jedna osoba - Luis Cifre. Grał podobnie jak Maciek na gitarze i harmonijce, a swoją muzykę dodatkowo wzbogacił elektronicznymi podkładami. Szkoda tylko, że aż tak wiało nudą. Rozbudziłem się tylko trochę przy końcówce, kiedy Luis zaczął grać na... GameBoyu. Muszę przyznać, że to ciekawy pomysł :) Jednak po tym co usłyszałem w Jadło, nie mam najmniejszej ochoty na przesłuchanie płyty.
No i na koniec na scenę wyszła gwiazda wieczoru - Setting the Woods on Fire. Jakiś czas temu pisałem recenzję ich debiutanckiego albumu, teraz przyszedł czas, żeby sprawdzić ich na żywo. Efekt? Prawdziwy koncertowy niszczyciel! Dawno nie widziałem aż tak porywającego występu polskiej kapeli. Jeśli podoba ci się płyta, musisz zobaczyć ich na scenie, jeśli nie, tym bardziej! Wulkan energii, wspaniałe melodie z albumu na żywo brzmią jeszcze lepiej, podobnie z wokalem, do którego miałem trochę zastrzeżeń, wczoraj było idealnie, krzyczane partie wbijały w podłogę. Moją uwagę przyciągnął też perkusista, który miał bardziej kamienną twarz niż Mark Lanegan, ale grał kapitalnie. Szkoda, że scena w Jadło jest taka mała, chłopaki stali trochę ściśnięci, nie mieli zbyt dużo miejsca na jakiekolwiek manewry, a szkoda, bo widać było, że Marcina, wokalistę i gitarzystę, aż nosiło. Chętnie zobaczyłbym ich na większej scenie. Zespół zagrał trochę kompozycji ze swojej płyty oraz kilka, których nie znałem, również fajnych. Nawet nagłośnienie dawało radę, co w JF nie jest wcale oczywiste. Koniecznie trzeba zobaczyć ich na żywo, żeby wiedzieć co dobrego dzieje się na rodzimej scenie.
Cóż, wtorkowy wieczór wypadł jak najbardziej na plus, muszę przyznać, że lepiej nie dało się wydać tych 10 złotych.

Setting the Woods on Fire w Jadłodajni Filozoficznej

2009-08-25T13:44:00.005+02:00

Już dziś w Jadłodajni Filozoficznej wystąpi Setting the Woods on Fire, Chasing the Sunshine oraz hiszpańskie Her Only Presence.
Start: 20:30
Wjazd: dycha